Wyginam ciało śmiało....

...

2012-02-20T17:46:00.000Z

Histerii ciag dalszy...

2012-01-25T13:36:00.003Z

No i ok...mam, a raczej mamy, garnitury...

....ale cala reszta nadal do zalatwienia.....no moze poza podwiazka ktora mam od dawien dawna :P

Jestem wybredny, i chodzac od cukierni do cukierni, testujac probki tortow weselnych (powiedzmy), chyba pojebalo mi sie w glowie do konca....jedno jest pewne: nie znosze bitej smietany, lukru, masy maslowej oraz wszelkich podrobek czekolady....dzieki bogu, moj Best Lady doradzil mi owoce + lody jako, ze calosc ma miec miejsce w lipcu :)

Ah! poza garniturami mam zalatwiona rowniez limuzyne, rozowa (oczywiscie!!!)

Ale tak na prawde nie wiem czym ja sie tak bardzo podniecam, skoro nadal nie wiem czy event bedzie mial miejsce w UK czy w Kanadzie?

PS. Czy ja kiedykolwiek wspominalem, ze nie znosze panicznie UK Border Agency oraz wszelkich ambasad? Nie? Zatem, nie znosze tego cholerstwa paskudnie!!!

Histeria lubi sie powtarzac

2012-01-16T21:48:00.002Z

Nie pisalem od blisko pol roku bo i pisac tak na prawde nie bylo o czym. W wiekszosci przypadkow wystarczylo by zamienic pana "Y" na pana "Z", a pana "Q" na pana "X".

Fakt, ze jestem zareczony, nie zmienia faktu, ze sie puszczalem, puszczam i z cala pewnoscia puszczac sie nadal bede. Aktualnie jest ich 4-ech a piaty mieszka za granica. I nie bede ukrywac, ze czasami wychodza z tego dziwne akcje, ale jak by nie bylo, z zadnym z nich nic i niczego nie obiecywalismy sobie na wzajem, oczywiscie poza jednym z ktorym jestem zareczony (wiem, wiem...znowu!)

Co jeszcze? Hmm... niewiele...chyba na starosc robie sie nudny albo ja odbieram to w ten sposob?!

Ah! doszedlem do 86 kg przy wzroscie 194....700 kalorii dziennie dziala!!! Czas na kolejne 4 kilo i bede w niebie :)

O swoje trzeba walczyc czyli jak po raz kolejny zrobilem burze w szklance wody :)

2011-08-23T12:29:00.003+01:00

A jednak, cos sie dzieje :)
Ja uwielbiam problemy, zwlaszcza je tworzyc :)

Ten tego ten

2011-08-19T10:07:00.005+01:00

Musze sam sobie pogratulowac we wkurwieniu MSZ, Polskiego Konsulatu w Manchesterze, UK Board Agency oraz Registration Office...ale nic nie poradze na fakt ze mialem ''kilka'' pytan :)

Skarga do MSZ, Polskiego Konsulatu w Manchesterze oraz Ambasady w Londynie pozostaje jedna wielka zagadka bez odpowiedzi. Czyzby mnie ignorowali? Nie zdziwilbym sie :) Ilosc e-maili ktore do nich wyslalem przekroczylo nawet moje oczekiwania...ale z drugiej strony od tego sa aby udzielac mi tychze informacji :)

W miedzyczasie, nigdy nie bylem i nadal nie bede jakims zwolennikiem Brytoli, jednakze moj nowy siasiad z zona i trojka dzieci wie jak uzywac swojego fistaszka aby mnie zadowolic.....errrmmm,....to znaczy, on sam mnie zadawala, bez zony i dzieci oczywiscie!!! :)

Gdyby tylko moj przyszly malzonek wedzial co ja wyprawiam?!

ps. juz wie!

MorboMusic Sylvin Wood by Sylvin Wood

shit!

2011-08-08T01:43:00.001+01:00

Moj brat wlasnie mnie przylapal jak robie sobie dobrze............ sadze ze obaj zyc bedziemy :)

Pomalowanie przedpokoju, schodow, lazienki, ubikacji oraz kuchni oznacza jedno : ZERO palenia w domu. Zatem siedzie jak ta kurwa, zmokla i nie dopieszczona w ogrodzie ze sluchawkami na uszach do tego stopnia ze nawet sasiad sie pytal, czy wszystko w pozadku (btw, sasiad oblesny)

Mniejsza o to....siedze tak sobie i slucham i slucham i nagle BOOOM!!!!!

Dlaczego zmarnowalem tyle lat? Zwlaszcza po wczorajszym secie przyochodzi mi to pytanie na mysl.......ale sadze, ze to pytanie nie bedzie bez odpowiedzi i to w bardzo niedlugim czasie :) I, ze tak na prawde tego potrzebowalem.

Idac dzis ulica, a dokladniej wracajac ze sklepu dopoatrzylem kilka krzakow jerzyn....20 minut pozniej przypomnialem sobie, ze sie spiesze do domu :) lol

shit!!! lol :)

Sounds of Summer 2011 by DJ Sharon O Love

zmiany, zmiany, zmiany....

2011-08-06T13:34:00.002+01:00

Wracam do grania, dzisiaj w nocy secik, pierwszy od wiekow, ale czuje sie na tyle komfortowo, ze wiem, ze bedzie dobrze. Przez ostatnie dwa tygodnie przerobilem wszelkie mozliwe komplikacje, przejscia, wejscia, i efekty. Co prawda, moje oprogramowanie moze nie jest rewelacyjne ale dobre na tyle aby pokazac na co mnie stac :)
Nie moge sie doczekac!!! I na sama mysl sikam po nogach :)

Dwa ataki astmy w przeciagu 4-ch tygodni to troche ponad moje sily, wkurza mnie fakt, ze tak na prawde nic nie moge z tym fantem poradzic. Lekarze rowniez...po prostu, jak mam miec atak to bede mial i dupa blada...ale omdlenia w dziwnych miejscach doprowadzaja mnie do szalu. I chociaz lekarz powiedzial, ze to nawet lepiej abym zemdlal, poniewaz, moje wszystkie narzady rozluzniaja sie, to ja wolalbym jednak wiedziec o tym wczesniej.

A gdyby to w ogole interesowalo to w przyszlym miesiacu zmieniam swoj akt cywilny, ale na ten temat pozniej, poniewaz to dluuuuuga historia :)

Sharon O Love This is LOVECHILD by DJ Sharon O Love

no comments

2011-07-26T04:07:00.002+01:00

Balladyny i Romanse @ Karpowicz

2011-07-18T22:40:00.002+01:00

gdyby La Chapelle pisał po polsku, mógłby popełnić taką książkę. Lament na popkulturową papkę przy jednoczesnym braniu z niej pełnymi garściami. Książka do bólu współczesna, jej lektura przypomina męczące wędrowanie po stronach Wikipedii, Google itp, najeżonych hiperlinkami, które nigdy nie pozwalają dotrzeć do celu. Balladyny i romanse niepokoją i powodują ekstazę. Zachwycają i odpychają. Wciągają, żeby na końcu wypluć i stlamsic niczym przez zuzyta prezerwatywe.

Ta książka jest albo odrażającym płodem debila, albo dziełem geniusza. Możliwe, że obie opcje są właściwe.

...voulez-vous and tigger too....Letter to my future boyfriend

2011-07-18T20:21:00.002+01:00

Letter to my boyfriend, who I (probably) have not even meet yet.

Dear Boyfriend,

It will be so nice to lie with you in bed, my arms wrapped around your body. I want to lie awake listening to you breathe. I am hoping you will snore. I am hoping you will bore me to tears.

I used to hope that you would provide me with a lifetime of mind-blowing sex, but I don't hope that anymore. I will not provide you with a lifetime of mind-blowing sex. I have my limits. I might give you an entire night, here and there, but a lifetime, no.

What I can offer is devotion; once I am in I am in, like few other men. I stayed with my ex for almost 10 years, probably 9 and a half year too long. But I stayed. And if we make a union then I will stay with you, too, and probably forever. I do not know what forever is, but more and more, I think I can imagine it. It means I will take you for granted.

I want you to take me for granted, to go a whole month with hardly noticing me, and then a whole month wrapped up in me. And vice versa. I want this to be an exchange.

I am already in love with you, whoever you are. It doesn't take me long. I don't know why, but it doesn't. It also doesn't happen often, so you are a lucky man if I choose that. And a cursed one too, I'm sure. I am sure I will break your heart, and I am sure you will break mine, and after each breaking I am hopeful we will lie down in bed naked and scared and hold each other. Isn't that what forever means? To start over, and over, and over, and over again?

Big Pride Weekend

2011-07-17T12:24:00.003+01:00

Od dwoch dni chodze niczym John Wayne. Takiej ilosci zelu, gumek, poppersow i innych uzywek, mniej lub bardziej legalnych, nie udalo mi sie zuzyc w przeciagu calego miesiaca co w przeciagu dwoch ostatnich dni. Mam z dupy jesien sredniowiecza i siedzac musze siedziec poldupkiem. Nie mam pojecia ilu mnie przelecialo, poniewaz przez ostatnie dwa dni ilosc alkoholu stanowczo przekraczala ilosc krwi w moim organizmie ale suma sumarum narzekac nie bede, bo nie moge :) Dobrze ze to juz jest koniec, nastepny Pride Weekend za rok! Allelluyah!!!

Przeprowadzka okazala sie czysta przyjemnoscia z dwoch powodow; Jeden - ze przyszli, spakowali, zaladowali, wniesli, podlaczyli a drugi - trzech osilkow na raz to ja dawno nie mialem :) Co prawda, troche niechetnie na poczatku i nieslmiale ale jak przyszlo co do czego to i niechec i niesmialosc gdzies zanikla :) Zwlaszcza jeden zejsc ze mnie nie chcial i dopiero po czwartym dojsciu padl jak dlugi (maly to on nie byl).

Gabriel.
Od kilku tygodni dosyc regularnie spotykam sie z Gabrielem. 37-o letni argentynczyk ktory ma wzwod na zawolanie i pieprzy niczym krolik. Non-stop i bez opamietania. Powiedzenie w jego przypadku ''No pain - no gain'' sprawdza sie w 110%. Kocham jego latynoski, lekko zarosniety tylek! Ubostwiam wrecz!
Moje zeszlotygodniowe ostre zatrucie pokarmowe (cholerna chinszczyzna!) doprowadzlo do tego, ze przez 5 dni, dzien w dzien, Gabriel odwiedzal mnie po pracy i gotowal rosol....co prawda sam go wypijal, bo ja nie bylem w stanie, ale sam fakt sie liczy i chwala mu za to.
Ponad to, bardzo podoba mi sie jego podejscie do zycia i ludzi. Szere do bolu, bez ogrodek i wazeliny. Wydaje mi sie, ze wlasnie dzieki takiemu podejsciu, jego zycie jest latwiejsze i szczesliwsze. Wspolne BBQ w czwartek :)

PX120.
Imienia nie znam do tej pory, ale tu nie o imie tak na prawde chodzi a o jego rozmiar. Ten 35-o letni biznesman z Florydy, odwiedzajacy Sheffield raz w tygodniu smialo moglby znalezc sie w Ksiedze Rekordow Guiness'a w rozdziale poswieconym wielkosci kutasa. Mialem kilka, dosc pokaznych gnatow w swoim tylku, ale ten przechodzi wszelkie mozliwe granice. Powiem tylko tyle, ze ja tego kolosa do ust wziac w stanie nie jestem....do dupy przez bardzo dlugo rowniez :)

Na szczescie to koniec weekendowych szalenstw...w Sheffield...za miesiac w Manchesterze :)

Movin' home....again!

2011-07-01T08:32:00.003+01:00

Tak jak by mi malo przeprowadzek w zyciu bylo. A co tam! Przezylem wszystkie poprzednie przezyje i ta :)

Po tylu latach mieszkania na obczyznie czlowiek nawet nie zdaje sobie sprawy z nagromadzonych ''smieci''. Pudla, pudelka, pudeleczka walaja sie po prostu wszedzie. A tak na prawde, ja dopiero skonczylem pakowac pierwsza sypialnie, przede mna kolejne dwie, kuchnia, lazienka, salon, jadalnia i piwnica....na sama mysl szlag mnie trafia i cos mna trzacha w srodku. Na szczescie targac tego wszystkiego nie bede musial, bo po ostatniej przeprowadzce powiedzialem sobie dosc! Wole wynajac ludzi do targania niz samemu to wszystko przerzucac z miejsca na miejsce.

Ehhh! Gdybym jeszcze tylko potrafil sie srubokretem lub wiertarka obslugiwac! :)

Father's Day

2011-06-23T23:38:00.003+01:00

I kolejny wpis bez komenarza...

Korale za promocje grzechu sodomskiego

2011-06-08T20:44:00.004+01:00

Godzina, dwie, trzy, a teraz to nawet siedem godzin i nic i dupa blada, w tak zastraszajacym tempie dzialaja polskie orgi wszelakie aby nie powiedziec wszystkie!!!

Krucjata - Warszawa (http://www.facebook.com/pages/Krucjata-Warszawa/317907388547) raportowana i zglaszana przeze mnie wszedzie gdzie sie tylko da, jak sie miala tak i ma sie doskonale a zwlaszcza ich strona na Facebook'u i nikt jakos z tym zrobic nie chce nic. Bo po co?

Tymczasem szlag mnie trafia i piana zalewa czytajac te wypociny na temat wynagradzajacych darmowych korali (czyt. rozanca) za promocje grzechu sodomskiego. Bo te do kurwy nedzy nawet do garsonki mi nie pasuja :) (Jak to Karol Radziszewski powiedzial, powinienem w tym jedynym przypadku dopasowac garsonke do korali - ale ja tak nie potrafie bo z boa moze mi sie zmieszac!) lol lol lol

Ale wracajac do tematu, nie od dzis i nie od wczoraj wiadomo jak dzialaja polskie orgi, to kolejny przypadek ciezkiego zaniemogu!!! Bravo!

No comments

2011-06-06T20:36:00.000+01:00

hmm...nalesniki z serem i truskawkami

2011-06-02T23:23:00.002+01:00

No to mamy juz czerwiec. Ostatnimy czasamy coraz rzadziej tu zagladam a o wpisach to nawet nie wspominam, ale ilez razy mozna pisac o kolejnych facetach poznanych tu czy uwdzie, upojnych nocach i hektolitrach przelanej spermy??? W moim zyciu na dana chwile nie dzieje sie absolutnie nic co bylo by warte jakiejkolwiek noty, no moze poza faktem , ze rodzice wczoraj przylecieli, i dzieki mojej mamie moje ciezko zgubione 22 kilogramy powroca w tepie blyskawicznym....wlasnie pichci nalesniki (jakby ktos normalny jadl nalesniki w srodku nocy?) i zapach rozniosl sie taki po calym domu, ze jesli nie zjem chocby jednego to jezyk mi sam w tylek wlezie!!! Mamine jedzonko, pasztety, wedliny i inne walowki bede na bank odchorowywac w przyszlym tygodniu.

Tydzien wolnego to to co kroliczki kochaja najbardziej. Tydzien ktory da mi power'a na kolejne 3 miesiace codziennych zmagan/wysluchiwan/problemow/klopotow i lamentow z byle jakiego powodu. Wiekszych badz mniejszych, ale w wiekszosci przypadkow tych ostatnich przybierajacych range tych pierwszych :)

Z kuchni unosi sie taki zapach , ze musze na tym poprzestac....mniam, mniam, mniam :)

...

2011-05-29T23:37:00.002+01:00

comment is not needed at all... btw...just check it out :)

No comments!

2011-05-20T00:37:00.001+01:00

Komary

2011-04-28T00:36:00.003+01:00

Mega zaskakujacym odkryciem jakis czas temu, bylo, ze w UKulele komary nie istnieja, i nawet uwidocznione dowody na mym ciele nie byly w stanie przekonac mojego uwczesnego (a jeszcze szybciej mojego ex) wraz z jego meska wersja psiapsiolki...coz...ja tez bardzo zmieniac tego nie chcialem bo niby po co? Nie od dzis wiadomo, ze Brytole to ignoranci, debile i nieuki i gdy ryby z frytkami nie widza na kazdym zakrecie to sa nieszczesliwi. Oh! Takie tubylcze uzaleznienie :)

Wracajac do komarow, ktore nota bene nie istnieja w UKulele...to powiem tak...szlag mnie trafia ze mieszkam 2 minuty od jeziora i 5 od rzeki....i gdyby nie grill, nowoczesna technologia itp to z cala pewnoscia moja blekitna krew zostala by wyssana do dna bez zadnych przeszkod przez ''ponoc'' nie isniejace, latajace wampiry w UK....

Ponad to.. goraczka, kaszel i katar robia swoje... siooo!!!!

bez komentarza.....

2011-04-14T00:10:00.001+01:00

me thou, me thinking...me thou and me thinking not

2011-04-08T13:19:00.003+01:00

Moj 1-o kwietniowy wpis nie mial nic wspolnego z tymze dniem (w sensie stricte prima-aprilisowym)... Surprise!!!

Dopada mnie ''urodzinowa'' deprecha...ale staram sie o tym nie myslec...no i chuj! Stary jestem! Teraz bardziej z gorki niz pod!

Ogladam aktualnie (znowu!) jeden ze swoich ulubionych seriali...i w ktoryms momencie padlo pytanie ktore nie daje mi spokoju; Gdy stracisz meza/zone jestes wdowcem/wdowa...gdy stracisz ojca/matke jestes sierota....ale jak nazwac rodzica ktory stracil dziecko?
Sprawdzalem i nadal sprawdzam w wielu jezykach, jednak pojecie/okreslenie takowe nie istnieje...czy jest to przypadek czy tez strata takowa jest tak bolesna, ze nie nadano jej jeszcze ''imienia''?

Zgadniesz jaki serial ogladam?

...add rem... magnolie i ich zapach za plotem sa rownie oszalamiajace jak moj aktualny humor....z jednej strony strach wyjsc na papierosa do ogrodu i wposcic chocby gram tego szalenstwa don, a z drugiej, gdybym tylko mogl cale noce i dnie cale spedzalbym na obwachiwaniu wszystkiego wokol!!!

Rozwód przedmałrzeński czyli wywoływać ciszę

2011-04-01T11:54:00.004+01:00

Gdyby nie chaos ktory sam prowokuje i ktory mnie otacza, moja egzystencja nie miala by znaczenia jakiegokolwiek. Tenze chaos dostarcza mi energii kazdego dnia, energii niezbednej do oddychania, chodzenia czy myslenia. Spraw tak niby przyziemnych i prozaicznych, ale jednoczesnie, bez ktorych w wielu przypadkach obejsc i poprawnie funkcjionowac sie nie da. Gdyby ktokolwiek, kiedykolwiek znalazl to ''cos'' pomiedzy Ying i Yang...to z cala pewnoscia znajdzie tam kawalek mnie. Dosc pokazny ale zawsze kawalek :)

Mardi Grass a la Climax okazal sie po raz kolejny mega wypalem i rzutem w 10-ke! OK! Kogo w ogole obchodzil sam temat przewodni tejze imprezy? Nikogo, wkluczajac w to mnie. Ale...no wlasnie, to cholerne ''ale''...

Sambucca, jak zawsze zrobila ze mnie wieksza dziwke niz ogolnie jestem (albo tak mi sie wydaje), pozwalajac kolejnym, kompletnie mi nie znanym przypadkom na ......nie wazne...4-ech w kabinie toaletowej to i tak o jednego za duzo :P

Nowa praca o ktorej powinienem wspomniec, spelnia moje kryteria ponad norme, i nawet jestem w stanie zniesc fakt, ze przez kolejne 6 weekendow bede musial ''odbebnic'' swoje w Manchesterze...dam rade!

Sam fakt, ze wchodzac, wszyscy milkna i sluchaja co mam do powiedzenia daje do myslenia. Do myslenia daje rowniez fakt, ze nie jestem kolejnym ''numerkiem'' na liscie plac jakiejs gigantycznej firmy, tylko osoba znana z imienia i nazwiska (hahaha...to ostatnie przetwarzane, dedukowane, improwizowane nadal nie jest wymawiane poprawnie lol )

W miedzyczasie Craig, moja bratnia dusza (*zobacz kilka postow wczesniej), bardziej od rozmow niz do spedzania upoijnych nocy razem, na serio okazal sie bratnia dusza, udowadniajac, ze sex moze byc zajebiaszczy, ale wspolna rozmowa jeszcze bardziej zbawienna. Boze! On jest taki wlochaty!!!! Wszedzie!!!! :P :P :P

To moj ostatni dzien wolnego...tak na prawde wolnego...przez kolejne kilka tygodni, dlatego nie wiem i nie obiecuje ze jakikolwiek wpis sie pojawi w miedzyczasie...

ps. Urodziny spedzam w Manchesterze udowadniajac swoja wiedze...How suck is it?

Na koniec, jako ze panicznie nie znosze Lady Gagi, a do tego mamy Prima Aprilis :)

Teraz, w spokoju moge wywolywac cisze :) Zadna (z)Gaga mi w tym nie przeszkodzi :P

.....

2011-03-20T22:58:00.002Z

Urodzilem sie jako oryginal....nie zamierzam umrzec jako kopia

Skurwielek

2011-03-11T23:42:00.003Z

Sam juz nie wiem co bardziej za mna przemawia w danej chwili: wscieklosc, zlosc, uszczypliwosc, cieczka w wydaniu prawie meskim czy tez cos zupelnie innego. Cokolwiek by to nie bylo, dziala! O kurwa! Dziala! A dziala mi przede wszystkim na nerwy!!! Taki maly skurwielek, bez powodu, nistadnizowad!!! Cholera wie skad sie urwal...a juz tym bardziej dlaczego urwal a raczej dorwal sie do mnie, uczepil i za cholere odpierdolic sie nie chce?!

Nowa praca? Neeeh! Kolejny fagas z mniejszym badz wiekszym osprzetem? Neeeh! Trawa w ogrodku ktora wzrosnac za cholere nie chce? Whateva!!!

Od 3ech miesiecy (czyli od momentu wprowadzenia sie do nowego domu) zglaszam problem z cisnieniem wody w lazience (toaleta obok ma sie zajefajnie, choc to te same rury i rurki)

Aktualnie, jesli chcesz wziac kapiel to dobrze by bylo abys pomyslal/la o tym conajmniej godzine wczesniej poniewaz z taka dokladnoscia nalewa sie pol wanny goracej wody, po czym druga polowe mozesz dopelnic zimna, 60 minut pozniej!!! Mieszanka, po ponad godzinie nadaje sie do kapieli :) Ehh..te uroki brytolskiego ''zaraz/za moment/oddzwonimy/innej sieczki gowno wartej'' - jak sam/a nie zadzwonisz i nie zjebiesz na czym swiat stoii to nadal mozesz czekac godzinami az napelni Ci sie pol wanny goraca woda :)

DJ JP Jackin My Style Vol 1 by DJ JP NOSTALGIA

Ponieważ życie z odrobina iluzji zwyczajnie jest lepsze!

2011-02-22T10:53:00.004Z

Porque la vida con un poco de ilusión siempre se vive mejor! - Absolutely Ego

To miała być jedna z tych wiecznie powtarzających się nocy. Poznajesz kogoś nowego, flirtujesz, zapraszasz do siebie lub idziesz do niego. Robisz co do zrobienia masz czyli nadstawiasz tyłek i na tym koniec. Pa! Zadzwoń do mnie! Albo lepiej nie dzwoń! Ja zadzwonię do Ciebie z góry zakładając, ze tak się nie stanie. I tak tez zapowiadało się i tym razem.

Jednakże, myliłem się! O kurwa jak ja bardzo się myliłem!

Czy zdarzyło Ci się kiedykolwiek, ze poznajesz kogoś nowego, kompletnie wcześniej Ci nie znajomego osobnika i od momentu kiedy Wasze oczy w końcu postanawiają skupić się na tym samym punkcie czyli oczach tego drugiego, coś, gdzieś tam głęboko przez cala wieczność się ukrywającego wreszcie wystrzela niczym korek od szampana upajając Cie do stopnia w którym nogi robią Ci się miękkie, serce dygoce jakby za moment miało wyrwać Ci się z piersi a Twoje cale ciało przeszyło miliony magicznych, niewidzialnych igiełek? Ja tak własnie się poczułem.

Najczęściej, tego typu ''spotkania'' ograniczają się do kilku slow, czasem nawet do milczenia, tym razem, ku memu zdziwieniu, od Jego przekroczenia progu mojego domu nasze usta się nie zamykały ( z drobnymi przerwami ) wyrzucając z siebie setki tysięcy liter, sylab, słów i zdań. Zdań niedokończonych, bo kończyć ich nie było potrzeby, ponieważ każdy z nas wiedział doskonale co ten drugi ma na myśli.

Noc przeobraziła się w świt z prędkością Super-Nowej, nie wiadomo kiedy i w jaki sposób czas ulatniał się niczym bąbelki z wcześniej otwartego ''szampana''. Wspólny prysznic, śniadanie i chcąc nie chcąc musiał nadejść czas pożegnania.

Tym razem nie było : Ja zadzwonię do Ciebie. Było: Zadzwoń do mnie! Do zobaczenia!

no comments

2011-02-18T13:45:00.000Z

Się przyznać muszę

2011-02-08T22:53:00.004Z

Przyznam się do czegoś - nigdzie, ale to nigdzie na świecie, kawa nie smakuje mi tak jak w domu. W samotności, w ogrodzie, walcząc z nieśmiałymi, wiosennymi promieniami słońca, chowając się za okularem czy kapeluszem, nie myśląc o niczym, rozkoszując się chwilą ze sobą. Tak jak umysłową ciszą pomasturbacyjną. Nie lubię mówić po orgazmie. Rozgrzane ciało jest zbyt leniwe, aby wyduszać z siebie i tak zbędne słowa, głoski, sylaby, chyba, że po jednorazówce, kiedy resztkami przytomności umysłu mam ochotę powiedzieć: "No już, spierdalaj", co brzmi trochę jak jęk, który wydaję z siebie kiedy dochodzę.

Jestem po trzydziestce i dla dwudziestolatków jestem w stanie rozkładu. Dla obecnych trzydziestolatków jestem zaś w niewystarczająco zaawansowanej formie rozkładu. Cioty, pedały - upudrowany ryj, umysł traktorzysty. "Nosisz Ray Bany!". So? "To takie ciotowate". Dobrze, że oni nie wyglądają jak cioty kiedy na czworaka przyjmują czyjegoś gnata w dupę ze spustem przez jelita. Większość pedałów to buraki cukrowe które zdają się tylko na jedno - starcie.

Od pewnego czasu zastanawiam się czy ja jestem zdolny do jakiejkolwiek miłości. Czy przemawia przeze mnie sama idea bycia zakochanym, czy może ta prawdziwa chęć związania się z kimś czy może ten cudowny, rozrywający klatkę ból, który przychodzi w momencie kiedy stoisz na granicy słowa "ja" i "my". I pytasz sam siebie czy jeszcze jesteś sobą, czy jesteś już "nami". Czy ja boję się utraty swojej nieposkromionej wolności? Bo ja tak naprawdę przecież uciekam przed związkami. Wiążę się na odległość, niedbale, bylejak, na szybko i na teraz, dla samej idei bycia zakochanym (?), bycia z kimś. Substytut miłości. Emocje są, jest lekki rausz, posmak nowości, nie ma miejsca na zranienie. Okay, jest, ale płytkie jak zadrapanie tipsem po dupie, więc goi się dzień, może dwa. Nie wiem nawet czy podświadomie nie wybieram sobie tubylców. To by było zabawne - mój łeb jak radar - nie, tym razem nie, za blisko, za bardzo podjarany, za szybko pierścionek zaręczynowy. Jestem masochistą. Fakt ten nie podlega już żadnej dyskusji czy to w samotności czy na spotkaniu anonimowych S/M. Zawsze wiedziałem, że jestem sam dla siebie najlepszym psychoterapeutą.

A dla ciotek traktorzystek w ramach rehabilitacji jelitowo-odbytowych...Let's strike a pose :)

Allelluja!!! W koncu wszystko jasne :)

2011-02-03T21:55:00.000Z

Wez sobie, kurwa, te frytki za darmo

2011-01-26T23:11:00.004Z

HIM 26 January at 22:05
hi i can never love you again same as you feel for me or i still feel right now for you.........ya know we dont ,.....we cant do it......,,,,,,but special moments like zoo and cremo i cant forget.......hate me and never speak again.......ffs but i put a candle on that grave.....we will always be apart and i accept you will always be part of my life.....hate me or not but i miss waking up and cuddling ya .

ME 26 January at 22:18
XXX, you know i always give 3 chances to anyone...you used all of 'em.... there's no any chance we will be together.... cos' i don't wanna to...now, finally i'd find a peas of mind and i'm chillax completly...don't try to make it harder.

ps. i don't hate you ...i just cannot love you and be with you anymore.

HIM 26 January at 22:41
i actually still really love you and would die before you.........of high service i remember like yesterday...........you may hate it but if i dont come home to you cooking for me what else is left ?! .

HIM 26 January at 22:49
also never knew ya give 3 chances to anyone,,,,,,,,, never told me that......never want you back but miss the cuddles n wake up withsome sexy like you........knew i could never satisfy u other ways x .

ME 26 January at 22:54
u're drunk again....inbox me when ya sober...

how ever..if you miss the cuddles and wakey up with some one just find someone else just like i did .

A frytki gdzie?

2011-01-25T14:05:00.003Z

Człowiek uczy się całe życie. Ja się uczę też ślizgając się na własnym gównie. Lądując w nim po pachy, a potem się wycierając z niego i lądując w nim znowu, bo przecież do mnie nie dociera intensywność syngalizacji świetlnych i jestem myślowym daltonistą. Nie rozpoznaję romansu, nie rozpoznaję miłości, o ich definicjach w ogóle nie będę wspominał, a rozróżnienie ich przychodzi mi tak samo trudno jak wspomnianym daltonistom. Gdyby na świecie istniała miłosna policja to chyba codziennie za moje rozmyślunki dostawałbym mandat, punkty karne, albo najzwyczajniej w świecie byłbym przez nich każdego dnia brutalnie pałowany wręcz do nieprzytomności.

Jestem mistrzem w zjebywaniu dobrze zapowiadającego się obiadu. Danie wjeżdża na stół, a ja na to: Kelner, tu jest włos, proszę podać mi inne. Bo ja tak naprawdę nie wiem czego chcę. Nie wiem w zasadzie, czy uda mi się zbudować sensowną notkę z jakimś wstępem, ciałem i zakończeniem, wszak znowu zedrę z siebie skórę i obejrzę wnętrzności i kości. A te wnętrzności zbyt zdrowe z pewnością nie są. Bo u mnie to jest tak, że ja się reflektuję, że coś mogło być fajnego po czasie, po ptokach. A jak coś fajnego może się wydarzyć to ja nie, tupię nogą, kręcę nosem i jednak nie chcę prasować koszul, trzymać się za ręcę publicznie, całować na ulicy mimo że minut wcześniej pięć wydawało mi się, że tego właśnie chcę. Kiedy słyszę słowo "związek" widzę splecione ręce, porozpierdalane skarpety (nie wiedzieć czemu, do nosa natychmiast dociera mi ich woń) i rozmowy - "ja w wannie on na kiblu i gadamy o polityce".

Uciekam w przypadkowy seks, bo nie niesie za sobą nic więcej prócz wymiany kilku czułych gestów i płynów. Czasami numerów telefonów. I niby wcale nie chcę tak żyć, ale jak pomyślę, że mam się przed kimś otworzyć, pokazać siebie, rozebrać się emocjonalnie to pękam, jeżę się i zamieniam w kamień. Albo kostkę lodu. I wycofuję się pięknie dziękując. Ale chyba mam nadzieję, że ten ktoś jednak powalczy, popróbuje stopić, zamknąć w dłoni... Ino komu się chce?Ludzie nie mają czasu na pracę nad innymi ludźmi. Może kiedyś mnie pierdolnie, a może nie jestem zdolny do poświęcenia jakim jest miłość. Zaakceptuję to mimo że przy okazji poranię się nieziemsko, a moje ciało pod koniec żywota przypominać będzie jedną, pooraną bliznami ranę. Może wystrzelę jakim stygmatem z wrażenia albo serce pęknie mi z żalu, że głupi byłem całe życie. Bo zdrowi ludzie gonią za miłością, a ja przed nią wciąż uciekam. Kilka dni temu zdałem sobie z tego właśnie sprawę. Umówiłem się pocałunkiem na jutro na kolejną randkę. Kolejnym pocałunkiem ją zakończę i znowu się pewnie wycofam, zjeżę i podziękuję. I tak w kółko. I kiedy się zastanawiam, czemu jestem sam, odpowiedź nasuwa się sama - bom psychiczny. Schizoidalny odmieniec. Skondensowana kompilacja cech, które większość uważa za pojebane.

Wydaje mi się, że żebym był szczęśliwy, muszę być nieszczęśliwy. Muszę toczyć boje w głowie, w sobie i z kimś, obrzucać się gównem i kopać na leżąco, żeby były siniaki, krew i mocz. Żeby bolało. Bo ja jestem masochistą. Kiedy jest dobrze, kiedy ktoś o mnie dba, czule obrzuca komplementem to ja rączki razem, oczka w górę i paciorek i do Bozi natychmiast chcę, bo nie wiem co ze sobą zrobić. A jak ktoś nieosiągalny, traktuje mnie jak szmatę to pełnia szczęścia, marsz weselny w głowie, a pod okiem pizda. Czasami myślę, że najszczęśliwszy byłbym będąc ofiarą przemocy domowej albo i gwałtów.
-JEBS! Zupa jest za słona!
-To sam se chuju gotuj jak Ci nie pasuje!
-JEBS! JEBS! JEBUT O ŚCIANĘ.
To przerażające. A może to po prostu ja muszę zdobywać? Ale jak zdobędę, to odstawię. Nigdy też nie wezmę pod uwagę kogoś, kto da mi cień wątpliwości, że nie będzie do końca wierny. Nie chcę przedstawiać swojej połówki swoim ładniejszym znajomym, bo znajomi to kurwy, odbijają, próbują, a potem znikają z Twoim Big Mac'iem rzucając jeszcze bezczelnie: A gdzie frytki do tego?

In meantime, this tune shows exacly how i feel :) Ehhh...memories, memories :) Let's a paaarteyyy :)

Co by... aby by... wpasc :)

2011-01-23T22:02:00.003Z

Życie bez internetu to nie życie. Ani pracy szukać nie można, ani dobrze konia zwalić, nie mówiąc już o umówieniu się na randkę. Ten wietnamski pizduś, ta pierdolona skośnooka ciota, ten ryżowy kutas, wyprowadzając się anulował kontrakt. Jakby trudno było zagadac i zapytać czy chcemy go przejąć. Decyzję podjął za nas. Jak mi to powiedział to miałem ochotę wypierdolić go tym modemem w tą porcelanową dupę, aż pogubi wszczepione w zęby diamenty. 18 dni bez internetu. Takie rzeczy to tylko tutaj. I tu zaskoczenie - bo w Polsce podłączają go w ciągu 24 godzin. W UK jak zwykle - soon.

Uzależniłem się od masturbacji. Walę konia od 2-9 razy dziennie w zależności od humoru. Czasami dwie godziny, przerywając przed dojściem, co sprawia mi nieziemską rozkosz. Jak tak dalej pójdzie osiągnę zen w nie-dochodzeniu i stanę się ruchaczem Terminatorem, aż będą błagać żebym przestał. (Gdybym tylko byl aktywny...)

Nie wiedzieć czemu, kręci mnie ta wizja. Były lokator zostawił mi na pamiątkę karton z pornolami, ale tak kiepskimi, że wolę przywoływać w pamięci lata bogate w dymanie, spuszczanie, lanie i inne ''..nie'' ...choc tych ostatnich na palcach jednej reki mozna by policzyc :).

Bo na przykład - wietnamskie pornole są pixelowanie. Najzwyczajniej w świecie zamiast chuja widać pixele. Może kręci to jakich fanów Tetrisa, ale mnie niekoniecznie. I ten główny ogier dyma wszystkich w okularach przeciwsłonecznych, takich dla technomaniaka z Manieczek. Jestem w stanie to jeszcze zrozumieć, odgradza się od tej brzydoty, która daje mu dupy i jak Kora pewnie myśli, że jest teraz artystą wierzgającym wiertłem w gównie. Jednak jak zaczął dymać kolesia w stroju płetwonurka (google do nurkowania i czepek) to wysiadłem i prawie się własną sliną udławiłem ze śmiechu. Reszta tych porno cudów nie lepsza, prawie niema. Koleś wali drugiego w dupę z całej siły, a tamten ni słowa, ni jęku. Taki rozjebany, czy udaje prawdziwego mężczyznę co to przyjmie każdy kaliber bez słowa?

W związku z trwającą, a raczej gleboko mi wmowiona depresją oraz ''miłosnym'' szambem dookoła, odciąłem się od wszystkich. Nie odbieram telefonów XxX, bo on ma chłopaka, a ja się nie spotykam ze sparowanymi (zazwyczaj). Odwieczna zasada numer 1, której nie złamię, bo ja nie chcę, żeby to się przytrafiło mnie. Włochowi odmówiłem koleżeństwa, bo na niego lecę. 1999-temu oznajmiłem, że też nie będziemy kolegami, bo mi się podoba, z zezem czy bez i ja nie umiem koleżeńsko patrzeć jak zarywa innych, a potem mnie się tym chwali. O nie. Odpowiedzi się nie doczekałem, won. Ale, ale...

Dokonałem odkrycia przełomowego. Otóż 1999-ty nie był 1999-tym, a 1998-mym, co sprawia, że rasta-Jamaikan-taksówkarz Alfie robiący mi dobrze pod obiektem zwanym domem Boga ląduje na pozycji 1999. Jak do tego doszło? Ano, odkopałem na dysku listę kochanków i z przerażeniem odkryłem, że jednego delikwenta policzyłem dwa razy, bo pomyliłem go z imienia, ale ewidentnie chodziło o tego samego.
W końcu pamięta się ludzi na których w trakcie się zwymiotowało. Mniejsza o to. Zresztą to nie był wymiot tylko bełcik, a to różnica.

No i jestem sfrustrowany takim obrotem sprawy. Bo ten "zero/zero/zero" wyszedł tak ni z dupy ni z pietruchy, stało się, trafił do mojego TOP 10 (naprawdę!) i się pogodziłem, że już dwutysieczny, że się w nim nie zakocham, że on we mnie też nie, że ewentualnie spotkam go kolejny raz, zadzwonię by mnie zawiózł/odwiózł i co najwyżej puknie mnie kolejny raz. I mimo propozycji wielu co ja robię? Godzinę lub dwie przed sex mitingiem - odwołuję spotkanie, upijam się samotnie i idę spać.

Wszak jest ktoś kto mnie interesuje dość mocno, czyżby to była prawda z tym ''zerowym''? Zakocham się? Biorąc pod uwagę ostatnie wydarzenia i cztery obciagniete laski w kiblach w klubach nie zdziwi mnie już doszczętnie nic. Jest jednak coś na rzeczy z tymi imionami: Jesus, Alfie, Hussein, ostatnio poznałem Ronaldo, a na przyszły tydzień umówiony jestem z Armandem (Van Heldenem?). Oczywiście nie pójdę. Poczekam, aż na ulicy wpadnę na Orlando. Może być Blooma :)

Na szybko

2011-01-04T21:16:00.005Z

W zwiazku z przeprowadzka, instalacja broadband'u, linii telefonicznej itp itd, rozpakowywaniem, uporzadkowywaniem, i milionem innych pierdol, co najmniej do 20ego stycznia jestem poza zasiegiem bloga...czyli robta co chceta :)

Ten tego ten...po raz kolejny..czyli taka moja natura

2011-01-04T21:06:00.002Z

Oświeciło mnie. Czuję się normalnie jak Newton, tyle, że mnie zamiast jabłka na łeb spadła cała zawartość wirtualnej w moim przypadku jabłoni i w skutek nagłego wstrząsu mózgu, wszystko mi się w głowie poprzestawiało. Chyba padnę na cyce i zacznę modlitwy dziękczynne odmawiać do nocy, bo potem jednak chciałbym zrobić ze sobą coś pożytecznego.

Dotarło do mnie wczoraj, a dzisiaj już tą jabłkową nawałnicą, że ja wcale nie szukam miłości. Bo ona nigdy w życiu nie była dla mnie najważniejsza. Owszem, przewijała się jak srajtaśma między pośladami, tu i ówdzie, na różnych etapach, na życiowych rozjazdach i powodowała biegunkę, myślową, fizyczną, uczuciową. Ale wytarcie się z miłosnego gówna nigdy nie było dla mnie priorytetem. Najważniejszym uczuciem zawsze pozostawała dla mnie przyjaźń. Z mniejszej lub większej tęsknoty za ludźmi mi bliskimi wymyśliłem sobie, że miłostka, romans, na jakiś czas zadowolą moją tak naprawdę ogromną tu samotność. Bo tak samotny to ja w życiu nie byłem.

Co z tego, że znam tu setkę ludzi, skoro umówienie się z nimi graniczy z cudem? Wszyscy tu zapierdalają, naprawdę zapierdalają. Jeśli poznajesz ludzi - dzieje się to na imprezach, ewentualnie w pracy lub szkole. Trzymasz się więc ich kurczowo, a z tej trzymanki rodzą się przyjaźnie, znajomości lub wrogowie. Jako że obecnie bawię się bardziej we freelancera, te towarzyskie ocieranki mnie omijają. A na imprezach, wiadomo, och, miło Cię widzieć, buziaczek, small talk, super wyglądasz, bye. Brakuje mi kogoś z kim mogę wyjść, najebać się, albo zalac w domu i stoczyć kilku-godzinną słowną bitwę na zwierzenia, na dylematy. Jako kórewna dramatu bowiem, wybieram rozmowy przy winie zamiast romanse. Zresztą na romanse dawno już szanse zaprzepaściłem zniechęcając do siebie kilka osób, bo przespałem się z jednym, z drugim i trzecim też, zamiast jasno ustanowić granicę, hejże, zajebiście nam się spędza czas, nie zrujnujmy tego. Zamiast tej opcji, wybrałem wariant ryzykowny: Hej, podobasz mi się, nie spierdol tego. Ale pierdolenie za każdym razem było, więc i spierdolenie. Szampon Jebaka 2 w 1, nie potrzeba odżywki, bye bye. See you soon. Koniec z poszukiwaniami księcia, ewentualnie ''księżniczki'', którą wszyscy mi ostatnio dokoła przepowiadają. Nie ma rumaków. Są skutery, rowery i samochody. Ja chodzę pieszo ( nieee...w koncu od czego jest tramwaj?!). Nie wyrwę nikogo na sprzęt, ani na znoszone Najki, chyba, że jakiego zboka. Wyrywać zaś mogę na osobowość, którą posiadam i którą mógłbym góry przenosić, gdyby tylko ktoś chciał mi za to płacić. Ram-papapam-papapam, ram-papapam-papapam śpiewa mi właśnie Rihanna z nowej płyty, bo ostatnio staję się też królowa popu i może zajmę tron po Michaelu jeśli dalej gustować będę w prostych brzmieniach, które nie kaleczą mi uszu i dają się podśpiewywać przy zmywaniu naczyń. Czas na stworzenie ludzkiej bazy, która stanie się tarczą na deszcz i smutki w UKulelle. Bo ja tak naprawdę jestem istotą stadną i najszczęśliwszy jestem wśród ludzi. Bo muszę być w centrum? Może, w końcu każdy dramaturg uwielbia być w błysku fleszy. Ram-papapam-papapam! Bo jest jeszcze trzecia sprawa - I am not easy to love. I wcale nikomu nie mam zamiaru tego ułatwiać. Bo przestałbym być sobą, a love games zawsze sprawiały mi największą frajdę. Schizuję? Może. Taka moja natura.

Fuck you!!!

2011-01-03T22:42:00.006Z

Nie oszukujmy się - jak dokonuje się takiego odkrycia jak ja, że setny, dwusetny, trzysetny,..., tysieczny jednak nie był setnym, dwusetnym, trzysetnym, ..., tysiecznym, to opcje są dwie: albo szybko to nadrobić, bezboleśnie w sensie, choć zależy kto co lubi, albo czekać na księcia z bajki i wierzyć, że będzie to miłość. Ja mojego ''księcia*'' poznałem wczoraj o drugiej w nocy. Oh fuck me now - taką oto wiadomość wysłałem mu na portalu randkowym. Godzinę później był u mnie, na mnie i wszędzie indziej. Jednakze nadal we mnie. Przyniósł ze sobą gin, którego pić się nie dało oraz kokainę, po której obawiałem się, że odpadnie mi nos. Ta kokaina zresztą wciągana była z różnych części ciała, jako, że bliżej chciałem się przyjrzeć oczywiście tej najważniejszej - chujowi. Mial cudowne usta, jest stylistą i wcale nie ma dziwnego imienia, bo nazywa się po prostu ''MM'' co uważam za jest urocze. Seks był tak dobry, że dzisiaj nie mogę chodzić, bo najzwyczajniej w świecie mam zakwasy. Oraz potwierdzam - czarni oraz latynosi MAJĄ duże pały. Kiedy po którymś razie zaczął się onanizować to normalnie oszalałem. Nie to, żebym nie wiedział jakiego koloru jest sperma murzynów ( w tym przypadku), ale jak dochodził to patrzyłem z taką ciekawością, jakby co najmniej miał strzelać kakao.

''Zerowy'' jubileusz z liczba na przodzie okazał się szczęśliwy. Zaproponował randkowanie na co ja oczywiście przystałem. Dorobiłem się zatem ''chłopaka'' (hahaha), co bawi mnie niesamowicie. Każdy murzyn jest bowiem jak ptasie mleczko: biały tylko w środku, ciemny na wierzchu, ale jak Cię pierdolnie to zużywasz calą paczkę - mleczka bądź kondomów. Stwierdzam też, że Bóg niesprawiedliwie cechy narodom porozdawał - bo na przykład Polacy cierpią na otyłość, a tacy czarni mają ciała prosto z siłowni już po przekroczeniu wrót miednicy i macicy. Silne, umięśnione ramiona, sylwetka w kształcie litery V. Kiedy taki się na Ciebie kładzie modlisz się o jedno: nie schodź ze mnie, nie schodź.

Poczatek roku i wszyscy za coś dziękują. Ja w tym roku nie będę dziękować, bo jak w każdym poprzednim dziękowałem, to każdy następny był gorszy. W tym na przykład chyba limit pecha wykorzystałem na amen, zatem nie będę dziękować. W dupie mam te podziękowania. No i co teraz Mistrzu z Niebios? Ukażesz mnie? Bardziej się już nie da!

*Ps. Milosc to zadna ale chuj po pachy :)

Noworoczne postanowienia

2011-01-02T01:26:00.002Z

Moim noworocznym postanowieniem jest brak jakichkolwiek postanowien.

Najwazniejsze to uzywac zycia ile sie da...i uzywam. :P Bo w sumie po co i dlaczego mam sobie zalowac?

Swieta z rodzicami...po raz pierwszy od siedmu lat....czas przelewa sie przez palce nie wiadomo kiedy i w jaki sposob i 3 tygodnie razem zlecialy szybciej niz mozna by bylo sobie to wyobrazic. Ale tak jest chyba zawsze, ze milo i przyjemnie spedzony czas ubiega szybciej aniezeli ten zle i negatywnie?!

Jutro zabieramy z bratem rodzicow na kregle na ktorych nie mieli okazji w swoich dotychczasowych ponad 60-o letnich zyciach bywac...bo z drugiej strony niby kto mialby ich zabrac skoro my jestesmy tutaj?

Ponad to najwiekszym sukcesem minionego/tego roku jest przeprowadzka.
W koncu na wlosciach, w koncu z porzadnym ogrodem, w koncu z trzema podwojnymi sypialniami, w koncu bez sadziadow za sciany, w koncu w cichej okolicy, w koncu rzutem beretem do marketow i w koncu kurwa mac tak jak w koncu porzadny dom wygladac powinien....okna wykuszowe, kominek w salonie, jadalnia na conajmiej 12 osob, osobne toalety i lazienki...czyli tak jak to sobie wymarzylem daaaaawno temu :)

Tymczasem, gdziekolwiek bym nie zajrzal ; blogi, strony, portale, wortale, pelne sa zyczen i postanowien noworocznych...tymczasem ja nie mam nic z tym wspolnego...zycie toczy sie dalej i bedzie tak jak ma byc... :)

Mimo tego, pozwolcie ze i ja zloze Wam zyczenia...jak najmniej zyczen ale jak najwiecej spelnien :)

Wytarmosic Bydzia za sutki....

2010-11-24T00:24:00.003Z

Bydzio, szerzej znany jako Benedykt XVI stwierdzil, iz mozna uzywac prezerwatyw (w niektorych przypadkach) (nota bene o tych przypadkach raczyl juz nie wspomniec!!! Bo po co?!)

Ogolnie rzecz ma sie ku zapobieganiu rozszerzaniu sie plagi AIDS w krajach 3-ego swiata, ale wiecej z tego wszytskiego domyslow nizli szczegolow.

Ale jak by nie bylo w/g Pappy: " ...prezerwatywa nie pomaga w zwalczaniu AIDS i że właściwym zabezpieczeniem jest abstynencja i wierność małżeńska".

Niczym w kosciele :) hahahahaha

Az ciska mi sie na palce ( i nie tylko) aby wytramosic go za sutki tak aby przejrzal na oczeta :)

Sie mi wlasnie udalo przeczytac :

''Papież Benedykt XVI przyznał, że w niektórych sytuacjach używanie prezerwatyw może być uzasadnione. Powiedział, że w przypadku męskich prostytutek zabezpieczenie się nie jest niemoralne, o ile chodzi o uniknięcie ryzyka zarażenia się wirusem HIV.''

- A damskie prostytutki to KURWA gdzie? W rejsie?

I love cats :)

2010-11-22T10:41:00.002Z

Jaroslaw Kaczynski - historia prawdziwa :)

Mniejsza wiekszosc - wieksza mniejszosc? Czyli o bakteriach ktorych swiatlo juz nie zabija...zabijaja sie same!

2010-11-15T18:20:00.002Z

Na jednym z bardziej znanych gejowskich forow przeczytalem oto taki wpis, wpis nota bene samego redaktora naczelnego tegoz portalu:

Cytat:
Od dzisiaj nie wolno palić w lokalach gastronomicznych i rozrywkowych, które nie mają specjalnie wyznaczonych pomieszczeń, gdzie odpowiednia wentylacja uniemożliwi przedostanie się dymu papierosowego do pozostałych części lokalu.

Zakaz obowiązuje też w zakładach pracy, uczelniach, szkołach, kinach, teatrach, szpitalach, dworcach, domach kultury, obiektach sportowych, placach zabaw oraz przystankach komunikacji miejskiej.

Osoba niestosująca się do przepisów może zostać ukarana wysokim mandatem.

I co sądzicie o tym?

Moje zdanie jest takie: bardzo dobrze, że wprowadzono ten zakaz.

Powoływanie się na "wolność" jest argumentem głupim. Równie dobrze mógłbym o północy włączyć na cały regulator muzykę, bo przecież "mam prawo" sobie słuchać i "nikt nie będzie mi ograniczał mojej wolności"? Otóż nie! Moja wolność kończy się tam, gdzie zaczyna się prawo innych. A że większość osób chce o północy spać, to nie mam prawa jako jednostka im przeszkadzać.

Niestety, omijam wszelkie kluby i puby. Nie dlatego, że nie lubię. Przeciwnie - chciałbym sobie posiedzieć przy piwie i pogadać z kimś. Ale nie chcę przez 2 godziny wdychać dymu a po wyjściu czuć jak cała odzież śmierdzi mi dymem.

Dlaczego więc puby mają być zdominowane przez palącą mniejszość a człowiek niepalący ma do wyboru wdychanie tego smrodu lub rezygnację z wejścia?

Palacze mówią, że lubią do piwka papierosa, więc chcą palić. A ja chcę napić się piwka bez tego papierosowego smrodu. Dlaczego nie mam do tego prawa?

Dlaczego niepaląca większość ma być terroryzowana zachciankami palącej mniejszości?

Jeśli palacze chcą palić, niech sobie palą, ale tak, żebyśmy my, niepalący, tego nie czuli.

Ok. Jako ze na danym forum sie nie udzialam i udzielac nie bede postanowilem skomentowac to tutaj.

Zatem zacznijmy od poczatku. Ktos, kto sprawuje stanowisko redaktora naczelnego, zwlaszcza portalu dla mniejszosci seksualnej NIE POWINNIEN sie wypowiadac na temat innych mniejszosci, tudziez wiekszosci jak by to mialo miejsce np: we Francji czy Hiszpanii.

Zarowno jako osoba oraz jako jednostka masz prawo, prawo wyboru; i dla przykladu mozesz sluchac glosno muzyki o polnocy jak rowniez mozesz omijac wszelkiego rodzaju kluby i puby. Podobnie jak inni, ktorzy owych nie omijaja.

Papierosowa odzierz? Wiekszosc z klubow i pubow w tym momencie posiada ogrodki, Twoj wybor gdzie zamierzasz przesiadywac przez kolejne 2 godziny. Ba, tylko Twoj!

A dlaczego wiec, puby, maja byc zdominowane przez ''niepalaca wiekszosc'' a czlowiek palacy ma do wyboru wyjscie z pubu lub w ogole rezygnacje z wejscia don???

Niepalacy mowia, ze lubia do piwka orzeszki lub chipsy, wiec chca zakaszac. A ja chce napic sie piwka bez smrodu wszelkich mozliwych E-podobnych (sprawdz jakiekolwiek opakowanie tychze a przekonasz sie sam co jest bardziej szkodliwe....)

I na sam koniec najlepsze:

Jeśli palacze chcą palić, niech sobie palą, ale tak, żebyśmy my, niepalący, tego nie czuli.

Redaktorze naczelny!!!! Zastanow sie baaardzo dlugo zanim ponownie napiszesz cos takiego!!!! Kler, Mohery, Rydzykowate i inne zjawiska nadprzyrodzone tylko czychaja na takie kaski...bo....

Jesli geje chca sie kochac, niech sie kochaja, ale tak, zebysmy my, hetero, tego nie czuli/widzieli ect.

ten tego ten...ot tak

2010-11-05T22:51:00.003Z

Hmm... No ok...z jednej strony jestem singlem z drugiej nie... Co mam poczac, co myslec (a raczej o czym nie myslec), co zrobic z samym soba? Chuj go wie!!!

Przyjaciele odradzaja...moja glowa rowniez...ale serce...ehh...ten jebany, uporczywy miesien...podpowiada cos zupelnie innego?!

Zycie nauczylo mnie jednego....kazdemu trzeba dac kolejna szanse - poniewaz mnie szansa byla dana...wydaje mi sie to fair...zarowno w stosunku (hahaha) do siebie samego jak i do kazdego innego.

Tym czasem czas pokarze...miejmy nadziejej ze na lepsze :)

Niczym Lady (Z)GaGa....

2010-08-06T11:37:00.004+01:00

jedni mnie uwielbiaja, inni nienawidza....ale zarowno w jednym jak i w drugim przypadku ubaw jest po pachy. Nic nie poradze na to, ze ZAWSZE mam to co chce...czyli po trupach do celu. Takie male ze mnie MachoPansy :) LOL LOL LOL

Baska, Baska, Baska...czyli co mnie rozbawilo do lez :)

2010-07-23T10:23:00.000+01:00

Sheffield Gay Pride 2010

2010-06-27T15:24:00.013+01:00

(Kliknij aby powiekszyc)

No i stalo sie. W dodatku po raz 3-ci.

Co prawda Gay Pride w Sheffield w niczym nie przypomina tego co sie dzieje w Manchesterze czy tez Londynie, ale wydaje mi sie, ze warto o tym wspomniec, zwazywszy, ze przez trzy ostatnie lata z nielicznej grupki osob powstala impreza na ponad 7000.

I jak w poprzednich latach cale zajscie mialo miejsce w Endcliffe Park, gdzie na obszarze blisko 75 hektarow bylo ulokowane mnostwo atrakcji.

(Kliknij aby powiekszyc)

A wsrod nich miedzy innymi zalogi klubow : Affinity, Dempseys, Climax, Xes, Sanctuary czy Lions Lair.

Posrod jednych z wielu atrakcji byl pokaz mody ... jednakze nie do konca pokaz mody z ktorymi mamy do czynienia na codzien...zreszta sami zobaczcie...

Tymczasem, czas i pora przygotowac sie do Manchester Pride Parade...juz niebawem :)

You were born an original. Don't die a copy.

2010-02-28T13:17:00.002Z

''I don't fail. I succeed at finding what doesn't work.''

Mam dziwne wrazenie ze gdzies sie zagubilem i zatracilem jakas czastke siebie. Nie wiem gdzie, nie wiem kiedy i w koncu nie wiem czyja to wina i czy w ogole czyjakolwiek wina to moze byc?!

Bardzo mozliwe, ze to po prostu tymczasowy spadek wiary w siebie i we wlasne mozliwosci spowodowany przeszloscia ktora teraz daje o sobie znac i wychodzi bokiem. Podobnie jak wychodzi mi bokiem i dosyc mam odwiecznych ustepstw i kompromisow. Nie raz i nie dwa mam ochote tupnac noga i postawic na swoim ale z drugiej strony wiem doskonale jak to sie skonczy. I nie mam tu na mysli jedynie mojego zwiazku, ale wszystko i wszystkich do okola, ktorzy od pewnego czasu wlaza mi na chama na glowe....a moze sam sobie na to pozwolilem? Stalem sie dziwnie miekki, ulegly i uzalezniony od innych...czyli cos co KOMPLETNIE do mnie nie pasuje i cos co KOMPLETNIE jest nie w moim stylu. TO NIE JA!!!

Urodzilem sie oryginalny i choc moze teraz (tymczasowo) jestem jakims szarakiem to z cala pewnoscia szarakiem umrzec nie zamierzam.

Chyba czas odnalezc siebie, siebie dawnego, siebie oryginalnego az w koncu siebie samego.

**********

Drugi dzien bez papierosa rozpierdala maja psyche na maxa... po blisko 20-u latach nalogowego palenia, nagle, niczym grom z nieba, musialem rzucic palenie...z dnia na dzien. Jestem calkowicie podirytowany, wkurwiony i wszystko mnie drazni. O walajacych sie wszedzie pudelkach po czekoladkach nie wspominam bo to dopiero czubek gory lodowej jaka ilosc jedzenia ''wepchnalem'' w siebie przez te dwa dni. Waga podskoczyla o pol kilo, gdzie przez caly czas zwolnienia i pobytu w szpitalu stracilem w sumie 6 kilo. Teraz tylko patrzec jak do tych utraconych szesciu dojdzie kolejne szesc, ale w gore.

Ide cos zjesc!!!

*********

Goin' somewhere...but dunno where... Z filmu ''A single man''

Diagnoza czyli o kilka proszeczkow do przodu :)

2010-02-25T11:50:00.003Z

W koncu, po blisko 4 tygodniach latania od lekarza do lekarza, wiem co mi dolega. Ciaza pozamaciczna zostala wykluczona :) hahaha
Ulzylo, choc czeka mnie sporo zmian, w tym rzucenie palenia (?), nabialu wszelakiego (kocham mleko oraz maseczke z mezowego nabialu!!! hahaha), wszelkich ostrych i pikantnych przypraw, sosow i dodatkow (chleb czosnkowy bez jalapenos? Bleeeh!), o alkoholu i nie stresowaniu sie nie wspominam. Prawde powiedziawszy chyba szybciej by bylo wymienic co mi mozna niz czego mi nie mozna. I gdzie tu sprawiedliwosc?

Ale lata uzywek wszelakich w koncu kiedys musialy wyjsc bokiem. I o ile moja watroba nadal (nie wiem jakim cudem?) trzyma sie stosunkowo mocno o tyle moj zoladek a raczej wrzody w nim juz nie. To samo tyczy sie pluc i astmy. Moj PEFR, w jednej z pieciu prob, wykazal 350 jednostek (najlepszy z wynikow) gdzie tak na prawde powinien wynosic 630. Dzieki inhalatorom i lekom rozszerzajacym oskrzela moge w koncu w miare normalnie oddychac w nocy. Jednakze, najbardziej licze na Zyban, ktory ma mi pomoc rzucic palenie.

Na szczescie, na nie leczona depresje dostalem prozak (Fluoxetine) w ilosci i dawce jak dla slonia, a co za tym idzie wiekszosc dnia jestem na haju i wiekszosc dnia po prostu przesypiam. Niestety, efektem ubocznym jest totalne zmeczenie, jednakze musze sie przemeczyc przez kolejne 3-4 tygodnie aby efekty uboczne ustapily miejsca polepszeniu sie samopoczucia. Dam rade!

Najlepsze z tego wszystkiego (dzieki bogu tego lekarze mi nie zakazali!!!), moje libido wrocilo do normy i przestac myslec o roznych nowych experymentach i zabawach, omen nomen, ''w doktorka'' nie moge :)

Porno ze az parno

2010-02-22T18:48:00.004Z

Do duposcisku totalnego doprowadza mnie pogoda za oknem...jak nie leje to wieje,jak nie wieje to pada snieg i tak do usranej i w kolko.

*********

Wczoraj zaszalalem. Doslownie i w przenosni. Moj malzonek poszedl sie szlajac do znajomych a ja nie pozostalem mu dluzny i poszlajalem sie po wszystkich mozliwych knajpach i klubach gejowskich w Sheffield. I aby bylo malo, poszlajalem sie ze swoim ex ktorego Scott nie zdzierza pasjami. Gdy w koncu o 5-ej nad ranem dowloklem swoje zwloki do domu oczywiscie wybuchla awantura, ale bylem tak pijany, ze do tej pory, za cholere przypomniec sobie nie moge o co tak wlasciwie poszlo. O co kolwiek by nie poszlo...dzis nie rozmawiamy ze soba...ciche dni sa czasem wrecz wskazane.

Aktualnie, niczym swieta krowa udaje ze poszedl sie ''zdrzemnac'' siedzac przed laptopem i ogladajac jakies porno...Ach! Juz wiem o co poszlo...dokladnie o porno od ktorego jest az parno a klawiatura rozgrzana do czerwonosci.

Moze sie myle, ale wydaje mi sie, ze bedac w zwiazku, porno wszelakie to ostatnia rzecz na ktora powinno sie zwracac uwage, o poczuciu (przeze mnie) swojego rodzaju ''zdrady'' nie wspomne. Po prostu, mam wrazenie, ze czasami ja mu nie wystarczam i musi ''dogadzac'' sobie pierdolnikami wszelakimi. Ale jezeli tak ma to wygladac, to ja dziekuje na przedbiegach.

Nigdy nie mowilem, nie mowie i nie powiem, ze jestem swiety, ale od kiedy jestem ze Scott'em porno w ogole mnie nie interesuje, podobnie jak latanie po klubach i dupczenie sie z kim i gdzie popadnie. Najczesciej z kims kogo nigdy wiecej sie nie zobaczy lub ewentualnie ma sie ochote rzygnac budzac sie z tym kims ranka dnia nastepnego.

Chyba jestem zmeczony odwieczna proba dogadzania, przepraszania, proszenia (sie), dziekowania wszystkim w okolo...chyba czas zajac sie soba samym a juz na pewno czas aby ktos zajal sie mna...bez porno, bez chorych sytuacji, insynuacji i bez doprowadzania do depresji wszelakich.

Pstryk

2010-02-21T12:33:00.002Z

Nie raz i nie dwa rozmawialem ze Scott'em, ze gdyby doszlo kidykolwiek do sytuacji kiedy zamieniam sie w warzywko i jedyna rzecza utrzymujaca mnie przy zyciu jest skomplikowana aparatura moja ostatnia wola jest aby pstyknal wylacznik lub pozwolil pstyknac innym. Ilez pozytku z tego by bylo...nie dosc ze wszelkie moje organy (poza watroba - bo ta poszla juz dawno na urlop i nie wiadomo kiedy wroci i czy w ogole) mogly by byc wykorzystane w sposob wszelaki jak chocby pomoc innym to na Jego cierpieniu skonczywszy. On jednak uparl sie i upiera nadal, ze nigdy na to nie pozwoli. Prawde powiedziawszy nie musi...dawno temu podpisalem odpowiednie papierki, bedac calkowicie swiadomy co robie, i szpitale oraz doktorzy wiedza dokladnie co maja zrobic gdyby taka sytuacja zaistniala.

********

Zycie jest popierdolone.. kiedys, ba! jeszcze nie tak dawno sadzilem, ze to ja jestem popeirdolony ale nie... to zycie jest! Rodzisz sie, dorastasz, przezywasz rozterki, doly, dolki, wzloty i upadki i tak w kolko. Az ktoregos pieknego dnia to wszystko przemija. W taki czy inny sposob ale odchodzi w zapomnienie... podobnie jak i Ty. Niby smutne ale jakze prawdziwe. Rodzisz sie aby kiedys tam umrzec. I to najbardziej popierdolone z tego wszystkiego. Po co? Na co? I komu to potrzebne do szczescia?

Swiata nie zmienilem i nie zmienie tylko dlatego ze przyszedlem na ten swiat...wszelkie proby zmiany tegoz zazwyczaj i tak koncza sie fiaskiem, wiec sie pytam: po co to wszystko? Po jasna cholere?

********

Gdybym mial wiecej odwagi sam bym ''pstryknal'' ten jebany porzycisk...tymczasem musze czekac az pstryczek sam sie pstryknie.

Jesus Christ Super-Gay-Star

2010-02-19T19:25:00.003Z

Dzis spadlem z fotela i pozbierac sie do tej pory nie moge, gdy przeczytalem na jednym z portali slowa Eltona John'a tudziez Sir'a.

''I think Jesus was a compassionate, super-intelligent gay man who understood human problems. On the cross, he forgave the people who crucified him. Jesus wanted us to be loving and forgiving. I don't know what makes people so cruel. Try being a gay woman in the Middle East -- you're as good as dead.''

Z pewna taka niesmialoscia czytalem to raz po raz i raz kolejny aby upewnic sie ze niczego nie pominalem lub nie przeoczylem. Ale nie! Czytajac to po raz setny wyobrazilem sobie miny tych wszystkich fanatyczno-katolicko-hipokrytyczne czerwone mordy z beretami na lbie...i wyobrazenie tegoz spowodowalo, ze morda usmiecha mi bez przerwy.

********

Po kilkudniowej zapasci psychiczno-depresyjnej wychodze na rowna. Zaczynam miec w glebokim powazaniu jakakolwiek diagnoze zwiazana z mega sraczka i zyganiem na przemiennym, a czasami i rownoleglym. Znudzilo mi sie latanie po lekarzach, szpitalach i lykanie miliona, kompletnie nie znanych mi tabletek, proszkow i proszeczkow. Zapewne to ciaza urojona lub conajmniej pozamaciczna :) I niczym slonica teraz musze odczekac 36 miesiecy aby wyproznic, wystekac i w mekach wszelakich wydalic z siebie to ''sloniatko'' :)

********

Wczoraj zmusilem, prawie fizycznie, Scott'a do obejrzenia Fifth Element - za cholere i chyba nigdy w zyciu nie pojme jak moglo dojsc do faktu, ze nigdy wczesniej nie widzial tegoz dziela Luc'a Besson'a...przeciez to grzech najgorszy z najgorszych!!!
Dzis , dla odmiany i za kare (?), bedzie mnie ''molestowal'' (przynajmniej nie w sposob w jaki bym chcial aby mnie molestowal) jakimis StarTrekami czy innymi Gwiezdnymi Wojnami. Boze! Za co? Za jakie grzechy? Cozem uczynil aby meki takowe przechodzic? Ale dam rade! Musze! Tj, musze znalezc jakis sposob aby spiac z otwartymi oczetami udawac mega zainteresowanie filmem. Dam rade :)

********

Nowa szczoteczka do zebow :) lol lol lol

Popierdolenie

2010-02-16T12:29:00.003Z

Czasami mam ochote wyjsc na miasto i jebnac komus w ryj...ot tak sobie, bez powodu. A raczej za wszystkie powody calego swiata. Pierwsza napotkana osoba dostala by najpierw z piachy prosto w zeby a nastepnie kilka solidnych kopow gdzie popadnie. Dlaczego? Dlaczego by nie... w koncu jest czescia tego wszystkiego co sie dzieje do okola. Czy cos by to zmienilo? Z cala pewnoscia niewiele....poza moim wsciekle zjebanym humorem, odwiecznym zmeczeniem czy tez dolami ktore zalapuje przy kazdej nadarzajacej sie okazji.

*********

Chyba w koncu do mnie dotarlo jak bardzo popierdolony jestem. Moje ''mini-me'' nie daje o sobie zapomniec. Mecac w mojej glowie jakies chore insynuacje, ale za kazdym razem kiedy dociera do mnie ze czas pozbyc sie tego szkodnika, ten z mina skomlacego szczeniaka bierze mnie na litosc.

I moglo by sie wydawac, ze tryskam energia, szczesciem i miloscia...a tym czasem ja nawet nie mam ochoty tryskac sperma.

...........

2010-02-10T12:37:00.005Z

Dzisiaj mija druga rocznica pogrzebu Cameron'a , siostrzenca Scott'a. Dzisiaj mialby 12 lat... a moze powinienem napisac : dzisiaj miala by 12 lat? A moze w ogole nie powinienem nic pisac na ten temat? Nie wiem...wiem jedynie, ze Scott od kilku dni chodzi przygnebiony i jakis taki nie swoj...i wcale mu sie nie dziwie, poniewaz mnie sie rowniez udziela jego humor.

Cameron McWilliams
Location: South Yorkshire, England
Cause of death: Suicide
Date of death: February 4, 2008

Remember Me: My name was Cameron and almost everyone picked on me at school. When I was eight, I told my mom that I wanted to dress like a girl. I was made fun of when I was caught wearing girls clothes. A few days before I killed myself, I told my mom that I really wanted to be a girl. I asked her if I could wear makeup, but she told me that I could not. She told me that I would have to be a boy until I was a grownup. . I went upstairs to my room, dressed myself like a girl, then made a noose with a belt and hung myself. I was 10 years old. My mom and dad said they didn’t know why I killed myself.

Zawartosc gowna w gownie

2010-02-09T11:20:00.002Z

Wyniki badan nie byly najlepsze, dlatego tez musialem je ponowic. W piatek, miejmy nadzieje, okaze sie co to za bakcyl ukrywa sie w moich obolalych flakach. Moje rece i tylek sa cale poklute od roznych dziwnych substancji wstrzykiwanych wen badz od pobieranej krwi. W okol mojego ciala unosi sie dziwna poswiata, ale to z pewnoscia efekt promieniowania Rentgen'owskiego. Niczym szalony hipochondryk lykam przepisane mi pigulki wszelakie w ilosci zastraszajacej i przerazajacej - czy moja watroba to wytrzyma? A przez ostatnie dwa tygodnie oddalem tyle krwi ze bez problemow moglbym ''wyzywic'' cala kolonie wampirow i innych krwiopijcow. Ogolnie jestem zmeczony byciem chorym, lataniem od lekarza do lekarza, od szpitala do szpitala...aby byc chorym trzeba byc na prawde zdrowym lub miec bardzo silne nerwy.

*********

Jestem zmeczony odwiecznym przepraszaniem, nawet wtedy kiedy przepraszac nie powinienem, badz nie jest mi przykro. Jestem zmeczony byciem chorym i niewiedza co mi dolega. Jestem zmeczony odwieczna proba dogodzenia wszystkim w okolo. Ogolnie jestem zdolowany i najchetniej cale dnie spedzalbym w lozku nieodzywajac sie do nikogo. Majac w gleboko w dupie czy jest posprzatane, uprane, poprasowane, ugotowane...

Ogolnie przesrany dzien. Wracam do lozka.

Mega wkurw!!!

2010-02-05T10:59:00.004Z

Przyjaciele mojego przyszlego meza z regoly sa i powinni byc moimi przyjaciolmi lub chociaz dobrymi znajomymi. Jednakze nie! To bzdura totalna nie majaca nic wspolnego z rzeczywistoscia!!!

Wczorajszy wieczor bedzie nalezal do jednych z najgorszych w moim zyciu. Policja, szarpanina, bijatyka, porwana koszulka, zrzucenie kolesia ze schodow, mega pierdolnik i proba posprzatania tego wszystkiego po calym zdarzeniu przeroslo mnie a zwlaszcza moje nerwy.

Nigdy wczesniej nie zostalem obrazony (nie ''obrazony'' to stanowczo nieodpowiednie slowo), nigdy wczesniej nie zostalem zrownany z najgorszym gownem, bagnem i scierwem wszelakim w moim wlasnym domu. Zwlaszcza przez kogos kto zostal przeze mnie don zaproszony. Zwlaszcza przez wieloletniego przyjaciela Scotta.

Staram sie sobie to wszystko tlumaczyc, ze to alkohol, ze to, ze tamto...jednakze NIE!!! DO KURWY NEDZY NIE!!! Nie pozwole sobie na to aby ktokolwiek, nawet wieloletni przyjaciel mojego przyszlego meza obrazal mnie w jakikolwiek sposob pod moim wlasnym dachem, ugoszczony w najlepszy znany mi sposob: najedzony, napity i zrelaksowany.

Jak widac zrelaksowanie i alkohol wziely gorke. Jak dla mnie zbyt wielka.

Aktualnie staram sie dojsc do siebie ale widzac co pozostawila wczorajsza wizyta ''przyjaciela'' cos mna trzacha i cos mnie strzela i mam najszczersza ochote zrzucic kolesia ze schodow po raz kolejny!!!

Toy story

2010-02-01T18:30:00.003Z

Nowe zabaweczki przybyly z samego rana dostarczone przez calkiem fajne ciacho. Nie bardzo wiedzialem od czego zaczac a co za tym idzie postanowilem zaczac od urywkowych, dolaczonych informacji i instrukcji obslugi, ktore w kilku przypadkach okazaly sie wrecz zbawienne. Czego to ludzie nie wymysla. Ba, ludzka wyobraznia nie zna granic.

Tylek jak bolal tak nadal boli jednakze tym razem nie bardzo wiem od czego? Czy od zabawek, czy przez Scotta czy tez przez jakiegos cholernego bakcyla ktorego zalapalem i ukrywa sie w moim biednym zoladku?

Mniejsza o wiekszosc.... zabawki sprawdzily sie w 110% ;)

**************

Dzisiejsza wizyta u lekarza co jedynie przedluzyla moje zwolnienie o kolejny tydzien. Kolejny tydzien nicnierobienia. Czy to lubie? Kurwa! Jak ja to uwielbiam! :)

W czwartek mam miec wyniki "gownianego pojemniczka" ktore dzis "uzupelnilem" w brakujace ogniwo :) A w piatek kolejna wizyta u lekarza, godziny wyczekiwania az wszystkie staruchy dopchaja sie do rejestracji...bo z braku czasu nie maja nic innego do roboty...i z glupim pierdnieciem czy kichnieciem leca do lekarza po proszeczki. Idzie sie zajebac!

Mega kupa

2010-01-31T10:35:00.002Z

Od pieciu dni rzygam jak kot. O mega sraczce nawet nie wspominam. Dupa mnie juz boli od tego wszystkiego ze usiedziec sie nie da. Od srody wszelkie proby dostania sie do mojego lekarza spelzaly na niczym. Wczoraj sie wkurwilem maksymalnie i udalem sie na ostry dyzur do szpitala ale ani badanie krwi ani rentgen nic nie wykazalo...uraczono mnie milionem tabletek, proszkow i proszeczkow oraz pojemniczkiem na moje gowno, ktore mam dostarczyc do badania w poniedzialek...juz teraz wiem, ze poniedzialek bedzie przesrany :)

Pierdolone gotowane warzywka znudzily mi sie po pierwszym dniu, ale to jedyna rzecz ktora toleruje moj zoladek.

Bol tylka nie przeszkada mi dla odmiany w spelnianiu obowiazkow malzenskich...co jedynie moj biedny Scott jest pokrzywdzony co i rusz znajdujac ''niespodzianki'' przerozniaste. :)

***********

Wszystko wskazuje na to, ze w kwietniu po przylocie z Polski bedziemy mogli sie w koncu wprowadzic do swojego nowiutkiego domku. Poltora roku szukania domu wydawalo sie cala wiecznoscia, ale w efekcie koncowym oplacalo sie poczekac. W koncu bede mial swoj wymarzony ogrod, prawdziwy kominek i ''wysepke'' w kuchni...cala reszta jest dla mnie mniej istotna.

***********

Wlasnie jestem po zakupach kilku zabawek w CloneZone...w wiekszosci nawet nie wiem do czego sluza...mam nadzieje, ze kurier dostarczy je w poniedzialek...Scott ma wolne a ja jestem na zwolnieniu...czyli experymentowanie na maxa :)

Bla bla bla czyli powrot na lono blogowe

2010-01-29T10:33:00.004Z

Chodz obowiazkow mniej to czasu nadal jak by za malo.

Pomimo to, obiecalem sobie nadrobic zaleglosci blogowe, bo w koncu, jak by nie bylo, tu nie musze sie odwiecznie urzerac z wiecznie klapiacymi mordkami, rozwrzeszczanymi i niedoruchanymi ciotkami od ktorych co jedynie mozna nabawic sie migreny. Co prawda przez moment bylo to nawet smieszne i z co poniektorych mialem ubaw po pachy, ale jak wszystko co nie ma umiaru moze sie znudzic. Mnie sie znudzilo :) Po tylu latach odwiecznych przepychanek, blotku i bitwach na torebki mialo prawo mi sie znudzic. :)

A moze w koncu doroslem?

********

Na nude nie moge narzekac, tesc z zona oraz tesciowa z zona (tak, tak...to nie pomylka) wyklucaja sie gdzie ma sie odbyc nasze wesele....ale tak na prawde to przeciez nasze wesele i nasza decyzja i o ile moi rodzice sie do tego nie wtracaja o tyle rodzice Scott'a rowniez nie powinni. Mam nadzieje ze im przejdzie.

*********

Po okresie puszczalstwa, pijanstwa i uzywek wszelakich nadszedl czas na ustatkowanie sie. I o ile czasm brakuje mi tych wszystkich nieprzespanych nocy o tyle Scott zaspakaja wszystkie moje potrzeby a nawet wiecej. W koncu znalazlem kogos na kogo czekalem przez tak dlugi okres czasu. Mojego szczescia konca nie widac. Szczescia ktorym moglbym sie dzielic ale w tym przypadku bede egoistyczna swinia i zostawie wszystko dla siebie :)

Why?

2009-09-05T04:24:00.003+01:00

Znaliśmy się nie od dziś. Zawsze był uśmiech, ciepłe spojrzenie. Wymiana zdań. I kolejny uśmiech. To był początek, namiastka początku Twojego życia, którego ktoś w najbardziej brutalny z brutalnych sposobów odebrał Ci, nie pytając o zdanie. Nie pytając o zgodę. Dlaczego? Pytają wszyscy ... pytam i ja?

Każde słowo, każdy wers, każde zdanie...każde wspomnienie, każdy wspólny moment, każda chwila...... tak bardzo boli..... dlaczego?

Do kurwy nędzy... dlaczego?????

RIP SRJ!!! We love you... always and forever.............

Manc Pride 09' - continued :)

2009-09-01T21:08:00.002+01:00

Manc Pride 09'

2009-08-29T22:33:00.011+01:00

Po raz 19-y mieszkańcy Manchesteru oraz wielu pobliskich miast i miejscowości miało okazję do świętowania.

W dniu dzisiejszym kilka tysięcy osób wyszło na ulice aby wspólnie ze środowiskiem GLBT przemaszerować przez centrum miasta. I nikogo nie zdziwił widok policji, wojska, pielęgniarek czy straży pożarnej dumnie kroczących w pochodzie.

A wszystko zaczęło się na Deansgate niedaleko Piccadilly Train Station o godzinie 13-ej z minutami, przemowami oraz apelami władz miasta które zakończyły się gromkimi owacjami.

Tęczowych flag, bannerów, znaków i znaczków końca nie było widać. Kolorowy pochód był niczym cudownie prażące słońce w ten pochmurny dzień. Ale ani pogoda ani nic innego nie było w stanie popsuć dzisiejszej imprezy, ponieważ nie warunki atmosferyczne miały wpływ na panująca atmosferę a ludzie; uśmiechnięci, zadowoleni i szczęśliwi.

Pochód, który początkowo liczył i tak już kilka tysięcy osób, w miarę posuwania się do przodu, pochłaniał kolejne osoby. Całe rodziny z dziećmi, pojedyncze osoby, pary zarówno mieszane jak i jednopłciowe... nikt nie czuł się w tamtym momencie osamotniony.

Poza policją, wojskiem, strażą pożarną czy tez lekarzami i pielęgniarkami którzy brali udział w pradzie, można było zauważyć także celebrity takie jak : Panienki z Booty Luv, Jenna C, Bananarama czy The Human League.

Misiów, misiaczków, zakonnic, księżniczek i księciuniów, marynarzy i kucharzy, duchownych i szatanów, drag queens i drag kings, kolarzy i kuglarzy końca nie było.

Kilkadziesiąt kolorowych platform na których gorące i nęcące ciacha i ciasteczka wyginały swe ciałka w rytm najnowszych hitów i hiciorków zachęcały do wspólnej zabawy... ale zachęcać nie musieli, bo i tak wszyscy się świetnie bawili.

Przed godziną 15-ą parada i jej uczestnicy przemaszerowali do celu którym była Whitworth Street znajdująca się w Gay Village.

Manchester po raz kolejny udowodnił, że niezależnie od pogody można się świetnie bawić. Brawo Manchester!Wykrzyknik Brawo organizatorzy!Wykrzyknik Brawo wszystkie kluby, puby i bary!Wykrzyknik Brawo wszystkim biorącym udział w paradzie!Wykrzyknik

Wstęp na tegoroczną paradę wynosił w zależności od rodzaju od 15 do 17,50 funtów, a wpływy z biletów przeznaczone są na cele organizacji GLBT.

Na paradzie dało się zauważyć również i polskie motywy :)

I ja tam byłem... whisky piłem, się wybawiłem, tipsy pogubiłem... ale warto było! :)

Hey Joe

2009-08-24T17:41:00.001+01:00

Matt i Tom nabijają się ze mnie, że przez tyle czasu, każdy z nich usilnie starł się mnie usidlić, aż tu nagle pojawił się Joe i od razu zawrócił mi w głowie. Cóż... ukrywać nie będę, że zawrócił i to maksymalnie. Ale po prostu Joe był odpowiednią osobą, w odpowiednim miejscu i czasie, której nota bene ja nie szukałem. Ale tak jest chyba zawsze... jak za wszelką cenę chcesz znaleźć swoją drugą połówkę to ta za nic odnaleźć się nie chce.. ale gdy tylko zwolnisz tempo i próby upolowania zdobyczy przechodzą na dalszy plan, wtedy nie wiadomo skąd i kiedy zdobycz pojawia się sama.

Koniec puszczalstwa, balang do wczesnych godzin popołudniowych. Koniec poranków spędzonych codziennie z kimś innym, dragów, alkoholu i innych używek. Czas się unormować i ustatkować. (Sam jeszcze w to nie wierzę, co piszę, ale od czegoś do jasnej cholery trzeba zacząć?!)

Oczywiście, życie było by zbyt słodkie, gdyby każdy z każdym się we wszystkim zgadzał i podobnie my z Joe również w wielu sprawach mamy odmienne zdanie. I jak w większości takich przypadków najczęściej są to pierdoły i mało istotne sprawy, jednakże nawet i takie duperele potrafią urosnąć do rangi strzelania fochów....ale, nawet sprzeczki i awantury mają swoja dobrą stronę w postaci wspólnego przepraszania i godzenia się :) O wzajemnym śmiechu z własnej głupoty nawet nie wspominam.

**********

Wspólny weekend w Plymouth nie popsuła ani okropna pogoda ani lodowata woda w morzu. Zresztą, kto by się tym przejmował? My byliśmy bardziej zajęci sobą nawzajem niż aurą pogodową za oknem XVI wiecznego dworku, w którym mieliśmy okazję spędzić trzy dni. Nawet skrzypiące drzwi, podłogi czy też łóżko nie było w stanie popsuć nam humorów. Wręcz przeciwnie... to dodawało swojego rodzaju romantyzmu, zatrzymania się w czasie, a może raczej cofnięcia się w nim. A nasz pokój, jakby zaczarowany, gdy nieśmiało przez szczeliny wpadające przez znalezione tylko swoimi znanymi sposobami promienie słoneczne odkrywały kolejno, kawałek po kawałeczku, czerń mahoniu, na tle którego można było dostrzec wielkie, poczerniałe lustra w przybrudzonych srebrnych ramach, które w równie zaczarowany sposób odbijały światło dalej na mosiężną wannę stojącą praktycznie na środku w przy pokojowej łazience czy też na wielkie mahoniowe łoże z baldachimem. Już sam ten widok spowodował, że poczułem się cudownie, specjalnie i wyjątkowo, a fakt, że kolejne trzy noce będę dzielił ten cudowny pokój z Joe, jedynie umocnił mnie w przekonaniu, że do szczęścia nie wiele potrzeba.

Stadnina koni znajdująca się na miejscu, umożliwiła nam zwiedzenie pobliskich wsi, w których czas również jakby się zatrzymał wieki temu, ale których przyszłość, niestety nie jest zbyt wesoła ze względu na posuwające się w głąb lądu w zastraszającym tempie klify i urwiska, które co prawda są przecudowne ale i bardzo niebezpieczne jednocześnie.

W sobotę postanowiliśmy urządzić sobie piknik. Wszelkie próby przedarcia się słońca poprzez chmury spełzały na niczym. Na szczęście nie padało. Zaopatrzeni w lokalne „smakołyki” , butelkę wina i dwa rumaki, udaliśmy się w stronę pobliskiego lasu, gdzie według zaczerpniętych wcześniej informacji, miała się znajdować wspaniała polana z widokiem na całą okolicę. Jednym słowem idealne miejsce na piknik. Po blisko godzinie błądzenia udało nam się w końcu odnaleźć to miejsce. Miejsce, które naprawdę warte było zobaczenia i spędzenia choćby momentu. Miejsce w którym zapomina się o problemach i sprawach przyziemnych. Miejsce, które przez swój urok i rozprzestrzeniające się widoki powoduje wstrzymanie oddechu oraz przeszycie ciarkami i gęsią skórkę na całym ciele. Aż w końcu miejsce w którym nie sposób się nie zakochać od pierwszego wrażenia.

Hasające po całej polanie zające czy bażanty nic nie robiły sobie z faktu naszej obecności i nadal zajmowały się swoimi sprawami. My postanowiliśmy uczynić to samo i zająć się sobą. ;)

Wiatr, szelest pobliskich drzew, szum morza w oddali i nasze jakby szybciej bijące serca to wszystko w co obaj wsłuchiwaliśmy się przez dłuższy czas. Nasze oddechy również jakby się nasiliły, a nasze usta.. a nasze usta jakby po raz kolejny odkrywały się nawzajem.

Sobotnio-wieczorny spacer po plaży zakończył się próbami kąpieli w morzu. Ale i próby skończyły się na fiasku, podobnie jak wspólne próby ogrzania się w tej lodowatej wodzie. O późniejszym „ogrzaniu” się na plaży też nie za bardzo było mowy ze względu na wysoką kamienistość tejże. Po kilkunastu „Auciach!” doszliśmy do wniosku, że seks na kamienistej plaży to nie najlepszy pomysł, po czym wróciliśmy do pokoju dokończyć to co zaczęliśmy, poprzedzając wszystko wspólną, gorącą kąpielą.

Niedziela upłynęła pod wspólnym zwiedzaniem Plymouth w towarzystwie moich znajomych, którzy pokazali nam przede wszystkim mniej znane, ale równie warte zobaczenia miejsca. Czyli tak jak lubię, żadnych książkowych przewodników turystycznych i utartych szlaków. Oczywiście nie mogło by się obyć bez zakupów pamiątek i miliona innych zbędnych dupereli. Z całym nadbagażem udaliśmy się do pobliskiego pubu na niedzielny obiad, którym okazała się pieczona owca.

Obżarci, opici, trochę już zmęczeni ale bardzo zadowoleni wróciliśmy do hotelu, gdzie po kolejnej wspólnej kąpieli, spakowaniu swoich manatków oczekiwaliśmy taksówki, która miała zabrać nas na dworzec.

Będąc już w taksówce, obejrzałem się za siebie... chciałem ten widok zapamiętać, uwietrzyć w pamięci... w końcu z tym miejscem będę miał wiele wspaniałych wspomnień i wiem, że do tego miejsca powracać będę często.. jeśli nie w rzeczywistości to z pewnością w pamięci.

Nic więcej

2009-08-22T15:39:00.002+01:00

No i stało się... zaświergoliło mnie zupełnie.

Sądziłem, że nie ma na mnie sposobu żadnego, a to nie sposób był potrzebny a po prostu odpowiednia osoba.

Usidlił, związał, zakneblował, że aż z trudem oddech można złapać. Ale to i tak nic w porównaniu jak mnie to łechce, pieści i powoduje, że każdy dzień i każda chwila wspólnie spędzona mogła by trwać wieczność.

Czy chcę czegoś więcej? A czegoż więcej ja mógłbym chcieć? Niczego!!!

Les Plaines D'Irlande - pour toi mon cherie (Always and for ever!)

2009-08-16T03:20:00.002+01:00

Réduire mes rires à
Des ridules abandonnées.
C’est bien difficile, mais…
Je crois mes démences à l’infini.
C’est tout comme un prêtre
Qui fait l’amour dans des vers…
Vit son manque d’être,
Un homme chaste qui veut naître

Mais sans blême ma vie est belle
Dans les plaines d’Irlande
Au risque d’être éternel
Notre amour s’étreint.
Frère j’ai des projets pour nous deux
Et les plaines d’Irlande
Comprendront toutes les chimères
Qui fondent en moi
Quand tu es là…

Je refais ma vie pour
Retrouver mon frère aimé
Essayer de vivre…
Tenter de relier nos destinés.
Quand le manque de père
Nous éloigne pour disparaître.
Je jetais la pierre,
Pour mieux vivre et j’espérais, tu sais…

Mais sans blême ma vie est belle
Dans les plaines d’Irlande
Au risque d’être éternel
Notre amour s’étreint.
Frère j’ai des projets pour nous deux
Et les plaines d’Irlande
Comprendront toutes les chimères
Qui fondent en moi
Qui vivent là…

Merci moi soeur! <3

Leave me alone!!!!

2009-08-09T02:35:00.002+01:00

Et tu as été admise bien sur. Et tu as quitté X pour emménager à X. Un petit appartement dans la rue du X's.

Je t’ai montré notre quartier, mes bars, mon école. Je t’ai présenté à mes amis, à mes parents.

J’ai écouté les textes que tu répétais, tes chants, tes espoirs, tes désires, ta musique.

Tu as écouté la mienne, mon italien, mon français, mes bribes de hébreu. Je t’ai donné un walkman, tu m’as offert un oreiller et un jour tu m’as embrassé.

Le temps passait, le temps filait, et tout paraissait si simple, libre, si nouveau et si unique.

On allait au cinéma, on allait danser, faire des courses. On riait, tu pleurais. On nageait, on fumait, on se rasait.

De temps à autre, tu criais sans aucune raison… Oui même avec raison parfois.

Je t’accompagnais au conservatoire. Je révisais mes examens. J’écoutais tes exercices, ta musique. Tu écoutais la mienne.

Nous étions proches, si proches, toujours plus proches.

Nous allions au cinéma. Nous allions nager. Nous riions ensemble.

Tu criais avec une raison parfois et parfois sans.

Le temps passait, le temps filait.

Je t’accompagnais au conservatoire. Je révisais mes examens. Tu m’écoutais parler italien, hébreu, anglais, français. Je révisais mes examens. Tu criais parfois sans raison. Le temps passait, sans raison. Tu criais sans raison.

Je révisais mes examens, mes examens, mes examens.

Le temps passait. Tu criais, tu criais, tu criais.

J’allais au cinéma.

Pardonne-moi X.

Like a virgin .... lol lol lol

2009-07-16T02:32:00.002+01:00

Aktualnie umawiam się z 3-a facetami na przemian, aby zaspokoić swoje potrzeby, przy czym ani Matt ani Tom nie mają o tym zielonego pojęcia. Zawsze twierdziłem że jestem świętojebliwa :)

Wcześniejsze wydarzenia.. hmm.. może w końcu ogranę do kupy i zapodam na blogu.. jeśli nie.. no cóż.. w końcu coś pozostanie dla mnie ;) I tylko dla mnie ;)

Jeden wielki chaos

2009-06-14T22:32:00.002+01:00

Całe przedpołudnie latałem jak kot z pęcherzem, od kąta do kąta, co i rusz wyglądając na poranną pocztę. Ale ta jak na złość przywędrować nie mogła na czas. Musiał(a) mnie złapać podczas zabiegów upiększających w postaci maseczki na mordzie! :)

*******

Czasami mam wrażenie, że żyję na jakiejś dziwnej planecie do której praw żadnych nie mam. A otaczające mnie alieny to jedno wielkie bydło, któremu w ramach redukcji, restartu, upload'u nadmiar płynnego pudru wylewa się każdą możliwą szczeliną i dziurą.

*******

Chodzę jakiś taki... nie swój. Dziczeje? Wariuje? Efekt pana po 30-ce? Chuj go wie! Z jednej strony nie powinienem narzekać na brak zainteresowania ze strony Matta i Toma oraz spełnianie większości moich zachcianek, z drugiej, chyba zaczyna mnie to męczyć, a co za tym idzie, oglądam się czy to w klubie, w supermarkecie czy na ulicy za nowymi ewentualnymi i potencjalnymi.. hmm... właśnie! Kim? Najprościej było by napisać kochankami. Ale kochankami można równie dobrze nazwać moje wszystkie przygody na jedną noc. A zatem kim? Przydupasem? Absztyfikantem? Zachciewajką? Nie ważne! Jak zwał tak zwał. Ja tymczasem oglądam i ślinię się na widok nowego, fajnego mięska, dając ewidentnie delikwentowi do zrozumienia, że nie miałbym nic przeciwko aby znalazł się w mojej sypialni. I o ile część z nich nie ma absolutnie nic przeciwko o tyle nadal maksymalnie kreci mnie cała reszta. Owoc zakazany smakuje najlepiej.

********

Budzik zaczął szaleć przed 6-a rano! Czy mnie do końca popierdoliło? Na lotnisku muszę być za 4 -y godziny! Co najmniej kolejne dwie, mógłbym przespać. Nie dało się. Brat rzucał się po całym domu udając, że stara się być cicho. Chuj by to strzelił! Miałem ochotę zajebać wszystko co się rusza, a przede wszystkim wydaje jakiekolwiek dźwięki.

- Przecież, chwilę temu położyliśmy się spać – mogło by się wydawać. A tu już pobudka. Upojna, poprzednia noc ponownie dała mi o sobie znać w postaci : nic nie mów, nie odzywaj się, bądź cicho, jedno słowo i zajebie! Tiaaa... pomarzyć - fajna sprawa, ale w życiu bywa różnie – kwadratowo i podłużnie.

Zanim w ogóle doszło do mnie, że budzik szaleje, On w najlepsze, był w szczytowej formie szaleństwa. No tak... nie ma to jak brać mnie na śpiocha :P

Śpioch śpiochem , ale humor mi się w końcu poprawił mimo jakiejś dziwnej pory późno nocnej (nie do pomyślenia jest wstawanie o 8-ej nad ranem.... gdzie normalni ludzie dopiero wtłaczają swoje zwłoki z mocno alkoholowych, dragowych, szalonych imprez do domów... przy czym łóżko występuje w postaci wycieraczki – jeśli masz szczęście dotrzeć aż do tejże :P)

*********

Umówiłem się z Nim, że w międzyczasie, kiedy On będzie podstawiał nasze wszystkie bagaże na stację kolejową, ja z bratem, będziemy odbierać naszych rodziców z lotniska. I choć odprawa paszportowa rodziców zajęła (ha! ha! ha! nic nowego) więcej niż ustawa przewiduje, to powiedzmy, że w miarę w czasie, wyrobiliśmy się ze wszystkim. Ok! Ok! Wyrobiliśmy się tylko i wyłącznie dlatego, że pociąg miał opóźnienie. Uff!
Na szczęście, udało się całej naszej piątce dotrzeć na lotnisko w Manchesterze na czas. I choć nie byłem na tym lotnisku po raz pierwszy to odnalezienie odpowiedniego terminala, tunelu, poziomu, windy i schodów, to w pewnym momencie okazało się mega zagadką nie do rozwiązania i bez pomocy jakiejś blond stewardesy się nie obyło. (Heh! Wyszło na to że jestem większą blondynką od blondynki, ale bywa i tak :P )

Gdy w końcu udało dotrzeć się na miejsce – pokazane palcem (obok którego każdy z nas przechodził wielokrotnie)- odprawa zajęła dosłownie moment i nawet nie zdążyliśmy się obejrzeć jak zaproszono nas na pokład samolotu.

Wyszukiwanie miejsca na skrzydłach, gdzie są największe przestrzenie pomiędzy siedzeniami okazało się całkowicie zbędne. Każde miało wystarczającą przestrzeń na moje długaśne kulasy, a zwijanie się w chińską ósemkę było całkowicie nie na miejscu. (Kurwa mać! W końcu ktoś pomyślał o wysokich osobnikach! Heh! Jak się chce to można!)

Dodatkowo, starałem upewnić się, że w pobliżu nie ma żadnych dzieci, ale i tu się pozytywnie rozczarowałem, ten lot był bardzo nikły w dzieci i wrzeszczące bachory! Ogólnie cały samolot nie był jakiś „napakowany” - widocznie, nikomu nie spieszyło się do Paryża – chociaż z drugiej strony, to nie weekend, ani żaden świąteczny dzień, więc może to dlatego?! Bynajmniej nie miałem na co narzekać. No, może jedynie, na nadal męczącego kaca i nieprzespaną noc? Ale i to zostało mi wynagrodzone.... podczas lotu w toalecie.

Ludzie gadają....

2009-06-02T02:21:00.001+01:00

Ja : Jestem szczęśliwy.
To: Po czym wnosisz?
Ja : Niestety, najczęściej po schodach....
To: A co z tego wszystkiego mają schody?
Ja : Bo nie są zarzygane.
To: Hmm...

******

Ja : Jestem naprawdę szczęśliwy.
To: Udowodnij!
Ja : Nie muszę!

*******

Ja : Moje szczęście powoduje, że brak mi tchu.
To: Idź do kardiologa.
Ja : Idź do dentysty. Może Twój oddech przestanie tak jebać?

*******

Ja: Nie mogę przestać o Nim myśleć!!!
To: Pomyśl o kimś innym.
Ja: Czy Cię popierdoliło?

Herbatka u Królowej :)

2009-05-08T02:12:00.002+01:00

אל תרצה להיות טוב מאחרים. תחילה היה אתה עצמך
Nie pragnij być lepszym od innych, najpierw bądź samym sobą.

********

Leżałem w pozycji embrionalnej gapiąc się jak zahipnotyzowany w budzik dzwoniący od przeszło 20-u minut. Nie słyszałem go. I chyba tak naprawdę, nawet go nie widziałem. A może nie chciałem?

********

Zeszło piątkowa imprezka przed urodzinowa przeszła moje najśmielsze oczekiwania. Z kilkunastu zaproszonych osób w pewnym momencie zrobił się tłum. I to taki tłum, że nie mieścił się w salonie, kuchni oraz łazience.

Od środy zaczęło się szaleństwo. Zakupy, upchnięcie zakupów gdzie się da, kolejne zakupy i kolejna próba zorganizowania przestrzeni na nie, przemeblowywanie, zakupy i kolejne meble powędrowały na górę do sypialni. Zamrażalka pękała w szwach od torebek z lodem oraz wódką, łazienka dla odmiany od zgrzewek piwa i butelek wina. Cała kuchnia, blaty, półki aż w końcu i podłoga zaczynała przypominać cukiernię oraz bufet z sałatkami i przekąskami.
Brat widząc to wszystko, co jedynie machnął ręką nic nie powiedziawszy – jak to on ma w zwyczaju.

Matt i Katie zaoferowali swoją pomoc w czwartek. Prawdę powiedziawszy nie wyrobiłbym się z niczym gdyby nie Oni. Co prawda, pomoc zaczęła się od otwarcia butelki z winem.. ale potem jakoś już poszło w miarę sprawnie i zwinnie. Na zmianę robiliśmy kolejne zakupy, bo przecież nie mogło by się obyć, gdybym o czymś nie zapomniał. I raz po raz, któreś z nas biegło do sklepu, po głupi majonez bądź truskawki.

Grubo po 1-ej w nocy uporaliśmy się ze wszystkim co miało być przygotowane w tym dniu. Zaproponowałem Katie przenocowanie w swojej sypialni z czego z niezaprzeczalną ochotą skorzystała, a sam z Mattem udałem się do salonu. Rozłożyłem sofę i przygotowałem do snu, po czym rozbierając się i szykując do kąpieli, usłyszałem jedynie : - Wracaj szybko!

Kąpiel była zbawienna, i choć trwała moment dodała mi sił. Dwa ostatnie dni były naprawdę wykańczające. Nie tylko fizycznie ale i psychicznie. Próba ogarnięcia tego wszystkiego to nie lada wyczyn. Każdy, zawsze chce się pokazać od najlepszej strony – ja również. I nie bez przyczyny postanowiłem, że ta impreza będzie inna od moich wcześniejszych czy też od tych na których byłem gościem. Jestem znudzony pizzą, curry czy kebabem, bo to jest zawsze i wszędzie.

Niespełna 10 minut po gorącym prysznicu, głaskałem po włosach śpiącego już Matta. Nagle usłyszałem : - Przytul mnie mocno.

Wtuliłem się w Niego najmocniej jak potrafiłem i sam oddałem się w objęcia Morfeusza.

*******

“ (...)...daj znać jak przejdzie Ci cieczka... marzec mamy za sobą , kwiecień prawie też... zatem przestań trzeć cipą o podłogę!

*******

Przed południem wszyscy siedzieliśmy w kuchni zajadając płatki z mlekiem (zimnym!). Po ostatnim dniu nikomu nawet przez myśl nie przeszło aby przygotowanie śniadania trwało dłużej jak 3 minuty. Rozmawiając i śmiejąc się z byle czego, wybiegałem z wyobraźnią troszkę do przodu wyobrażając sobie i planując co do szczegółu wieczorną imprezę. W przypadku kilku zaproszonych osób nie wiedziałem czego mogę się spodziewać i to chyba przerażało i porażało mnie najbardziej. Niby znamy się już od jakiegoś czasu, z uczelni, z wydziału, z pracy czy nawet z ulicy, ale mimo tego nigdy wcześniej nawet nie próbowałem zgromadzić swoich znajomych w jednym miejscu o tej samej porze. Sam fakt, że Oni wszyscy w większości nie znali się na wzajem już mnie paraliżował.

Po blisko trzech kwadransach próśb, błagań a nawet gróźb udało mi się przekonać Katie aby była u mnie wcześniej. To samo tyczyło się Matta oraz Tom'a do którego zadzwoniłem w międzyczasie.

Sam udałem się na basen i siłownię aby choć na moment zapomnieć co może mnie czekać tego wieczora. A że było mi mało to udałem się również i na solarium.

*******

" (...)....and another chapter of my life is finished. Sometimes very nice and funny other time sad and hard... but c'mon, no ones said life is always funny. Time to pick up our-self into one piece and find a peace in new place...(...)."

*******

W miarę zrelaksowany, grubo po szóstej zjawiłem się w końcu w domu, w którym od jakiegoś czasu krzątali się Katie, Matt oraz Tom rozwieszając gdzie się da jakieś durne ozdóbki, świecidełka i inne pierdoły przypominające mi jedynie, że się starzeję. Bleeeh!

Wziąłem kąpiel, przywdziałem co miałem do przywdziania tego wieczora i niczym Pan(na) na włościach usiadłem przy stole kuchennym, wcześniej nalewając sobie szklaneczkę whisky i patrząc się jak inni odwalają ciężką robotę. Poczułem się naprawdę zrelaksowany i wszelkie obawy minęły jakby ręką odjąć.

*******

....Prawdopodobnie deszcz zalał mój dzwonek przy drzwiach i musi powodować jakieś spięcie, które wywołuje dziwne odgłosy tegoż z częstotliwością co 10 sekund.. A że spięć wszelakich unikam, po godzinie i dwudziestu minutach założyłem słuchawki na uszy aby tego nie słyszeć.... Trzeba umieć jakoś sobie radzić z problemami ;)

********

Alkohol lał się strumieniami, ludzie się przewijali niczym w kalejdoskopie, w większości wcale mi nie znani.

Gdy doszło do momentu, kiedy miałem problemy z przeciśnięciem się z kuchni do salonu, patrząc na to cale zjawisko i show jedyne w swoim rodzaju, postanowiłem udać się na górę do sypialni.

Usiadłem na podłodze i opierając się o łóżko zacząłem myśleć o swoim dotychczasowym życiu.. wtedy też oświeciła mnie myśl... potrzebna mi zmiana! Nie pierwsza i z pewnością nie ostatnia w moim życiu.

Kilka minut później pojawiła się Clare, która przysiadła obok mnie, objęła mocno i powiedziała jedynie :

- Fuck it! It's yours day! Let's have a fun!

Uśmiechnąłem się jedynie do niej, wiedząc doskonale, że zarówno Ona jak i wszyscy znajomi czekają na mnie na dole. Nie czekali długo.

*********

Gdy w końcu dotarło do mnie, że jest już grubo po południu, a w moim łóżku leży dwóch kompletnie nie znanych mi facetów, byłem pewien, że ostatnia noc musiała należeć do wesołych. Szkoda tylko, że tak niewiele pamiętam.

Zszedłem do kuchni, zaparzyłem kawę, po czym zadzwonił telefon. Po drugiej stronie Katie w delikatny sposób zapytała czy zdaje sobie sprawę z faktu, że jeden z facetów w mojej sypialni jest stricte hetero a jego kobieta martwiąc się o niego wydzwania po wszystkich znajomych wypytując o niego.

Do jasnej cholery! - pomyślałem. Czy ja przykułem go kajdankami? I jeśli miał ochotę zboczyć z torów to jakby nie mój problem.

********

Godzinę później, w pośpiechu, tłumacząc się nie wiadomo po co, niczym porażony prądem wybiegł z domu.

Cóż, herbatka u Królowej czasem bywa z prądem :)

Fook me ;)

2009-05-06T15:15:00.004+01:00

Ostatni nawał nauki, pracy i innych zajęć uniemożliwiają mi regularne wpisy na blogu, ale dla wszystkich, którzy jeszcze tu czasami zaglądają, kawałek, który mam nadzieję, że sprawi wszystkim przyjemnosć :)

.

2009-03-29T23:21:00.002+01:00

Przejść przez życie z butelką wina pełną Ciebie i mieć pewność, że kieliszek nigdy nie będzie pusty.

********

Przyjaciel się zapytał : Co czyni że jesteś sobą? Po trzech godzinach rozmowy, nadal nie znalazłem na to odpowiedzi. Czy kiedykolwiek będzie mi dane poznać tą „tajemnicę”? Tego też nie wiem. Ale może to dlatego, że nie zastanawiam się nad tym, nie rozmyślam i po prostu przechodzę do porządku dziennego nad każdym, mniejszym czy większym problemem. I w taki lub inny sposób staram się tenże problem rozwiązać? A może dlatego, że nie dostrzegam problemów? Bo wiem, że i tak sobie z nimi poradzę?

********

Czy miewasz czasem takie momenty, że siedzisz przez godzinę, dwie.. czasem trzy godziny przed ekranem monitora z niezapisanym arkuszem word'a i migającym kursorem? I raz bijesz się z myślami, bo nie wiesz od czego zacząć a po chwili nie wiesz czy w ogóle zaczynać bo nie myślisz o niczym. Gapisz się jak zahipnotyzowany w ekran i nic nie ma znaczenia. Wszelkie dźwięki cichną. Nawet głośno tykający zegar jakby zatrzymał się na moment. Jedyne co słyszysz to bicie własnego serca. Następnie kursor się zlewa z resztą ekranu, ekran z resztą tła, a całość zaczyna przypominać Ci obrazy. Na początku mgliste i rozlane, aby po chwili stać się wyrazistymi. I czasem są to jedynie migawki a czasami pełne zdarzenia. Czasami sprzed kilku minut a czasami z dawnych lat. I zwłaszcza te z dawnych lat uwielbiam najbardziej, zawsze są to wspomnienia bardzo dobre i pozytywne, nadające mi pozytywnego myślenia.

Kiedyś, uważałem, że mam skopane dzieciństwo i okres dojrzewania. Z jednej strony byłem trzymany krótko i za przysłowiową mordę ale z drugiej rodzice w jakiś swój własny sposób pozwalali mi wyrażać siebie, swój młodzieńczy bunt, niewracanie na noc i ucieczki z domu, wypady nad morze czy w góry autostopem, balangi, imprezy i inne wyskoki. Byłem nieprzeciętnym nastolatkiem i zawsze udawało mi się jakoś wychodzić z opresji wszelakich. Ponadto rodzice doskonale wiedzieli, że wszelkie zaległości w nauce nadrobię, więc o szkołę i moje nałogowe wagary się nie martwili (albo tak mi się wydawało). Roczna średnia miała dla mnie takie samo znaczenie w tamtym czasie jak to czy dziś jest wtorek czy środa. I o ile mogłem zrobić wiele, bardzo wiele.. często nawet wbrew sobie (ale w końcu jakoś musiałem uzewnętrzniać swój bunt!) to o tyle NIKT w całym moim dotychczasowym życiu nie miał takiego daru przekonywania, tłumaczenia i pokazywania mi moich błędów jak matka. Tak pozostało do dziś. Wszelkie awantury, wrzaski, krzyki, a już nie daj boże rękoczyny prowadzą do tego, że mój ptasi móżdżek włącza tryb awaryjny bez dostępu do sieci. I to właśnie matka zawsze potrafiła do mnie dotrzeć, w swój jedynie sobie znany sposób i zatrzymać przed popełnieniem kolejnego głupstwa. To jedynie Ona potrafi trzymać mnie krótko i za mordę.

Dziś wiem, że miałem najwspanialsze dzieciństwo o jakim niejedna osoba mogłaby jedynie pomarzyć. Zostałem bardzo wcześnie wypuszczony na głęboką wodę i dziś mogę po pierwsze dojść do takiego wniosku a po drugie ze zdobytej wcześniej wiedzy wyciągać wnioski. Jestem wdzięczny swoim rodzicom za swoje dzieciństwo...

I nagle obraz zaczyna być mglisty i rozlany, przypominając jednocześnie tło Twojego monitora aby po chwili tło stało się na tyle wyraziste aby można było dostrzec monitor, na którym nadal miga kursor... na zapisanym arkuszu word'a.

Bicie serca okazało się głośnym tykaniem zegara, którego wskazówki nie poruszyły się nawet o jotę.

Nadal patrzysz na migający kursor i na klawiaturze klikasz na kropkę.

.

Pomieszanie z poplątaniem

2009-03-14T10:20:00.001Z

Czy ja zawsze muszę się w coś wpakować? I jak nie urok to sraczka. Na czym polega mój „fenomen” dążenia do problemów wszelakich? Pojęcia nie mam. I z całą pewnością długo się jeszcze nie dowiem. Jednakże cieszę się, że potrafię swoje problemy rozwiązywać, z lepszym bądź gorszym skutkiem, zamiast od nich uciekać i udawać, że ich po prostu nie ma.

*********

Przyjaciel, po rozmowie o wszystkim i o niczym, o życiu i o byciu sobą, sobą naprawdę i w stu procentach napisał mi: „ (...)a czy czasem nie jest częścią bycia sobą przyznawanie się do błędów (...)”. Bez namysłu odpowiadam : TAK! TAK ! I RAZ JESZCZE TAK!!!
To kolejna rzecz która mnie cieszy. Potrafię, pogodzić się z faktem, że mogę nie mieć racji i że mogę się mylić. Potrafię głośno i otwarcie przyznać się do winy i schylić głowę.

********

Juana poznałem przez Facebooka. 33 letni Portorykańczyk z San Juan. Prawnik.

Odkąd pamiętam zawsze Latynosi działali na mnie, że nogi mi miękną a cała reszta robi się sztywna :P Bruneci z gęstym zarostem i ciemną karnacją skóry to jest coś co tygryski lubią najbardziej. :)

Tymczasem Juan w niczym nie przypomina Latynosa. Jest blondynem o niebieskich oczach, a na domiar tego wszystkiego, po kilkunastu może po kilkudziesięciu minutach rozmowy, nawet nie stwierdził ale oznajmił mi, że właśnie zabookował bilety na kwiecień aby się ze mną spotkać. (What the fuck???)

Perfidność i bezczelność ludzka czasem nie zna granic. Nie mam pojęcia czego koleś się spodziewa? Ale musiałbym być bardzo mocno pijany aby wylądować z nim w jednym łóżku, a po dalszej rozmowie i mojej próbie przekonania go, że to nie za dobry pomysł, aby przylatywał, stwierdził jedynie : - Zabawimy się! Będzie fajnie!
(What the fuck???)

Fajnie? Zabawić się? Zaraz! Zaraz! Woo hoo! To ja jestem rybakiem i to ja wybieram sobie rybki które mam ochotę skonsumować i absolutnie rybką być nie zamierzam. Co to to nie!!!

Dalszą rozmowę uznałem za całkowicie zbędną. Jak dla mnie może robić na co ma ochotę, ale prędzej nadzieję się na swój własny palec niż na jego drążek.

*********

Z Mattem i Tomem widuję się coraz rzadziej. Wszyscy mamy mnóstwo materiału do nadrobienia, ale to efekt wcześniejszego olewania uczelni, wykładów i zajęć oraz przede wszystkim systematyczności. I o ile z Tomem widzę się na każdych wykładach z hebrajskiego o tyle z Mattem widzieliśmy się ostatnio blisko trzy tygodnie temu. Strasznie mi ich brakuje. Brakuje mi naszych wspólnych szaleństw, imprez i balang do wczesnych godzin porannych. Brakuje rozmów. Brakuje wspólnego ciepła i świadomości, że każdy może na każdego liczyć w potrzebie. Gdzieś to się zapodziało. A szkoda.

Niestety, SMS'y i rozmowy telefoniczne nie są w stanie zrekompensować mi Ich braku.

Bo życie należy brac takim jakim jest .. a nie jakim chcielibyśmy czy też jakim oczekujemy aby było.

2009-03-08T03:46:00.002Z

Powiada się, że ma się tyle lat na ile się czuję. Wczoraj czułem się co najmniej jak sześćdziesięcioletni pan z laską u boku. Gdzie laska to całkowita przenośnia w postaci bagażu. Życiowego bagażu.

Przeglądając tysiące, jak nie setki tysięcy profili na przeróżnych portalach, oglądając, czytając i porównując dochodzę do wniosku, że kompleks starszej cioty nadal mnie nie dotyczy.

A z wieloma dwudziestoparolatkami mógłbym stanąć w konkury.

Skromność w drugą stronę? Nie. Prawda.

******

Zapewne nie jednokrotnie już wspominałem, że jestem uzależniony od FaceBook'a. I może nawet nie tyle co od samego FaceBook'a ale co od ludzi, którzy są w gronie moich przyjaciół.

I pośród tych przyjaciół, którzy nie wiedząc czemu w 90 procentach stanowią mężczyźni, jest kilkunastu, którzy niejednokrotnie rozłożyli mnie na łopatki.

Natura faceta nie jest skomplikowana w przeciwieństwie do kobiety. Faceta wystarczy dobrze nakarmić, powiedzieć czułe słówko i popieścić po obrastającym tłuszczem brzuszku. Gdy spełniasz te warunki, nie dziw się, że ktoś obsypuję Cię kwiatami, śle niejednoznaczne kartki o wyznawaniu miłości (nawet jeśli się na oczy nigdy nie widzieliście) skończywszy.

*******

Środowy wieczór postanowiłem spędzić poza domem. Niby środek tygodnia, ale kluby i tak pękały w szwach. Affinity, IDendyty, Sancurarium, Lion's Liar. Gdy w końcu grubo po 1-ej nad ranem udało mi się dotrzeć do Demspeys, okazało się, że ten wprowadził selekcję tego wieczora, a kolejka przed wejściem kończyła się 300 metrów za rogiem, czyli minimum godzina czekania.

- Fuck off! Nawet nie zamierzam czekać. - pomyślałem udając się w kierunku wejścia dla VIPów.

Pięć minut później byłem w środku pijąc kolejną tequile tej nocy.

Nie zwracałem większej uwagi na to co się dzieje wokół mnie.. do czasu.

Tańczył w samych slipkach na środku dance floor'u w klatce. I nie Jego wyrzeźbione na siłowni ciało, czy też godziny spędzone w salonie kosmetycznym sprawiły, że nie mogłem oderwać od Niego wzroku. Ale Jego oczy oraz każda uwydatniona żyłka na Jego cudownym ciele. Czego nie dało się nie zauważyć podczas Jego popisów w klatce.

Koleś, przez kolejne kilka utworów, na serio nieźle wymiatał w klatce, a to tego na tyle zmysłowo i seksownie, że obudził moją „fantazję” :P

Po kilkunastu minutach mojego natrętnego wpatrywania się z Niego, okazało się, że zmierza w kierunku baru. Byłem szybszy i zamówiłem dwa piwa przy czym poprosiłem Craig'a (barmana) o podanie jednego kolesiowi w slipkach.

Przez chwilę Craig i koleś w slipkach wymieniali się uwagami, aż w końcu Craig wskazał na mnie palcami. W tym samym momencie ja podniosłem piwo do góry i kiwnąłem głową do kolesia.

Nie dało się nie zauważyć Jego zmieszania i chyba nawet delikatnej purpury. Nie wiedział za bardzo co ma zrobić i jak się zachować. W końcu, niepewnym krokiem ruszył w moim kierunku.

- Dziękuję za piwo. - Powiedział bardzo nieśmiele, gdy w końcu się do mnie przecisnął przez tłum wszystkich spragnionych kolejnych drinków.
- Nie ma za co. To dla mnie przyjemność. - Odpowiedziałem, stukając się z Nim piwem. - Czy ktoś Ci już mówił, że świetnie tańczysz? - Zapytałem.
- Yyyy.. nie... raczej nie.. nie przypominam sobie, ale.. ale skąd.. to znaczy... widziałeś jak tańczę? - Wydusił w końcu z siebie a Jego oczy zrobiły się jeszcze większe niż wcześniej.

Jaki On był słodki w tej całej swojej nieśmiałości! Po prostu, nic tylko schrupać!

- Przyglądałem się jakiś czas. Czy to coś złego? - Odpowiedziałem i nie dając Mu możliwości odpowiedzenia na moje pytanie, zadałem kolejne. - Skąd jesteś? Nie widziałem Cię tu wcześniej?
- Yyy.. jestem tu.. od tygodnia... nie znam tu nikogo.. ale postanowiłem wyjść i zobaczyć nocne życie. A przyjechałem z Aberdeen.
- To na północy? Prawda?
- Tak. Chyba najbardziej wietrzne miasto w Wielkiej Brytanii.- odpowiedział, już jakby spokojniej. Jakby ktoś kto wie gdzie jest położone Aberdeen zasługiwał na Jego zaufanie.

Nasza dalsza rozmowa przebiegała już na spokojnie i nawet się nie obejrzeliśmy, gdy kolejne piwo się skończyło. Moja „fantazja” nadal sprawnie działała, dumnie wyprężona na sztorc.

Postanowiliśmy przejść na parkiet.

Lakhi – jak się w końcu dowiedziałem jak ma na imię, nie musiał udowadniać swoich możliwości tanecznych. Przyszedł czas na mnie.

Nie należę do osób, które nie wiedzą jak się zachować na parkiecie i rozróżniam przytupańca weselnego z podstarzałą ciocią – wieczną panną, którą widzę po raz pierwszy na oczy od rytmów i reguł panujących w klubach.

Wcześniejsze piwa i tequilla jedynie pomogły mi poddać się całkowicie rytmowi. Nie byłem pijany, ale wraz z kolejnym kawałkiem, alkohol pod wpływem szybszego tętna zaczął uderzać mi do głowy. I lepiej! Świat zawirował a ja wraz z nim. Żadnych oporów i żadnych barier. Całkowicie poddałem się panującej wokół atmosferze. Atmosferze, która aż tętniła seksapilem i wszelkimi możliwymi sposobami próbowała wydostać się na zewnątrz i wykrzyczeć : Tu jestem!!! Bierz mnie tu i teraz!!!

W pewnym momencie nasze ciała zbliżyły się do siebie. (czemu dopiero teraz?) Bardzo ostrożnie i delikatnie moja dłoń powędrowała w kierunku Jego twarzy. Musiał się niedawno ogolić, bo Jego twarz była nieskazitelnie gładka i delikatna. Moja dłoń wędrowała po całym jego nagim torsie i plecach. W końcu nie wytrzymałem. Przyciągnąłem Go mocno do siebie, objąłem dłońmi Jego twarz i zacząłem całować. Nie opierał się. Odwzajemnił pocałunek.

Miałem wrażenie, że czas się zatrzymał, muzyka ucichła, ludzie wokół nas zniknęli i że nie liczy się nic poza tym momentem.
*********

- Mieszkam niedaleko. - Powiedział, gdy zauważył, że próbuję złapać jakaś taksówkę.
- Yyyy... - Tymczasem to ja byłem zmieszany i nie wiedziałem co odpowiedzieć, przyzwyczajony i spodziewający się, że pojedziemy do mnie. - Oooo... Key – Wydusiłem z siebie.

Całą drogę do Jego mieszkania przystawaliśmy i wymienialiśmy się pocałunkami i zamiast 5 minut, bo tyle mieliśmy do przejścia, na miejscu byliśmy po dwudziestu :)

*********

- Kawa? Herbata? Drink? - Zapytał.. po czym dodał. - Spliff? Koka?
- Kawę i herbatę zostawmy na rano.. ale nie mam nic przeciwko wódce z colą zaprawioną odrobinką koki. - odpowiedziałem, nie dowierzając własnym uszom i temu co sam powiedziałem.

Gdzie podział się ten nieśmiały chłopczyk?

- Już mamy ranek. - Uśmiechnął się nalewając dwa drinki i rzucając na stół kuchenny torebeczkę z koką. - Zajmij się tym, a ja zajmę się drinkami. - Dodał.

**********

Po 4-ej po południu, po wspólnym śniadaniu, prysznicu i wymianie numerów telefonów i danych wszelakich, próbując wejść do taxi aby wątroba mi nie wypadła i modląc się do niebios abym w końcu mógł usiąść na tyłku wróciłem grzecznie do domu.

Dear penis.... i dont like you any more :)

2009-02-26T20:39:00.002Z

Coz' life is so beautyful

2009-02-25T18:29:00.002Z

My dream is to fly over da rainbow.. soo high

2009-02-20T21:14:00.003Z

Tęsknię za latem. Tęsknię za ciepłem i słońcem. Tęsknię za światem tętniącym życiem. Tęsknię za bieganiem na bosaka po łąkach. Za nocnymi kąpielami na golasa z przyjaciółmi. Za nocami nieprzespanymi na imprezach z grillem. Za ogniskiem w lesie, gitarami i śpiewem po pijaku. Za spaniem pod gołym niebem i rozmowami do białego rana. Tęsknię za beztroskim życiem i nie przejmowaniem się co przyniesie jutro.

Tak bardzo bym chciał cofnąć czas.. choć na moment, na ułamek sekundy.

*******

W życiu każdego z nas nadchodzi taki moment, w którym musimy podjąć ważne dla nas decyzje. Decyzje, które mogą zaważyć na naszej przyszłości i całym życiu. I wydaje mi się, że nie chodzi o same decyzje, ale o moment ich podejmowania.

Czy to jest „ten” moment? Nie wiem... czas pokaże.

********

Po kilku tygodniach egzystencji, bo życiem tego nie można było nazwać, w końcu poczułem, że jestem wolny. Całkowicie i w stu procentach wolny. Mogę robić to na co mam ochotę, kiedy mam ochotę i z kim mam ochotę. I nikt ani nic nie może mi w tym przeszkodzić.

Rzucenie pracy, pozwoliło mi spojrzeć na świat z innej perspektywy i pod innym kątem odbieram wiele rzeczy. Przede wszystkim czas, którego wiecznie mi brakowało na cokolwiek nagle się znalazł, a co za tym idzie i zaległości w nauce mogłem nadrobić. A to w tym momencie dla mnie najważniejsze.

Praca zawsze i wszędzie się znajdzie, a zwłaszcza w Londynie, do którego zamierzam się przeprowadzić po zaliczeniu wszystkich egzaminów poprawkowych.

********

Długi (walentynkowy) weekend w Londynie jedynie mnie upewnił i utwierdził w przekonaniu, że ponownie jestem wolnym człowiekiem. Niezależność, odkąd pamiętam dodawała mi skrzydeł i konstruktywnie motywowała do działania. Indywidualność to zarówno moja cecha jak i wada. I nie jednokrotnie zarzucano mi, że nie potrafię pracować w zespole. I może tak jest, ale jestem zdania, że jeśli chcesz, aby coś było porządnie zrobione – zrób to sam i jeśli na coś liczysz – licz na siebie. Z drugiej strony, to właśnie indywidualności, niezależności i czasami szalonym pomysłom wiele zawdzięczam.

Przez 4 dni do moich obowiązków należało podlewanie kwiatków oraz opieka nad psem. Zara, bo tak się wabi, co cudowne psisko z wiecznie merdającym ogonem. Osobiście rozróżniam cztery gatunki psów: duże, małe, grzeczne i niegrzeczne :P Zara sprawiła, że do moich gatunków doszedł kolejny: psy przeurocze.

Co prawda, początek nie był łatwy, bo Zara dawała mocno do zrozumienia, że nie znosi wychodzić na spacery na smyczy. Ale jak by nie było, w większości związków, zwłaszcza na początku są jakieś waśnie i sprzeczki. I tak też było w naszym przypadku. Musieliśmy się dotrzeć :P :P :P

I się dotarliśmy :) Jeszcze tego samego wieczora, po bardzo długiej i wyczerpującej „rozmowie” z Zarą, przy współudziale świadków w postaci dwóch butelek wina, wszystko sobie wyjaśniliśmy i ustaliliśmy, że Zara będzie wychodzić bez smyczy jednocześnie obiecując, że nie będzie mi nigdzie uciekać. Nasze obietnice przypieczętowaliśmy wspólną nocą.. w jednym łóżku ( na co właściciele absolutnie nie pozwalają, jednakże wiedziałem, że Zara mnie nie wyda :P :P :P ).

I tak, przez kolejne trzy dni mieliśmy mega sielankę i szaleństwo, z ganianiem się po całym domu, ciąganiem za uszy i podgryzaniem na czele. Zara wiedziała, że nie zrobię jej krzywdy i pozwalała sobie na bardzo wiele, jednocześnie, ja wiedząc to samo dawałem z sobą robić dosłownie wszystko.

Drugiej nocy, gdy byłem już w łóżku czytając jakieś cholernie interesujące poradniki ilustrowane na temat karmienia piersią czy też używania odpowiedniego tuszu do rzęs, Zara zajrzała przez uchylone drzwi sypialni, niby to chcąc jedynie sprawdzić czy wszystko w porządku z jednoczesną błagalną miną. Wiedziałem o co Jej chodzi. Rozumieliśmy się bez słów. Nie zdążyłem machnąć ręką, gdy Ta już leżała na mnie liżąc mnie całego. Gdy w końcu udało mi się spod Niej uwolnić, umyć i wrócić do sypialni, okazało się że Zara chrapie w najlepsze, centralnie rozwalona na środku łóżka. Wszelkie próby przesunięcia Jej spełzły na niczym, a co za tym idzie musiałem zadowolić się kawałkiem brzega łózka.

Cztery dni upłynęły niepostrzeżenie. We wtorek rano, podczas porannego joggingu ( nie to żebym chciał, ale musiałem :P ), przypomniałem sobie, że poza Zarą miałem się opiekować również kwiatami. Po powrocie ze spaceru podlałem je od razu dwukrotnie – tak na wszelki wypadek.

Wczesnym popołudniem Michał i Sean wrócili z walentynkowego voyage'u po Amsterdamie. I na szczęście nic nie zwróciło Ich uwagi.... no poza faktem, że Zara nawet nie machnęła ogonem na Ich widok.

Sean spoglądał to na mnie to na Zarę, zastanawiając się co jest grane? Jednakże, wiedząc, że Zara może mieć problemy szybko wtrąciłem, że postanowiłem się przeprowadzić do Londynu. Michał i Sean oniemieli, ale gdy w końcu to do Nich dotarło i zrozumieli że mówię całkowicie poważnie, jeden przez drugiego wykrzykiwał, że to zajefajny pomysł i że częściej będziemy mogli się spotykać i bla bla bla. Nie słuchałem Ich. Spojrzałem na Zarę, mrugnąłem oczko, a Ta odwdzięczyła mi się machnięciem ogona... a może mi się tylko wydawało?

W życiu wszystko jest możliwe.. wystarczy tylko bardzo tego chcieć!

I kissed a boy

2009-02-15T19:11:00.000Z

raz na wozie, raz pod wozem.. a jeszcze innym razem na wózku

2009-02-09T04:59:00.002Z

Bilety na The Script miałem już od jakiegoś czasu.. Zdobycie ich nie było łatwe, zważywszy, że wszystkie wejściówki zostały wyprzedane pół roku temu. Ale w końcu od czego są znajomości?

Nie bez przypadku starałem się o bilety na ten koncert, Matheo wręcz uwielbia tą grupę.. ale to już przeszłość. Nie ma o czym wspominać. Nie ma do czego wracać.

Mając w ręku dwie darmowe wejściówki nie wiedziałem na początku co mam z tym fantem zrobić... zabrać Toma? Matt będzie zły... zabrać Matt'a? Tom będzie zły.

Wyjściem z sytuacji było wyjście z kimś innym. I wyszedłem.

Paul Andrew to osoba pełna życia, pełna optymizmu, pełna szczęścia, czym się dzieli ze wszystkimi. I co jest zajebiaszcze!

Mieliśmy się spotkać na stacji kolejowej. Nota bene po raz pierwszy. Pociąg się spóźnił. Z czego zadowolony najbardziej nie byłem biorąc pod uwagę warunki atmosferyczne panujące na dworze.

Kwadrans po czasie w końcu pociąg zjawił się na peronie.

******

W Anglii, w weekend, zjawisko migracji i przemieszczania się to rzecz oczywista i nikogo nie dziwi widok wysypującego się tłumu przyjezdnych z innych miast do Sheffield. Mało tego, mieszkańcy Sheffield w tym samym czasie również się przemieszczają, co jest poniekąd swojego rodzaju wyrównaniem i selekcją naturalną. Niestety, wielką bolączką jest, że brytyjska kolej nie wpadła na pomysł utworzenia nocnych składów kolejowych do najbliższych większych miast i miasteczek. Ale miejmy nadzieję, że i to się kiedyś zmieni.

******

Z pociągu wysypały się tłumy, ale Paul'a nie dostrzegłem. Do momentu.

Do momentu, kiedy to konduktorzy nie podstawili specjalnej platformy dla wózków inwalidzkich.

Moim oczom, ukazał się uśmiechnięty i szczęśliwy człowiek, dla którego, mogło by się wydawać, wózek inwalidzki, to żaden problem. I tak też było. Dziś wiem, że problem na początku miałem ja, nie Paul.

******

Niektórzy nie potrafią lub nie chcą żyć bez laptopa, komórki, samochodu ect. Paul, choć nie z wyboru ale z musu, żyć nie może bez wózka. Z późniejszych, wspólnych rozmów, wywnioskowałem, że dla tego człowieka nie liczy się co na zewnątrz lecz co wewnątrz. Strasznie spodobało mi się Jego podejście do życia, do świata i do innych.

******

Mieliśmy niespełna 20 minut do rozpoczęcia koncertu, a do przejścia szybkim krokiem minimum 15. Przy tempie jakie narzucił Paul, na miejscu byliśmy po 10. Przyznam się, że choć na co dzień chodzę dość szybko, tak tym razem się zdyszałem.

Kolejka przed Carling Academy była nawet nie duża, ale gigantyczna. Stanęliśmy na jej końcu. Staliśmy tak niespełna minutę, gdy ktoś z tłumu krzyknął aby nas przepuścić. Nikt z tłumu, czekających na mrozie, nie wyraził nawet słowa sprzeciwu, a kolejną minutę później byliśmy już w środku.

******

Tequilla na rozgrzanie się, była doskonałym pomysłem. Jak się później okazało nie tylko na rozgrzanie ale i na przełamanie lodów, jakim jest pierwsze spotkanie. Zazwyczaj nie mam z tym żadnych problemów, tym razem było inaczej. Starając się nie urazić w żaden sposób, zwracałem uwagę na każde swoje słowo. Jak się chwilę później okazało, niepotrzebnie.

- To że jestem na wózku, nie oznacza, że jestem nieszczęśliwy. Bo jest kompletnie inaczej. Wózek będzie moim dodatkiem do końca życia, ale nie przeszkadza mi to. Mało tego, często to wykorzystuję i mam z tego ubaw. To po prostu życie. I korzystaj z niego ile możesz. – Powiedział.

Nie musiał mi powtarzać dwa razy. Zrozumiałem za pierwszym. Zrozumiałem, że nie chce i nie życzy sobie aby ktoś Go traktował specjalnie, w inny sposób. A jeżeli sobie na to pozwala to po prostu czysty egoizm.

*******

Koncert trwał, a nam się piwo skończyło. Paul zaproponował kolejne po czym poprosił abym poszedł po kolejne.

Nie wiedziałem, czy mnie sprawdza, czy aby na pewno zrozumiałem to co powiedział, ale zaryzykowałem.

- Sam idź. Ja tu poczekam.- powiedziałem.

Chyba nigdy wcześniej w swoim życiu nie udało mi się dostrzec takiego szczęścia w oczach drugiej osoby. To był strzał w dziesiątkę.

******

Po kilku kolejnych piwach, trwającym koncercie, rozmowach o wszystkim i niczym, Paul poprosił abym się nachylił bo chce coś mi powiedzieć. Gdy to uczyniłem, Paul objął moja twarz i pocałował. Odwzajemniłem się tym samym. Całowaliśmy się przez dłużą chwilę, aż do momentu kiedy to nie zakręciło mi się w głowie, a Paul nie złapał mnie w objęcia i nie posadził na swoich kolanach. Reszty samego koncertu nie bardzo pamiętam. Po co? Skoro w pamięci mam inne, bardziej przyjemne rzeczy ;)

******

Przed 9-ą koncert się skończył... (nadal uważam, że był udany :P ), a ja zaproponowałem albo wyjście na kolację na miasto albo na kolację do mnie. Nalegać nie musiałem.

Po kwadransie byliśmy przed moim domem. I tu powstał dylemat. Sam mam problemy aby wejść po schodach po kilku piwach... a co dopiero osoba na wózku.

Ale i tym razem Paul mnie zaskoczył. Tylko w sobie znany sposób był na górze przede mną. Nadal nie wiem jak to zrobił i nadal graniczy to dla mnie z cudem. Ale zrobił to.

Z samej kolacji nie wiele wyszło... ale to nie ma znaczenia żadnego.

*******

Paul może jest na wózku, ale jest przede wszystkim sobą, jest optymistą i poraża szczęściem. Może Jego nogi nie funkcjonują tak jak powinny, ale cała reszta.. hmm.. :P

I wiem, że nic z tego nie wyjdzie i nic z tego nie będzie, On również, ale wiem również, że jeszcze niejednokrotnie się zobaczymy i będziemy mieć tak jak za pierwszym razem wiele przyjemności.

Moje szczęścia ;)

2009-02-05T04:52:00.001Z

Śmieszą mnie sytuacje, czy to w sklepach wszelakich czy na ulicy, czy też w klubach, gdy ktoś zadaje mi pytanie: skąd jestem, i zanim zdążę odpowiedzieć, od razu dodaje, że na pewno jestem z Francji.

Najczęściej patrzę się na tych ludzi przez moment, po czym nie wyprowadzając ich z błędu, mówię : „Oui! Oui, je suis Français.”. Taka głupota a cieszy obie strony. Mnie z samego faktu zaistnienia, a drugą stronę z faktu, że nie wyprowadziłem z błędu.

Nie raz i nie dwa ułatwiło mi to wiele kontaktów i znajomości, i choć niejednokrotnie zastanawiałem się czemu akurat francuz, to do tej pory nie udało mi się rozwiązać tej zagadki.

Akcent odpada – nawet, pomimo nowego piercingu na języku (znam mnóstwo francuzów i w niczym mój akcent nie przypomina francuskiego).
Ubiór odpada – ubieram się tam gdzie wszystkie cioty w UK.
Uroda odpada – typowo ... typowo... kurwa mać... jaka jest moja uroda? Zatem nijaka :P
Sposób bycia – hmm... jeżeli brak problemów z wyrażaniem siebie, swoich emocji, komunikacji z innymi i puszczania oczka do facetów którzy właśnie ściskają swoje panienki za rączki w barach jest typowo francuskie.. to kurwa, jestem jak nic francuzem! :) :) :)

*******

Kolacja była bardziej niż udana. Dorsz po maminemu z ziemniakami tłuczonymi i surówką z kiszonej kapusty. Dorsz po maminemu to nic innego jak po prostu ryba panierowana w jajku i bułce tartej. O ile ryba nie zrobiła jakiegoś większego wrażenia, bo każdy z chłopców wychował się na paluszkach rybnych z frytkami i z przememłanym zielonym groszkiem, ewentualnie fasoli w sosie pomidorowym, o tyle surówka z kiszonej kapusty była tematem wieczoru.

Na początku bardzo nie chętnie, z ogromną ostrożnością i podejrzliwością, nakładając na widelec najmniej ile się da i krzywiąc się przed spróbowaniem, aby w końcu poprosić o dokładkę ;)

Jednakże, niespodzianka czekała Ich na sam koniec, kiedy po wszystkim wytłumaczyłem Im co to takiego kapusta kiszona. :) :) :)

Po ponad godzinie tłumaczenia, że się nie mylę co do produkcji kapusty kiszonej i że wiem na pewno co to takiego, wspólnie stwierdzili : Cool!

Rozbawili mnie po pachy. ;)

*******

Rozmawialiśmy przez jakiś czas na temat, co wydarzyło się w naszych życiach przez ostatni czas, zerkając na telewizję.
Nie powiedziałem Im co się wydarzyło w moim. Nie mogłem. Zresztą, tego wieczora obaj byli tacy cudownie szczęśliwi, że sam ten fakt dodawał mi skrzydeł coraz większych z sekundy na sekundę przebywając w Ich towarzystwie. Po co to psuć?

Tom sprzątał ze stołu jadalnego i wycierał to co Matt zdążył pozmywać, ja miałem wolne ze względu na przygotowanie całej kolacji :P

Po wszystkim Matt zaproponował wspólny prysznic, jednakże podziękowałem i przeprosiłem, ponieważ miałem (zresztą nadal mam) sporo zaległości z pocztą mailową oraz kilka innych problemów należących rozwiązać, bądź starać się rozwiązać.

Jak gdyby nigdy nic i prawie jak na zawołanie obaj się rozebrali i przeszli do łazienki nie zamykając za sobą drzwi.

Próbowałem się skoncentrować na rozwiązaniu niepokojącego mnie problemu, ale Ich widok, razem, pod prysznicem przyciągał moją uwagę i mój wzrok bardziej. Nie robili niczego sprośnego, po prostu wspólnie się mydlili, chlapali wodą i śmiali.

W końcu nie mogąc oderwać od Nich i od Ich cudownych ciał wzroku zrozumiałem: Byłbym idiotą , gdybym to stracił przez własną głupotę, którą popełniłem kilka miesięcy temu.

********

Pieprzyliśmy się jak króliki i wiem że obudziłem pół osiedla, o bracie, który walił (hahaha) w ścianę nie wspominam. Ale miałem to wszystko w nosie (cała reszta była już zajęta :P ). Najważniejszy dla mnie w tamtej chwili był fakt, że w końcu czuję się, że mogę latać. Coś czego przez jakiś czas nie czułem, bo jakiś cholerny, pierdolony kamień mnie przygniótł i puścić nie chciał.

O 4-ej nad ranem padli wycieńczeni ale również szczęśliwi co dało się zauważyć na Ich śpiących twarzach. Ja zasnąć nie mogłem, byłem/jestem zbyt szczęśliwy, aby spać i nie korzystać z tego szczęścia.

*******

Tymczasem uciekam wtulić się mocno w moje szczęścia.

Dobranoc ;)

..a życie musi toczyć się dalej...

2009-02-04T18:05:00.003Z

Kurwa! Dosyć tego marazmu! Jest jak miało być i nie ma najmniejszego powodu do obwiniania kogokolwiek. Dosyć użalania się nad sobą i nad własnym – Buy One Get One Free – losem. Pieprzyć przeszłość, czas zająć się przyszłością i samym sobą.

Do pracy jeszcze nie chce mi się wracać... może po weekendzie. Obawiam się zbyt dużej ilości pytań, dziwnych spojrzeń i plotek za plecami.

Zadzwoniłem do Tom'a. Po 45 minutach Jego dopytywań czy wszystko ze mną w porządku i moich upewnień, że tak, umówiliśmy się na dzisiejszy wieczór.
Podobnie sprawa miała się w przypadku Matt'a.

Zrobiłem sobie mocną kawę, zapaliłem papierosa i usiadłem w kuchni przy stole jadalnym, przeglądając jednocześnie całą zaległą korespondencję, wśród której znalazłem kartkę od niego.

„I'm sorry!” - przeczytałem, spojrzałem na obrazek przedstawiający serduszka, po czym wsadziłem kartkę z powrotem do koperty i wyrzuciłem do kosza.

******

- O boże!!! To mieszkanie wygląda jak po jakimś pobojowisku! - Pomyślałem, wchodząc do salonu, który przez ostatni tydzień był miejscem mojego schronienia.

Walające się wszędzie puste butelki po whisky, coli, milion zużytych chusteczek, rozpuszczone lody, o wysypujących się petach z popielniczki nie wspominam. Wśród tego całego burdelu dało się zauważyć jedynie dróżkę umożliwiającą mi przez ostatni tydzień dojść do i z toalety.

- Od czego zacząć? - Zacząłem panikować.

Nie miałem zbyt wiele czasu. W końcu wieczorem przychodzą Matt i Tom, a ja nawet zakupów na kolację jeszcze nie zrobiłem.

Po blisko godzinie ciężkiej pracy na wysokich obrotach mogłem spokojnie usiąść i zapalić, a dwadzieścia minut później byłem już w Morrisonie.

Nie znoszę super/hiper i innych grand molochów. Ale czasem w moim ulubionym osiedlowym sklepiku w którym czuję się zawsze jak u siebie w domu i w którym zawsze jestem obsłużony indywidualnie, z uśmiechem na ustach, gdzie sprzedawcy, przez ponad 3 lata moich zakupów tam, nie zdarzyło się ani razu nie życzyć mi miłego dnia czy też zapytać o zdrowie lub humor, czegoś poprostu nie ma. W molochach jest inaczej. Jesteś kolejnym klientem zapełniającym kasy tychże gigantów. A traktowany jesteś bezosobowo.

Jednakże czasem muszę zrobić zakupy i w tych dużych sklepach, pełnych nieznajomych twarzy, wózków, wózeczków, drących pyski bachorów i hostess namawiających Cię do zakupu, kompletnie nie potrzebnego Ci kolejnego gówienka.

Nie miałem absolutnie żadnego pomysłu na kolację. Przechadzając się pomiędzy milionem półek, towarów, bardziej lub mniej konsumpcyjnych, doszedłem do wniosku, że ryba będzie najlepszym wyborem. Dorsz wyglądał wspaniale.

Stojąc na stoisku rybnym, przypomniał mi się zapach z dzieciństwa, gdzie to z mamą bardzo często odwiedzaliśmy sklep rybny na Gagarina. Uwielbiałem przyglądać się wypatroszonym i wysuszonym na pieprz różnym rybom i stworzeniom morskim.

Już wiedziałem dokładnie co będzie na kolację.

Postęp

2009-02-03T08:33:00.001Z

Musiałem mieć chyba przyjemny sen, bo obudziłem się z uśmiechem na ustach. Co mi się śniło? – nie pamiętam – ale nie ma to najmniejszego znaczenia. Najważniejszy był i jest fakt, że coś co tak mocno mnie ściskało, gdzieś tam w środku w końcu, w końcu poluźniło więzy, dając mi tym samym możliwość oddychania. A tego potrzebowałem najbardziej. Bo dusząc się niczym ryba dopiero co wyciągnięta z wody, myśleć nie mogłem. Realnie.

Widok w lusterku, nie był już nawet przerażający, a odrażający i prosił się o pomstę do niebios.”Zapach” również .

Ogoliłem się, wziąłem prysznic i wyszedłem po świeże mleko, bo to które było w lodówce, skwaśniało trzy dni temu.

Nie spodziewałem się, że wyjście dosłownie na 2 minuty na świeże powietrze, na ulice zasypane śniegiem i na światło dzienne może być takie męczące. Ale było.

Po powrocie dopadłem lodówkę. Po pięciu dniach diety w postaci whisky z colą, żołądek przypomniał o sobie.

Najedzony, świeży i pachnący postanowiłem zająć się mieszkaniem oraz sobą samym. Otworzyłem okno wpuszczając tym samym powiew nadziei i wziąłem książkę w dłonie. Tyle mogłem. Aż tyle.

A sponsorem dzisiejszego programu są literki : W,H,I,S,K,Y....

2009-02-01T21:40:00.002Z

Stojąc przed lustrem... lubię czasem go dotknąć... tylko po to aby upewnić się, że nie dam rady przejść na druga stronę. Choć bardzo bym chciał.

bo boli i boleć będzie....

2009-01-31T01:34:00.002Z

...jeszcze przez jakiś czas.....

- U broked my nose!
- Why?
- Wot why?
- Why only a nose?

Nooo... jak się okazuje mam w sobie „to” coś.. w sensie w dłoniach...i gdyby nadarzyła się okazja nie zawahał bym się użyć tychże ponownie.

Boli!

Nikt, nigdy wcześniej mnie tak nie potraktował. Nie uważam abym zasługiwał na SMS'a w postaci: To nie działa! Nie pasujemy do siebie!

Po kilku miesiącach znajomości, wspólnych imprez, nocy, zabawy, śmiechu, żartów i planów na przyszłość zasługuję na coś więcej. A zwłaszcza po nocy spędzonej razem!

Boli!
Ale dam sobie radę!

aujourd'hui, demain, toujours

2009-01-30T01:10:00.002Z

OOO..nie zdążyłem nacieszyć się motylkami a już wiadro zimnej wody wylało mi się za koszulę... ulubioną – swoja drogą.

Związki – interesujące, ciekawe, mistyczne, niepoznane, nie odkryte – ale nie dla mnie.

Dziś, teraz, żyję, oddycham, istnieję... a jutro . Co ma być to będzie. Najważniejsze, że już tak nie boli. Ani paczka od Niego z moimi rzeczami, ani sms, ani wreszcie wspólna rozmowa.

A fakt, że dostał w pysk, jedyne poprawia mi humor :P

bla bla bla..tłumaczenie nawet nie do dupy.. ale za możliwoć spędzenia choćby jednej nocy z obojgiem na raz dal bym wiele.. uuu .. badzo dużo.. dodam jedynie: dot com... :P

fuck them all!

2009-01-28T01:31:00.000Z

...chciało by się rzec... a pieprzyć to wszystko.. ale nie....

... nie poddam się...
... nie dam za wygraną...
... choć walczyć nie będę..

Wygrałem i bitwę i wojnę.
Ponownie.

When I close my eyes...

2009-01-27T14:02:00.001Z

Bo gdy zamykam oczy... czuję dotyk Jego dłoni delikatnie pieszczących całe moje ciało. Milimetr po milimetrze.

Bo gdy zamykam oczy... i biorę w dłonie wczorajszą koszulkę to nadal mam wrażenie, że poprawia mi kołnierzyk – tak jak wczoraj.

Bo gdy zamykam oczy... i ręką przesuwam po spodniach, które miałem na sobie, nadal czuję jak je ze mnie zdziera.

Bo gdy zamykam oczy... i mocno wciągam powietrze, czuję że jest obok. Przy mnie. Całym sobą.

Bo gdy zamykam oczy... nie chcę ich otwierać.

Bo gdy otwieram oczy... mam najpiękniejszy widok na całym świecie.

Survive

2009-01-19T14:27:00.000Z

- Jeżeli miłość jest przestępstwem, to jestem winny Wysoki Sądzie. Przyznaję się do popełnionego czynu jednocześnie nie żałując niczego.

Wiedziałem, że wcześniej czy później i mnie dopadnie. Rzuci się na mnie, skrępuje, a każda moja próba uwolnienia się, zaciskać będzie więzy jeszcze mocniej. I mocniej i mocniej aż do utraty tchu. Oślepi i zatka usta, abym nie próbował powiedzieć słowami tego czego słowami powiedzieć się nie da. Lecz pomimo to, trzymać mnie będzie za dłoń, pozwalając ukradkiem zerkać w te oczy, bezgranicznie szczęśliwe. Lecz mimo to, czuć się będę bezpieczny stojąc nad przepaścią, dziękując za każde „dzisiaj” i modląc się o każde „jutro”. I w tym całym szaleństwie unosić się będziemy... razem.

- Jestem winny Wysoki Sądzie. Proszę o najsurowszy wyrok kary.

W sensie bez sensu

2009-01-13T13:43:00.004Z

Rozwala mnie bystrość i inteligencja polskiej młodzieży. Chociaż z drugiej strony... wszystko co potrzeba to: niezły kutas, gumki oraz żel nawilżający :))) Inteligencja jest wręcz zbędna :P

Ponad to nie ukrywam, że łechce mnie i to bardzo, fakt, że osiemnastolatki, próbują zarywać taką starą dupę jak ja :P

On:
siema
Ja:
siema... z kim mam przyjemność?
On:
z kolesiem z fellow
On:
fajny koleś z ciebie
Ja:
dziękuje ;)
On:
kogo dokładnie szukasz??
Ja:
właściwie nikogo nie szukam.. jak ma się znaleźć to się znajdzie ;) ...
On:
kapuje
Ja:
...powiedzmy, że nie chcę uczestniczyć w poszukiwaniach.. wolę zostać odnaleziony :P ...
On:
to czuj się odnaleziony
Ja:
... nie to abym był zagubiony :P ale.... lol
On:
spox
Ja:
ok.. a kto zatem mnie odnalazł?
On:
18lat 184 84 18cm opalony palacz i alkoholik po prostu normalny krejzol
Ja:
hmmm... masz sporo ósemek :P
Ja:
ale czy zdajesz sobie sprawę jaka jest różnica wieku pomiędzy nami.. o odległości już nawet nie wspominam ;)
On:
no jakoś takoś wyszło
Ja:
tak urosło :P
On:
ja lubię starsze towarzystwo
On:
mam nadzieje że ty młodsze
Ja:
owszem, potrafię się bawić z młodszymi
On:
no widzisz
On:
sam
Ja:
hmm... właściwie nie widziałem jeszcze :P
Ja:
a Ty mnie owszem :P
On:
no wiem
On:
nie mam teraz jak wysłać foto ale wieczorem jak usiądę na laptopa to ok wyślę
On:
tylko muszę znać mail
Ja:
Nie boisz się?
Ja:
Nie ma problemu:
xxx@xxx.pl
On:
Nie boję się.
On:
nie ma problemu
Ja:
A jak się połamie?
On:
a mogę poznać twoje wymiarki??
On:
Jak co się połamie? O czym ty mówisz?
Ja:
zatem czekam aż mój odkrywca odkryje twarz ;)
Ja:
piszę o laptopie, a o czym ty?
On:
spox
O:
a wymiarki dokładne mogę poznać??
Ja:
jak ujrzę lico Twe :) to pomyślę :P
On:
ok spox
On:
jakieś pytania do mnie??
Ja:
jedno.....
On:
nom
Ja:
Jak Ci na imię?
On:
Norbi
On:
a Tobie
?
Ja:
w sensie Norbert?
On:
nom
Ja:
Noah w sensie Noah :)

Syrop cebulowy

2009-01-11T21:03:00.002Z

Od poniedziałku zacznie się od nowa, od nowa polska ludowa. A ja w przerwie świąteczno – noworocznej nawet nie zajrzałem do jednej książki, pomimo iż obiecałem sobie systematyczność. Systematycznie co jedynie choruje. Dopiero co mi jedna grypa przeszła to tak zupełnie dla odmiany pojawiła się kolejna. Dla urozmaicenia. Na szczęście obyło się bez antybiotyków i zwolnienia.

Dobrą stroną medalu moich przeziębień, jest fakt, że chłopcy nauczyli się i doszli do mistrzowskiej wprawy w robieniu grzańca, zarówno na winie jak i piwie. I o ile w przypadku wina mogli to jeszcze jakoś przeboleć o tyle na grzane piwo patrzeć nie mogli.... aż sami nie spróbowali :P

Podobnie sprawa się miała w przypadku, zastania mnie w kuchni (zamiast pod pierzyną), krojącego cebulę.

- Co Ty wyprawiasz? - zapytał ze zdziwieniem Tom.
- Syrop. - odpowiedziałem, nie przerywając krojenia.
- Jak to syrop? Z cebuli?
- Yhy...najlepszy na świecie, bo domowy.

Przez jakiś moment próbował się czegoś więcej dowiedzieć o syropie z cebuli, ale szybko zrezygnował, widząc, ze męczy mnie zbędnymi w tym momencie pytaniami.

- Niebawem będzie gotowy, to spróbujesz. - odparłem, udając się z powrotem wtulić się w nagrzaną i rozłożoną na cały weekend z okazji mojego przeziębienia sofę w salonie.

Matt, skakał pilotem z kanału na kanał, mało zainteresowany syropem cebulowym. Jednakże Tom z częstotliwością co 5 minut, pytał czy syrop już jest gotowy.

(Are we there yet? No! Are we there yet? No! Are we there yeeet? Noooooo!)

Wiedziałem, że w końcu musi Mu się znudzić. Nie myliłem się i po półtorej godzinie oświadczyłem, że syrop gotowy. Tom, nie pytając o nic wyskoczył spod koca i chwilę później przyniósł salaterkę w której wcześniej pokrojoną cebulę zasypałem cukrem. Podniósł spodeczek, który salaterkę przykrywał i zrobił smutną minę, niczym zawiedziony pięciolatek.

- Tylko tyle? - zapytał, obracając salaterką dookoła, spodziewając się, że pod warstwą cebuli uda Mu się znaleźć coś więcej aniżeli kilka łyżek syropu.
- Tom, ale to nie fabryka. Czego się spodziewałeś?

Tom był zawiedziony, nie wiem czy spodziewał się ujrzeć jakiś cud czy też wylewający się syrop brzegami.

- Spróbuj! - powiedziałem, trzymając łyżeczkę z syropem przed Jego ustami.
- Nie chcę! - odburknął.
- Spróbuj i nie marudź! - już nawet nie namawiałem, po prostu wsunąłem mu łyżeczkę do ust, które były wykrzywione w grymasie, jeszcze zanim zdążył spróbować.

Jak za dotknięciem czarodziejskiej różdżki, Jego grymas przeistoczył się w uśmiech, usta i język delektowały się zawartością łyżeczki, cmokając i domagając się więcej.

- Pycha! - wykrzyknął.
- A nie mówiłem? A teraz, skoro już wiesz jak się robi, to zasyp cebulę ponownie cukrem i przykryj. Za jakiś czas będzie kolejna porcja. I wracaj szybko pod koc, ktoś musi mnie ogrzać.- odparłem, spoglądając na Matt'a, który w tym samym momencie odłożył pilota i mocno mnie przytulił.

Chwile później Tom uczynił dokładnie to samo.

Chłopcy, znając już skutki samego grzańca i bitwy z grypą, przygotowali się nader porządnie. W skład amunicji wchodziły: Aspiryna, polopiryna C, termometr, chusteczki jednorazowe – sztuk 300, witamina C – 1000 jednostek, Gripexs, Strepsils oraz maść rozgrzewająca. W skład amunicji ciężkiej: Grzaniec (na przemiennie z wina i piwa), syrop cebulowy, kilka zmian bielizny, którą można było i tak zmieniać i wyżymać co 5 minut. W skrzydle szpitalno - rozrywkowym znalazła się książka i laptop.

Chłopcy wtuleni we mnie, zasnęli, a ja w międzyczasie, korzystając, że nie mam zbyt wysokiej temperatury, postanowiłem zadbać choć trochę o bloga.

Mam nadzieję, że do jutra mi przejdzie i nie będzie większych problemów z powrotem na uczelnię, bo nie chcę i nie mogę sobie pozwolić na dłuższą przerwę. Po prostu, nie wyrobię się w czasie z materiałem, kolokwiami i egzaminami. A to ostatnia rzecz, której pragnę.

Zatem zdrówka!

ps. przeziębienie (do czego doszedłem z czasem - teraz!!!) nie wzięło się znikąd, ale z piątkowego wyjścia z Matt'em.. ale o tym może kiedy indziej :P

ten tego ten :P

2009-01-08T02:14:00.001Z

Tak, tak , tak....

Sylwestrowy koleś rozjebał mnie maxymalnie. Pozwoliłbym mu na dosłownie wszystko, ale co z tego. Z jednej strony było: Bierz go, z drugiej: Przemyśl, a z trzeciej: Rób jak uważasz.

Uważałem! Serio!

Mariano, jak się okazało po ... hmm (i tu pytanie po ilu?) .. to rodowity Brazylijczyk od niespełna dwóch tygodni w UK.

Po kolejnym (a może kolejnych razach) wspólnie doszliśmy do wniosku, że mamy dosyć tej imprezy i dobrze by było się ulotnić. A gdzie lepiej się ulotnić nad ranem jak nie do mojej sypialni? Takie miejsce nie istnieje :P

Taksówkarz, który doprowadził mnie do kurwicy jest mało ważny w tym momencie. (przydało by się kilka lekcji angielskiego) I po kwadransie wyjaśnień gdzie chcemy jechać i po kolejnym pokazując „ręcoma” prawo i lewo, w końcu udało dojechać się nam na miejsce. Co zwykle zajmuje 15 minut.

Obaj staraliśmy się opanować. Jednakże na marne nasze wszelkie opieranie.

Nie zdążyliśmy wyjść z taxi, gdy nasze usta, zachłannie czerpały korzyści wzajemnie. Jestem pewien, że gdyby nie mróz ogólnie panujący, nie potrzebowalibyśmy nawet mojej sypialni.

Ale w sumie dobrze, że mróz był. Po przebudzeniu nie miałem odruchu wymiotnego, Mariano, jak był wcześniejszej nocy, niczym z bajki tak nadal był (jest), tyłek mnie napierdala nadal (czyli alkoholowe wymiary pozostały w normie), śniadanie ( o ile tak to można nazwać siedząc na jego kutasie) wypadło znakomicie..

..szczęśliwego :P

Ooooops :) Jizz in my pants :P

2009-01-07T10:02:00.001Z

Nie bez przypadku zapodałem ten kawałek, nie dosc, że nuta wpada w ucho to do tego ten refren. A przed refrenem ostrzegam. Zwłaszcza w najmniej oczekiwanym miejscu i w najmniej zainteresowanym towarzystwie (czyt. trwamwaj)

Cóż, życie, życie.. życie :P

Mój mały harem ;)

2009-01-03T11:29:00.005Z

Wszystko ma swój umiar. I wcześniej czy później nadmiar musi się w jakiś sposób uzewnętrznić. W moim przypadku nawał pracy, miliony egzaminów i kolokwiów, wieczna bieganina i walka z czasem dała znać o sobie najpierw w postaci przeziębienia w drugi dzień świąt, aż w końcu na grypie, zapaleniu płuc i antybiotykach skończywszy. Dzień przed Sylwestrem!!!

Na szczęście Tom i Matt, powiedzmy bezinteresownie ☺ ,ale bardzo profesjonalnie się mną zajmują i obchodzą jak z jajkiem. Nie to abym narzekał, wręcz przeciwnie ;) A sama bezinteresowność kończy się w łóżku. ;)

W poniedziałek miałem pracować jedynie od 8-ej rano do południa. Gdy w końcu udało mi się dotrzeć po 9-ej wieczorem do domu, kolacja i gorąca kąpiel była gotowa. Chłopcy naprawdę się starają i bardzo dobrze im to wychodzi. Są tacy kochani.

*****

Matt'a poznałem, a właściwie poznaliśmy z Tom'em poprzez Facebook'a. Takie połączenie NK, Fellow i MySpace w jednym. Miejsce w sieci od którego jestem całkowicie uzależniony i nie wyobrażam sobie dnia aby tam nie zajrzeć.

A sam Matt to 28-o latek, oryginalnie z East Coast, na stałe zamieszkały w Dancaster, a ostatnio w moim mieszkaniu :P Po wielu godzinach wspólnie przegadanych przez różnego rodzaju komunikatory, telefony, chaty itp. wspólnie z Tom'em postanowiliśmy się spotkać z Matt'em.

Matt okazał się osobą przede wszystkim wesołą, mającą wiele do powiedzenia w każdym temacie a co za tym idzie nie mającą klapek na oczkach. Szczerość i nie owijanie w bawełnę to z pewnością Jego atut. Jeśli coś Mu się podoba to wyraża to uśmiechem i radością, jeśli coś się nie podoba, potrafi nawet krzyczeć z niezadowolenia. Ponadto, jak rzadko kto, Matt należy do osób, które najczęściej zdobywają to co osiągnąć chcą. I mam nadzieję, że kiedyś zdradzi mi swoje tajniki.

*****

Nasze pierwsze, wspólne spotkanie miało miejsce w Lion's Liar, a że był to środek tygodnia to i tłumów nie było i można było pogadać. Dość nieśmiała z początku rozmowa szybko przerodziła się w śmiechy, żarty i dowcipy, których końca nie było. Podobnie jak tematów-rzek, plotek i ploteczek. A rozmawiało nam się tak swobodnie i tak przyjemnie, że nie spostrzegliśmy się gdy było zdrowo po północy i wszyscy przegapiliśmy ostatni pociąg Matt'a do Dancaster.

Nie musieliśmy się już nigdzie spieszyć, ale widziałem lekkie zdenerwowanie w oczach Matt'a, które trwało aż do 3-ej nad ranem, kiedy to nie szturchnąłem Tom'a pod stołem i nie puściłem do Niego oczka. Tom za kumał od razu.

- To co? Jedziemy do mnie? Trzeba się trochę przespać. - Właściwie sam podjąłem decyzje, nie pytając nikogo o zdanie.
- Dobrze by było. - Wtórował mi Tom.

Na twarzy Matt'a pojawiło się pełne rozluźnienie – powiedzmy spowodowana kilkoma browarami ☺ - ale i tak wszyscy wiedzieli jak ta noc się skończy.

Taxi, szybka kolacja, prysznic i cała nasza trójka wylądowała w końcu w sypialni. Wszyscy się wiercili, i choć wszyscy byliśmy podnieceni to żaden z nas nie odważył się podjąć kolejnego kroku, aż do momentu kiedy to Tom, który leżał od ściany, nie zechciał mnie pocałować „na dobranoc”, musząc to zrobić przez leżącego pośrodku nas Matt'a. Pocałunek przerodził się w pieszczoty, a sam Matt, nie pozostał bierny i dołączył do nas szybciej niż się spodziewałem. W międzyczasie zapytałem Matt'a jedynie:

- Czy przegapienie pociągu było tak zupełnie przypadkiem?
- Nie do końca... - usłyszałem w odpowiedzi, którą i tak znałem dużo wcześniej.

*******

Wstałem po 8-ej. Nie to, że nie chciało mi się spać... ale Matt ma jedną słabość. Chrapie gorzej ode mnie. Chciał nie chciał, zazdroszcząc Tomowi tak mocnego snu, udałem się na dół do kuchni i przygotowałem kawę. W międzyczasie musiałem wyjść po papierosy, które mi się właśnie kończyły , a co za tym idzie postanowiłem zajrzeć do piekarni po świeże pieczywo.

Nikogo od dawien dawna, nie przeraża już widok mnie w bokserkach, papuciach i szaliku. Ivy w kiosku zapytał jedynie czy chcę jedną czy od razu dwie paczki papierosów, zdziwiony jednocześnie, że biorę 6 pint mleka. ( tak tak.. w tym kraju, mleko, jest w KAŻDYM sklepie, nawet w obuwniczym) (Joke!)

4 paczki papierosów i 6 pint cięższy udałem się do piekarni, w której bułki maślane wydały mi się najświeższe. Nie myliłem się. Nadal były gorące i chrupkie.

Obładowany, wróciłem do domu. Kawa skończyła się parzyć i pachniała w całym domu. Sam zabrałem się za ulubioną od pewnego czasu zupę mleczną Tom'a.

Przed 9-ą rano postanowiłem przerwać sielankę, wszedłem na górę do sypialni i .. i mnie rozwaliło. Widok, który zastałem rozwalił mnie maksymalnie. Dwa Cherubinki, Aniołki, mocno wtulone w siebie. Widok zapierający dech w piersiach. I jak tu im przeszkadzać?

Usiadłem na brzegu łóżka i zacząłem na zmianę, to jednego to drugiego, łaskotać. Łaskotki okazały się najlepszym sposobem na dobudzenie obu i ....

Godzinę później, szczęśliwy i podwójnie przerżnięty tego poranka, doszedłem (tj. doszedłem trzykrotnie :P ) do wniosku, że cholernie podoba mi się taki układ. Że potrafimy się sobą dzielić nawzajem i że żaden nie jest zazdrosny o drugiego. Układ idealny.

A w Nowym Roku życzę Wszystkim jak najmniej obietnic i przyrzeczeń na rok 2009. Im ich mniej tym mniej rozczarowań, a rozczarowań nie życzę nikomu!

...aż chciało by się uwierzyć....

2008-12-26T19:44:00.005Z

Sam już nie wiem, czy to przychodzi z wiekiem, z doświadczeniem czy też z najzwyklejszym brakiem powodu. Święta z roku na rok stają się dla mnie mega komercją nie mającą nic wspólnego ze świętami, które pamiętam z dzieciństwa. Ogólny, przedświąteczny szał zakupów, tłumy wylewające się z i do sklepów, tłumy na ulicach, w autobusach, tramwajach i lokalach wszelakich. I gdzieś pośród tego wszystkiego JA starający się odnaleźć zatraconego Ducha Świąt Bożonarodzeniowych. Nie jestem katolikiem, ba! nie jestem wierzący (no chyba, że wiarą jest wiara w samego siebie?). Ale święta do pewnego momentu traktowałem jako swojego rodzaju tradycję. Jednakże, gdzieś, jakoś straciłem przekonanie, że święta to dni inne od pozostałych. Że to dni szczególne. Specjalność i niezwykłość tych dni dostrzegam jedynie w dodatkowych dniach wolnych od pracy i uczelni. Wylegiwaniu się na sofie z pilotem w ręku, skacząc z kanału na kanał.

- Czy masz już ubraną choinkę? - Zapytał mnie Tom przez telefon, dwa tygodnie przed świętami.
- A czy ja wyglądam na wariata? No może trochę... ale po pierwsze nie mam na to czasu, po drugie nie mam czasu a po trzecie nawet jeśli, to nie ubiorę jej wcześniej jak w wigilię. - odparłem.

Taka sytuacja miała miejsce jeszcze dwa razy, aż Tom w końcu zapytał, gdzie trzymam choinkę i wszelkie ozdoby. Z zadowoleniem przyjął wiadomość, że na poddaszu. Temat ubierania choinki był zakończony.

Me...gangsta... nie podskakuj :P :P :P

Choinka to kolejny komercyjny trick, który nie dość, że zajmuje kupę miejsca, to do tego wymaga poświęcenia mnóstwa czasu, a z tym u mnie ostatnio baaardzo krucho. Właściwie w ogóle go nie mam.

Z tegoż samego powodu, menu świąteczne składa się przede wszystkim z półgotowych bądź gotowych wyrobów i przetworów, które można było dostać w polskim sklepie. Nawet do głowy by mi nie przyszło, stanie i lepienie pierogów z kapustą i grzybami, ewentualnie kręcenie maku na tort makowy. Z potraw, których nie mogło zabraknąć na stole a których nie można było dostać gotowych była ryba po grecku, sernik pieczony z bakaliami oraz barszcz czerwony (uszka już kupne:☺ ) Karp, którego uwielbiam i pomimo iż mrożony, jak co roku smakował wyśmienicie.

Jak co roku, gdy dochodzi do tematu prezentów, wspólnie z braciakiem dochodzimy do wniosku, że każdy z nas kupi sobie to co najbardziej potrzebuje lub najbardziej się podoba. Tak też było i w tym roku.

*******

Weekend przed wigilią odbyła się pracownicza impreza świąteczna. O wypitym darmowym alkoholu nie wspominam.( Na początku grudnia wypowiedziałem pracę na rzecz nowej, jednakże po dwóch wielogodzinnych rozmowach, wyjaśnieniach sytuacji, namowach, przekonaniach i błaganiach na extra podwyżce skończywszy postanowiłem dać im i sobie jeszcze jedną szansę. Postanowiłem zostać.. i tylko czas pokaże czy dobrze zrobiłem?!) Wszyscy się świetnie bawili, jednakże część z nas postanowiła się po pewnym czasie przenieść do bardziej branżowego lokali i tak wraz z Reesche'm, Matt'em i Eliiz wyruszyliśmy na weekendowy podbój klubów gejowskich. Zaczęliśmy od Affinity do którego było najbliżej. Kilka kolejnych drinków i wraz z Elizz przejęliśmy parkiet na własność. W dosłownym znaczeniu tego słowa. Nikt nie odważył się wyjść i nam przeszkadzać. Byliśmy w centrum uwagi i na językach wszystkich. Czyli coś co uwielbiam ☺☺☺

Przed drugą w nocy doszliśmy do wniosku, że czas i pora na zmianę lokalu. Lista obecności w Affinity podpisana. Szoł odstawione... czas na ciąg dalszy :)

Po kilkunastominutowym spacerze udało nam się w końcu dotrzeć do Dempseys. Kolejka przed wejściem była koszmarna, postanowiliśmy skorzystać z wejścia dla VIP'ow i chwilę później byliśmy już w środku. Od razu udaliśmy się na górny poziom gdzie impreza trwała na całego. Parkiet i klatka pękały w szwach. Bary oblężone przez tłumy spragnione kolejnego drinka, w tym i naszą czwórkę. Gdy w końcu udało się i gdy w rękach trzymaliśmy nasze napoje od razu udaliśmy się na parkiet. Wszyscy mieliśmy już nieźle w głowach, ale nikomu to nie przeszkadzało na wyginanie się. Wręcz przeciwnie, na zmianę każde pokazywało co potrafi wyczyniać ze swoim ciałem w takt muzyki wydobywającej się z głośników przy udziale stroboskopa i innych laserowych urządzeń świetlnych. Zabawa trwała na całego.

Za pierwszym i drugim razem udawałem, że nie dostrzegam Jego spojrzenia, ale On nie spuszczał ze mnie wzroku. Nie wytrzymałem i podszedłem do Niego, łapiąc w pół, nawet nie zapraszając do wspólnego tańca, porwałem nas w wspólne szaleństwo tej nocy. Nie opierał się. Oddał się bez słowa. Nie opierał się również gdy moje usta zbliżyły się do Jego ust. I w tej pozie spędziliśmy resztę wieczoru, gdzie nasze usta właściwie się od siebie nie odrywały, zarówno na parkiecie, jak i w klatce jak i przy barze jak i w toalecie.

- Jak masz na imię – zapytałem w końcu.
- Konrad – usłyszałem w odpowiedzi, nie kojarząc i nie zdając sobie sprawy z tego co się dzieje wokół mnie.

Papieros, drink, drink, papieros i ponowne pytanie jak ma na imię.... akcent bynajmniej nie był brytyjski.

- Skąd jesteś? - zapytałem.
- Z polski – usłyszałem w odpowiedzi.
- Zatem czemu rozmawiamy po angielsku? - odpowiedziałem spoglądając Mu w oczy.
- Nie mam pojęcia. - Właściwie wyjąkał z siebie nie spodziewając się rodaka.

Nasze usta ponownie przywarły do siebie, podobnie jak nasze ciała. Resztę nocy spędziliśmy w swoich ramionach.

*******

Przed 5-ą nad ranem wychodząc na papierosa wraz z Konradem zobaczyłem zapłakaną Ellie. Na pytanie : co się stało, odpowiedziała: że gnój Ją zwyzywał i wkurwił niemiłosiernie. Reesche próbował załagodzić sprawę, ale ja przejąłem pałeczkę i zaprosiłem koleżkę za róg aby „pogadać”. Niespodziewanie strzeliłem go w ryj, ten się jedynie osunął na ziemię, z niedowierzaniem w oczach podniósł się i uciekł. I tyle go było widać.

- Naucz się chuju traktować DAMY z respektem – przeszło mi przez myśl – w końcu jestem jedną z nich!

Wszyscy to widzieli ale wszyscy udawali, że nic się nie stało. Ja również. Ma gówniarz nauczkę. Następnym razem przytemperuję języczek. I będzie uważał z kim ma do czynienia.

*******

Pożegnaliśmy się ze wszystkimi po 5-ej rano. Nie wypuszczając Konrada z dłoni i prowadząc najdłuższą znaną mi trasą do taxi – czyli przez całe miasto -doszliśmy do katedry. W przeciągu całego swojego życia nie usłyszałem tylu komplementów co w trakcie tego spaceru.

To co że mój Mikołaj miał zaledwie 19 lat???

*******

Czy kiedykolwiek poczuliście uczucie PRZYJAŹNI od pierwszego spojrzenia? Nie, nie miłości.. Przyjaźni?! Nie? Żałujcie! Ja i Ellie to właśnie taki przypadek. Przypadek gdzie wystarczy wspólne spojrzenie i wszystko jest jasne. Coś niesamowitego i coś wspaniałego. Coś, czego życzę każdemu.

*******

Wigilię, pomimo iż miałem mieć wolną spędziłem w pracy. Zabawiłem się w świętego mikołaja, urządzając zbiórkę na general managera czyli na Reesche'go. Ten się popłakał jak dziecko nie spodziewając się niczego. Takie chwile i momenty warte są każdej ceny. Nawet poświęcenia swojego dnia wolnego od pracy.

*******

Po wigilijnej imprezie w pracy udałem się wprost na dworzec skąd miałem 20 minut do Dancaster i do Matt'a S. (długa historia i nie na dziś)....

*******
Jest piątkowy (świąteczny) wieczór, który spędzam w wyrku, pod opieką Tom'a który dziś wrócił z Manchesteru. Z temperaturą, osłabiony, i z jedyną myślą : kiedy w końcu mi przejdzie? Ale wiem ,że z TAKĄ opieką przejdzie mi szybciej niż się spodziewam.

******

Na święta miałem i nadal mam ubraną choinkę, pod którą znalazłem cudowny prezent, i choć cudowna osoba nie mogła spędzić ze mną całych świąt to ostatni dzień opiekuje się mną niczym dzieckiem i każda moja zachciewajka jest spełniona. Czy powinienem wymagać od życia i od innych czegoś więcej? Może jedynie tego aby uwierzyli w Ducha Świąt Bożonarodzeniowego.

Wesołych i pogodnych świąt Kochani!

Coś na zimowe wieczory.

2008-12-02T09:44:00.002Z

Za oknami zima w pełni, dlatego na długie, zimowe wieczory przy kominku, proponuje film pt: "DOSTANA"

Dostana to historia o dwóch mężczyznach, Sameerze (Abhishek Bachchan), który jest pielęgniarzem, Kunal'u (John Abraham) który jest fotografem, kobiecie Nehi (Priyanka Chopra), która pracuje jako stylistka i mieszkaniu. Sam i Kunal wpadli na siebie, podczas poszukiwania mieszkania do wynajęcia, ostatecznie wybrali to samo miejsce. Oboje z niego zrezygnowali, gdyż właścicielka chciała wynająć je dziewczynom, które zamieszkają z jej siostrzenicą, Nehą Melwani. Sameer wpadł na pomysł aby wraz z Kunal'em udawali, że są w sobie zakochani, wtedy będą mogli pozostać w mieszkaniu. Początkowo wszystko szło zgodnie z planem, do czasu gdy znaleźli się w nieco kłopotliwej sytuacji. Neha, stwierdziła, że są gejami.

Za FilmWeb.pl

Nie musisz.

2008-12-01T00:43:00.001Z

Wcale nie musisz dodawać tego bloga do ulubionych. Wcale nie musisz dodawać tego bloga do czytanych na swoim blogu. (Choć wiem, że czytasz regularnie!)

Masz coś do powiedzenia – powiedź.

Masz coś do dodania – dodaj.

Masz coś do skomentowania – skomentuj.

Ale zrób to na blogu, bo bloga to dotyczy. Nie ukrywaj się pod pseudonimami / nickami / imionami z kosmosu.

Wiem i zdaję sobie z tego sprawę, że dodanie tego bloga do czytanych na swoim blogu może spowodować pewne konsternacje i wielkie „hallo” wśród Twoich odwiedzających, ale, albo jesteśmy szczerzy i coś czytamy i tym samym dzielimy się tym z innymi albo o kant dupy to wszystko rozbić.

I jak kurwiłem – tak kurwić będę.
I jak się puszczałem – tak puszczać się będę.
I jak byłem sobą tak sobą pozostanę, niezależnie od tego czy Ci się to podoba czy nie.

Nie musisz.. Nie musisz tego czytać.

Co z tego że cham? Piękny jestem i tyle! :)

2008-11-28T02:20:00.002Z

Czwartek – Czwartek po południu

Bez większego marudzenia udało mi się wstać kwadrans po 5-ej rano. Ale pierwszą kawę piłem z zamkniętymi oczyma a pierwszego papierosa paliłem siedząc na toalecie. Nie docierało jeszcze do mnie nic. I mogło by się palić i walić, nawet bym nie zareagował.

Zimna woda na mojej twarzy spowodowała jednak, że doszedłem do siebie.

Jakaś kobieta z korporacji taksówek, która odebrała w końcu, po kilku minutach telefon chyba również musiała mieć mocny sen, dopytując się trzy razy gdzie ma wysłać taxi. W sumie się nie dziwię, za oknem było jeszcze ciemno.

Potrzebowałem jeszcze dwóch mocnych kaw, aby dotarło do mnie, po co w ogóle wstałem o tak szalonej porze. Spakowana walizka podróżna przypomniała mi o wszystkim, podobnie jak bilet i paszport na blacie kuchennym.

Lecę do Madrytu!!! Lecę do Jose!!!

******

Potrzebowałem blisko godziny, na prysznic, na toaletę i wielokrotne przeglądanie się w lusterku i upewnianie się, że wszystko jest w porządku i że jestem „piękny” jak zawsze :P

Sprawdziłem trzykrotnie zawartość walizki, upewniając się, że mam wszystko co potrzebne plus kilka rzeczy, jak zawsze zbędnych :)

(Za każdym razem, zastanawiam się po co wożę ze sobą plastikowy widelec z Danii lub 20 Stotinek z jakiejś podróży do Bułgarii? O zużytej karcie telefonicznej z Włoch nawet nie wspominam! ).

Ponadto, lecąc na zaledwie dwa dni spakowałem się niczym, jak bym leciał na całe miesiące. Z pewnością wykorzystam 5 kompletów bielizny lub w listopadzie przydadzą mi się szorty oraz klapki plażowe!!! Nie ważne! Spakowałem! Niech leci ze mną!

O 7:30 zadzwonił telefon oznaczający, że taxi jest na miejscu. Na szczęście taksówkarz zaparkował przed oknem, dzięki czemu, za pomocą dziwnych znaków, udało nam się porozumieć, aby zaczekał chwilę. W końcu musiałem jeszcze co najmniej z raz przejrzeć się w lusterku i upewnić o swojej nieskalanej urodzie :) :) :)

Dziesięć minut później, starając się wytaszczyć walizkę, okazało się, że łatwe to nie jest. Ważyło to od cholery i ciut ciut. Miałem ochotę zrzucić ją ze schodów – było by szybciej :) Jednakże postanowiłem, że dam radę i się nie poddam.

Dałem radę!

Taksówkarz, nie kwapił się na początku, aby mi pomóc z wrzuceniem tego torbiszcza do bagażnika, a ja stałem przed otwartym bagażnikiem i tupałem nogą. W końcu, łaskawie wylazł i mi pomógł.

Chwilę po ósmej rano stałem w kolejce po bilety do Manchesteru. Nie spodziewałem się, że w środku tygodnia i o takiej porze mogą być takie kolejki do kas i tłumy w ogóle. A jednak.

Gdy w końcu udało mi się zakupić bilet okazało się, że mam niespełna 10 minut do odjazdu pociągu. Niewiele. Ale to wystarczająco dużo aby zakupić kawę-lurę i zapalić papierosa.

O 8:30 siedziałem w pociągu. Nie było jakiegoś tłoku, to też mogłem osiąść gdzie chciałem. Wybrałem sam środek przedziału, gdzie fotele były zwrócone w obie strony i przedzielone stolikiem.

W przedziale nie było nikogo, kto był by wart zwrócenia większej uwagi. Konduktor również do dupy. A raczej nawet nie do tego.

Dwadzieścia po 9-ej byłem na lotnisku. Nie wiedziałem z którego terminala mam lot, a połapanie się w tym wszystkim do najłatwiejszych nie należało.

W końcu się udało!

Udałem się w kierunku terminala numer 3. Na szczęście większość drogi to ruchome platformy. Poruszanie się z walizką do przyjemnych nie należało. Ale dzięki platformom udało mi się w końcu jakoś dotrzeć na miejsce.

Od razu stanąłem w kolejce do odprawy bagażu, który przebiegł nadzwyczaj szybko. Chwilę później miałem z głowy walizkę, a z portfela 30 funtów mniej, za nadbagaż! :)

Kurwa! Przecież lecę na zaledwie dwa dni!

Jeszcze jedna kawa tego poranka i bym się porzygał. Zamówiłem herbatę. Ekspedienta o mało nie zapadła się pod ziemię pytając czy chcę mleko do herbaty. Jestem pewien, że moja mina w momencie tego pytania była wystarczająco wymowna.

Bardziej od kawy czy herbaty potrzebowałem papierosa. Wylazłem na zewnątrz i zapaliłem na spokojnie papierosa. Kolejnego będę mógł zapalić za kilka godzin.

******

Jak zawsze usiadłem na środku. Nie na kołach i nie z przodu. Nie wiadomo skąd i czemu, w samolocie panował tłok. Skąd Ci wszyscy ludzie się wzięli?

Obok mnie usiadł jakiś 35-o, może 40-o, dobrze zadbany latek. Zapytał, czy nie przesiadłbym się, ponieważ chciałby usiąść od okna. Bezczelnie odpowiedziałem, że nie.

Już wiedziałem, że albo bardzo się nie będziemy lubić podczas lotu albo wręcz przeciwnie.

Samolot w końcu wystartował i po chwilowych turbulencjach wyrównał lot.

Mój sąsiad wyjął The Independent i zaczął czytać. Ja wraz z nim.

Gdy on czytał o jakiejś fuzji, mnie wciągnął artykuł na drugiej stronie o możliwości wychowywania dzieci przez pary homoseksualne na Florydzie.

Przekręcił stronę. A ja po raz kolejny, w bezczelny sposób, przewróciłem jego gazetę na poprzednią stronę. W końcu nie dokończyłem czytać. :)

Nie zdawałem sobie chyba sprawy z tego co zrobiłem bo sąsiad zaczął się śmiać i opowiadać o sobie, swojej żonie i dzieciach. Jak by mnie to cokolwiek interesowało?!

Oczywiście nie udało mi się doczytać artykułu do końca na co byłem zły. A mój sąsiad, doszedł w pewnym momencie, po 45 minutach monologu, że świetnie mu się ze mną rozmawia i że musimy się spotkać na jakieś piwo w Anglii. Nie chciałem i nawet nie zamierzałem wyprowadzać go z błędu, że przez ostatnie dziesiąt minut mówi jedynie on a ja co jedynie przytakuje, udając, że wiem o co mu chodzi i że w ogóle interesuje mnie to co mówi.

Na propozycję wymiany numerów telefonów komórkowych odpowiedziałem, że nie mam i nie korzystam, podobnie jak z radia i telewizji a internet jest dla mnie złem największym i wynalazkiem szatana. (hahaha!!!)

Z uśmiechem na (w) ustach :)

2008-11-26T14:16:00.002Z

Piątek – Środa

Przebudziłem się po szóstej. Na ósmą miałem zajęcia na uczelni. Nadal nie dowierzałem w to co się stało ostatniej nocy. Z jednej strony strasznie mi było szkoda kolesia ale z drugiej, jako rasowy egoista, było mi szkoda samego siebie i faktu, że taki przystojniak NIC, ale to dosłownie NIC ani na jotę mnie nie przedmuchał. Byłem zły, wściekły, sfrustrowany i nie doruchany!!! I tego ostatniego przeboleć nie mogłem najbardziej!

Nic nie poradzę na to, że jestem maniakiem i sex jest dla mnie bardzo ważną częścią życia. Każde wyjście do klubu czy na imprezę, z założenia jest wyjściem na polowanie. A celem, porządny kutas, który będzie wiedział jak się mną zająć :P

*****

Przed siódmą zadzwoniłem do Toma, budząc Go jednocześnie i poprosiłem aby był na uczelni co najmniej pół godziny wcześniej. Gdy na swoje pytanie „Po co?” otrzymał odpowiedź „Bo musisz mnie przelecieć” , najpierw zaczął się śmiać, a następnie, gdy już się wyśmiał i zrozumiał, że jestem jak najbardziej poważny, zapytał jedynie:

- Czy ty już do reszty zwariowałeś?
- Zwariuje jeśli mnie nie przelecisz! Czekam na Ciebie o wpół do ósmej przy recepcji na parterze.

Odłożyłem słuchawkę i pobiegłem pod prysznic. Nie miałem za wiele czasu to też i prysznic był szybki. Ubrałem się i spakowałem potrzebne rzeczy, po czym wyszedłem z domu.

Tom był przede mną. W końcu bliżej ma na uczelnię. A może Jemu też się spieszyło i chcicę miał?

Dopadłem Toma i wręcz siłą pociągnąłem za sobą. Wprost do kibla na pierwszym piętrze, skąd ewentualnie blisko mieliśmy na zajęcia z hebrajskiego. Wepchnąłem Go do kabiny i zacząłem namiętnie całować. Zdjąłem spodnie, następnie Jego.

- Gotowy? - Zapytałem. - No to do dzieła. - Po czym odwróciłem nadstawiając tyłek.

Tom zaczął się ponownie śmiać.

- Ale ja nie mogę, ot tak, na zawołanie. – Wydusił z siebie.
- Nie możesz? No to zaraz się przekonamy. - Odpowiedziałem z uśmiechem na ustach.

I te usta odegrały chwilę później znaczącą rolę. Rolę, która udowodniła, że Tom jest gotowy :)

Nie musiałem długo czekać. Aby w końcu poczuć Go w sobie. Tom rżnął mnie jak małą kurewkę a ja, oddawałem się Mu, jak mała kurewka.

Co chwila ktoś się kręcił po toalecie, ale bynajmniej i absolutnie mi to nie przeszkadzało, a nawet dodawało pewnego smaczku.

Co prawda, obaj, staraliśmy się zachowywać jak najciszej, ale najczęściej nam to nie wychodziło. A nasze, dziwne dźwięki, które wydawaliśmy z siebie, czyniły co i rusz jakieś zdziwienia, zakłopotania czy też najzwyklejsze w świecie plotki, na temat tego co się dzieje w kabinie zajmowanej przez nas.

Dziś, z czasem, dochodzę do wniosku, że Tom również musiał mieć chcicę. Nie minęło 15 minut, gdy obaj doszliśmy do końca. Ale te 15 minut uratowało mi życie, a nawet jeśli nie uratowało mi życia, to poprawiło mi humor na cały nadchodzący dzień.

Pocałowałem Go czule i powiedziałem, że muszę obowiązkowo zapalić papierosa i że bez tego nie idę na zajęcia. Tom był podobnego zdania.

Gdy w końcu otworzyliśmy drzwi kabiny, przed nami ukazała się grupka gapiów. Jedni z otwartymi szeroko ustami, inni z wypiekami na twarzy a jeszcze inni z oczami tak wielkimi, że miałem wrażenie, że za chwilę eksplodują.

W kabinie nie było wystarczająco miejsca, aby się ubrać i doprowadzić do porządku, dlatego lepiej było to zrobić na zewnątrz. Co też uczyniliśmy, podciągając sobie spodnie, jednocześnie nie robiąc sobie nic z grupki gapiów.

Przejrzałem się w lusterku. „Jak zawsze jesteś piękny” - powiedziałem sobie w myślach, po czym energicznym ruchem odwróciłem się w stronę tłumu wydając z siebie :

- Buuu! - Towarzystwo podskoczyło. - Jakiś problem? - Zapytałem, po czym wziąłem Toma za rękę i z wysoko podniesioną głową przemaszerowaliśmy przez rozstępujący się tłum.

Zeszliśmy na dół i wyszliśmy z budynku aby zapalić. Obaj parsknęliśmy jednocześnie śmiechem. Byliśmy i tak już spóźnieni więc kilka minut w tą czy w tamtą nie robiło już żadnej różnicy, a trzy minuty, które poświęciliśmy na papierosa już zupełnie nie.

Byłem zadowolony, szczęśliwy i w końcu zaspokojony.

Udaliśmy się na hebrajski. I o ile my już byliśmy spóźnieni ponad 15 minut o tyle wykładowcy jeszcze nie było. Cieszył mnie ten fakt.

*******

Nie zdążysz pierdnąć a już o tym gadają na końcu wsi. Daren, chciał się podzielić najświeższą plotką, pytając czy słyszeliśmy o dwóch kolesiach uprawiających sex w toalecie.

Uwielbiam pocztę „pantoflową”. Jeśli chcesz aby wszyscy o czymś się dowiedzieli wystarczy, że powiesz komuś coś w „TAJEMNICY”. Masz jak w banku, że każdy będzie o tym wiedział.

Spojrzałem na Toma, Tom na mnie i obaj po raz kolejny wybuchnęliśmy śmiechem. Daren, który nie miał pojęcia o co może nam chodzić, odwrócił się z fochem. Ja płakałem i zwijałem się ze śmiechu, Tom tak samo.

Nawet pojawienie się wykładowcy, nie uspokoiło nas. Po prostu nie mogliśmy się opanować. A na jego pytanie z czego się śmiejemy i że było by miło się tym podzielić aby wszyscy się pośmiali, gdy w końcu udało mi się w miarę opanować, zapytałem, czy słyszał o dwóch kolesiach uprawiających sex tego ranka w toalecie, odpowiedział, że obiło mu się coś o uszy.

Jedynie mrugnąłem znacząco do niego oczko, po czym, ponownie zacząłem się zwijać ze śmiechu.

Wykładowca zaniemówił. Cała sala również. Wszyscy na nas patrzyli, a my z Tomem przybiliśmy sobie jedynie „piątki”.

W końcu udało nam się opanować. Ale każde spojrzenie na siebie powodowało ponowny atak śmiechu. Staraliśmy się przez jakiś czas unikać kontaktu wzrokowego.

Z samych zajęć prawdopodobnie żaden z nas niewiele pamięta, ale gra była warta świeczki. Obaj byliśmy uhahani i zadowoleni z siebie oraz rozwoju wydarzeń.

Po 12-ej skończyliśmy zajęcia i ponownie okazało się, że poczta „pantoflowa” działa całkiem sprawnie. Byliśmy na ustach każdego. Co spowodowało, jeszcze większe zadowolenie z siebie i z życia.

******

Nawet do głowy by mi nie przyszło wracać do domu po zajęciach, ponieważ o 14-ej miałem umówione spotkanie z bratem w agencji nieruchomości. Zastanawiałem się, co tym razem wymyśliła i gdzie nas zawiezie tym razem Jessick'a.

Lunch zjadłem na mieście.

Lodge Moor czyli koniec świata i koniec Sheffield. Czterosypialniowy, piętrowy, wolno stojący dom, z wielkim ogrodem, którego tylna część kończy się urwiskiem, którego dno jest jakieś 350 metrów poniżej. Widok na całe Sheffield. I choć to koniec świata to ma świetne połączenia komunikacji miejskiej z centrum. Zbędny – przynajmniej na razie- garaż. Ogrzewane podłogi i panele słoneczne. A wszystko w cenie domu w centrum.

Zakochałem się w tym miejscu od pierwszego wejrzenia. Znam Lodge Moor doskonale. Pracowałem w tych okolicach blisko rok, a co za tym idzie, zwiedziłem okolice. Z każdej strony jak nie wrzosowiska to lasy i tak na przemian. Nie wspominając o sztucznych stawach w dolinie. I o tamie. I o mini lotnisku prywatnych awionetek czy też o polu golfowym. O stadninie koni nawet nie będę próbował pisać.

Sam dom, bardzo zadbany, z całkowitym wyposażeniem kuchni i „wysepką” w niej. Czyli czymś co odkąd pamiętam zawsze mnie rajcowało.

Ale wszystko co ma wiele plusów ma również swoje minusy. Zakup tego domu, który nota bene spodobał się również i bratu wiąże się z zakupem samochodów ( w najgorszym wypadku : motorów, skuterów – jeden szlag), czegoś czego unikałem przez całe swoje życie.

I co z tego, że mam prawko, skoro jestem osobą nierozgarniętą i nieodpowiedzialną?

Wolę nadal szukać domu aniżeli stawiać na szali czyjeś życie. Pal sześć z moim. Ale wolę dmuchać na zimne niż płakać nad rozlanym mlekiem.

Czekamy na dalsze propozycje Jessick'y.

*****

Umówiliśmy się o 18-ej przed Piccolino, tj ja, Tom, Laura, Greg, Steve i cała reszta. Zamierzaliśmy wspólnie uczcić pobyt Laury w UK a następnie udać się na jakaś balangę aby się zabawić przed jej wyjazdem.

Udaliśmy się do Plug'a, gdzie London Elektricity dawał pokaz swoich umiejętności drum 'n' bass'owych. Trzeba przyznać, że koleś zna się na rzeczy i chyba nie było nikogo na parkiecie kogo by nie wciągnęły rytmy wydobywające się z głośników.

Niestety, jak na złość, nie mogłem długo zabawić ani za dużo wypić. Dnia następnego musiałem być na 8-ą rano w pracy. A i zmęczenie dawało mi się we znaki.

Przed północą pożegnałem się ze wszystkimi, obiecując Laurze, że następnym razem zabawimy się w Paryżu. I życząc jej wszystkiego co najlepsze uściskałem mocno. Będę tęsknił za tą wariatką ;)

Tom również się pożegnał i wspólnie wróciliśmy do mnie, gdzie grzecznie wzięliśmy wspólny prysznic i jeszcze grzeczniej udaliśmy się do łóżka.

Gdy już razem leżeliśmy, przypomniał mi się poranny incydent z toaletą w roli głównej i uśmiechnąłem się do siebie. Z uśmiechem na ustach – zasnąłem.

*******

6:30 Pobudka. Całus dla Toma na „dzień dobry”. Kawa, papieros, prysznic. Kurwienie pod nosem, że się znowu spóźnię. Jak ja nienawidzę poranków!!!

W pracy byłem przed czasem, ale tam kurwienia był ciąg dalszy. Znowu milion spraw papierkowych. Jak ja nienawidzę tych wszystkich rozliczeń, remanentów i sprawozdań!!!

Przebolałem jakoś kolejne dziewięć godzin, po czym byłem całkowicie wolny, aż do wtorku.
Jak ja uwielbiam mieć wolne!!! :)

Mogłem zająć się swoim najbardziej ulubionym zajęciem tj. nicnierobieniem ;)

Przed 6-ą byłem w domu, gdzie Tom pichcił obiadokolację. Dla mnie tak naprawdę śniadanie. Jakoś nie miałem czasu zjeść nic wcześniej, a i ochoty największej również.

Kurczak z warzywami w sosie teriyaki z dzikim ryżem, wyglądał i pachniał cudownie.

Jak to się dzieje, że potrawy przygotowane przez kogoś, kogoś nam bliskiego smakują nam najbardziej, bardziej niż te przygotowane przez nas samych?

Wręcz pochłonąłem swoja porcję, zastanawiając się nad dokładką, ale czekała mnie niespodzianka w postaci tiramisu. I nie ważne, że deser można było nalewać chochelką :))) Najważniejsze, że był i że smakował równie wspaniale co danie główne.

Po tych smakołykach, miałem ochotę już jedynie na jedno. Wyciągnąć się na sofie i przytulić do Toma. A jeszcze lepiej uciąć sobie drzemkę wtulony w Niego.

Tom zapytał czy mam jakieś plany na wieczór i czy mam ochotę gdzieś wyjść czy też zostać w domu i odpocząć. Słowo „odpoczynek” wzięło górę.

Nakryłem nas kocem, Tom odwrócił się do mnie przodem, wcześniej sprawdziwszy, że nic ciekawego nie ma w TV, przynajmniej do godziny 21-ej, po czym przez jakąś chwilę bawił się moim uchem. Zasnąłem.

Przebudziłem się po dziewiątej. Koncert, który chciałem zobaczyć trwał już od jakiegoś czasu, ale nie narzekałem. Potrzebowałem tej drzemki. Potrzebowałem odpocząć. Tom nadal spał. Widocznie i Jemu potrzebny był odpoczynek. Nie budziłem Go. Widok Jego spokojnej twarzy łechtał moje zmysły, gdzieś tam, głęboko.

Koncert okazał się nudny. Zacząłem „skakać” z kanału na kanał. Sobota wieczór – a w tym pudle nic nie ma ciekawego!

Poszedłem do kuchni, pozmywać poobiednie naczynia, wstawić jakieś pranie i w ogóle trochę ogarnąć mieszkanie.

Z niewinnie zapowiadającego się sprzątania wyszły mega porządki.

Przed północą dopadłem szaf z których zacząłem wszystko wywalać na środek sypialni i przebierać wszystkie ubrania. Okazało się, że dziwnym trafem, mam kupę miejsca w szafach i trzy wory zbędnych ciuchów, które w poniedziałek zamierzałem zanieść dla biednych.

W szufladzie ze skarpetami doliczyłem się ponad osiemdziesięciu par plus blisko trzydzieści bez pary. Nawet nie zamierzałem wszczynać poszukiwań zagubionych, bez pary od razu powędrowały do kosza. Znając życie, zagubione znajdą się w najmniej oczekiwanym czasie i miejscu.

Jedynego miejsca, do którego nie musiałem zaglądać i wiedziałem, że tam jest porządek to dolne pułki z butami. Zresztą, nawet nie chciałem tam zaglądać, aby nie popaść w jakąś depresję spowodowaną faktem, że mam hopla na punkcie kupowania butów i jestem od tego uzależniony.

Przed pierwszą w nocy szorowałem łazienkę, łącznie z umyciem okna.

Tom się przebudził. Gdy wszedł do kuchni, złapał się jedynie za głowę, którą kiwał z niedowierzaniem. Zapytał czy w czymś mi pomóc. Poprosiłem Go o zdjęcie zasłon w salonie, które jeszcze tej nocy zamierzał uprać i rozwiesić. Nadal nie dowierzając w to co przed chwilą usłyszał, udał się do salonu i zdjął zasłony.

- Na trzeźwo tego nie zniosę. - Powiedział Tom, uśmiechając się pod nosem i otwierając jednocześnie butelkę wina.
- Ja również poproszę. - Oświadczyłem, trzymając mopa w dłoni.

Przed czwartą nad ranem i po dwóch butelkach wina, doszedłem do wniosku, że salon posprzątam jak się w końcu wyśpię.

Wspólny prysznic i chwilę później już byliśmy w łóżeczku, chwilę baraszkując i miziając się nawzajem. W końcu zasnęliśmy.

******

Przebudziłem się około godziny drugiej po południu. Tom musiał wstać dużo wcześniej, ponieważ jak zszedłem na dół, to On już przygotowywał obiad. Chyba spodobało Mu się gotowanie i pichcenie. W Jego oczach można było dostrzec entuzjazm i zachwyt każdą kolejną wykonywaną czynnością.

Sam obiad zapowiadał się równie doskonale. Pieczona wołowina, pieczone ziemniaki i pieczona pietruszka w miodzie, a wszystko okraszone ogromną ilością sosu gravy. To takie brytyjskie ;)

Siedziałem w kuchni, pijąc „poranną” kawę, przyglądałem się Jemu i całej Jego krzątaninie. W samych bokserkach i fartuszku wyglądał cuuuudownie i tak apetycznie, że ślinka sama ciekła. ;)

Gdy zabierał się za yorkshire puddingi, zapytałem czy potrzebuje mojej pomocy, ale odpowiedział, że da sobie radę. Nie nalegałem, zresztą siedząc miałem lepsze widoki :)

Przed trzecią wszystko było gotowe. Postanowiliśmy, w końcu się ubrać i zasiąść do obiadu, który wyglądał wspaniale. Co prawda, zbyt wcześnie wyciągnięte puddingi z pieca, troszkę „oklapły”, ale nikomu nie przyszło do głowy aby narzekać. Wołowina była mięciutka i soczysta i wspaniale komponowała się zresztą dania.

Po obiedzie od razu pozmywałem, brat wycierał, a Tom siedział i odpoczywał. Zasłużył sobie ;)

******

Powiesiłem świeżo wyprane firany, wytrzepałem dywan i chodnik, umyłem podłogi oraz okna w salonie i powycierałem wszystkie pierdoły i półkę nad kominkiem z kurzu. Przed piątą, w końcu usiadłem zadowolony, że całe mieszkanie lśni i pachnie świeżością.

Świąteczne porządki mam za sobą!

******

Postanowiliśmy późne popołudnie spędzić na basenie. Nawet brat dał się namówić na wyjście, zamiast gapienie się w telewizor.

15 minut później już byliśmy na miejscu. Ośrodek sportowo-rekreacyjny, mam rzut beretem od siebie, wystarczy przejść przez park, który mam za oknem i już jestem na miejscu.

Nie było wielkiego tłumu, więc i zjeżdżalnie były do naszej dyspozycji. Niczym małe dzieci, mieliśmy radochę z każdego wygłupu i żartu, przytopienia czy ochlapania.

Wszelkie próby wyciągnięcia nas z basenu o ósmej, kiedy to zamykali ośrodek, spełzły na niczym. Udało się w końcu nas wyrzucić pół godziny później, a kolejne pół godziny poświęciliśmy na prysznic, suszenie i przebieranie się. Wyszliśmy jako ostatni ;)

Było cholernie zimno, a może to efekt zmęczenia na basenie? Objąłem Toma, wsadzając swoją dłoń w tylną kieszeń Jego spodni. Nie spieszyliśmy się. Spacerkiem wróciliśmy do domu, wstępując wcześniej po curry. Nikomu się już nic nie chciało, a zwłaszcza gotować.

Musiało być na serio zimno, bo po powrocie do domu odpaliłem od razu kominek. Opatuleni szczelnie kocem, szamaliśmy curry i oglądaliśmy jakiś program rozrywkowy z udziałem Robina Wiliamsa.

Po 11-ej postanowiliśmy wziąć długą i gorącą kąpiel z bąbelkami i świeczkami. Godzinę później wylądowaliśmy w łóżku, a przed 3-ą nad ranem, zmęczeni, zasnęliśmy.

******

W poniedziałek nie miałem żadnych zajęć. Do pracy również nie musiałem iść. Tom zaczynał zajęcia w południe, a ja miałem umówioną wizytę u dentysty. Zrobiłem kawę i śniadanie składające się z lanych klusek na mleku. Nowość dla Toma. Nigdy wcześniej nie jadł czegoś takiego, ale prosząc o dokładkę, wiedziałem, że Mu zasmakowało.

Po śniadaniu szybciutko wszystko pozmywałem. Lubię jak jest czyściutko i wszystko lśni, a tak właśnie jest aktualnie i chciałbym aby ten efekt utrzymał się co najmniej do Nowego Roku. Czy się uda? Zapewne nie :) Ale jak na razie latam ze szmatą i wycieram każdy paproszek czy kropelkę wody.

Wyszorowałem zęby dwa razy. Tak na wszelki wypadek.

Po 11-ej obaj wyszliśmy z domu. Odprowadziłem Toma na przystanek tramwajowy, całując Go na pożegnanie, a sam udałem się w kierunku kliniki stomatologicznej.

Nie musiałem długo czekać, ponieważ dentysta uporał się z pacjentem przede mną szybciej niż się spodziewał i 5 minut później siedziałem już na fotelu.

Pan doktor poprosił o szerokie otwarcie paszczy, co też grzecznie uczyniłem, a 10 minut później zaczął żartować, że przeze mnie nie będzie mógł opłacić swoich rachunków.

Następna wizyta za cztery miesiące.

******

Wróciłem, zadowolony z wizyty u dentysty do domu, w którym czekały mnie trzy, pełne wory ubrań. Nie zamierzałem sam tego wszystkiego targać, a co za tym idzie zapędziłem brata do wyjścia z tymi całymi tobołami razem ze mną. W końcu tam były również i jego ciuchy.

Pani w Czerwonym Krzyżu, podziękowała nam ślicznie za rzeczy, po czym wręczyła po czerwonej kokardce.

Ja się cieszyłem z kokardki a ktoś inny będzie się cieszył z ubrań. Tak nie wiele potrzeba ludziom do szczęścia.

******

Usiadłem do książek. Miałem sporo materiału do przeczytania i przerobienia. I jak zacząłem o 2-ej tak skończyłem przed 8-ą wieczorem. Żołądek przypomniał o sobie, wydając z siebie jakieś nieartykułowane dźwięki. Odgrzałem wczorajszą pieczeń. Nadal smakowała wyśmienicie.

O 21-ej zaczął się jakiś film, ale widać nie był zbyt interesujący, bo tytułu za żadne skarby świata przypomnieć sobie nie mogę.

Po 23-ej i wcześniejszym prysznicu, postanowiłem się wcześniej położyć spać. Rano musiałem być w pracy na 8-ą.

Będą już w łóżku wysłałem SMS'a do Toma życząc Mu spokojnej nocy i kolorowych snów.

Chwilę później ja dostałem SMS'a od Niego.

Zasnąłem.

******

Pobudka po 6-ej rano nie była tragiczna. Byłem nawet wyspany i wypoczęty.

Wtorek i środę na zmianę pracowałem i byłem na uczelni. Nic ciekawego się nie wydarzyło. Może jedynie to, że w środę wieczorem spakowałem najpotrzebniejsze rzeczy na czwartkowy wyjazd do Madrytu.

Cieszyłem się na samą myśl, że zobaczę się z Jose.

Po 10-ej wieczorem grzecznie udałem się do sypialni i jeszcze grzeczniej, z uśmiechem na ustach zasnąłem.

Mikrus a la Paryżanka

2008-11-19T02:19:00.002Z

Poniedziałek – Czwartek

- Żadnych zajęć, żadnych obowiązków, żadnej pracy. Wolne! Całkowicie wolne i mogę robić co tylko mi się podoba! - to były moje pierwsze myśli po przebudzeniu się przed południem.

Tom spał jeszcze smacznie, mocno wtulony we mnie. Odwróciłem się w Jego stronę i patrząc na Jego spokojną twarz gładziłem Go po włosach. Mógłbym tak bez końca. Widok Jego twarzy, zawłaszcza uśmiechniętej twarzy sprawia mi tyle radości. Potrafi mnie uspokoić.

Gładząc Go po włosach myślałem nad tym co powiedział dzień wcześniej, świadomie czy też nie, ale słowa te zapadły mi w pamięć i tam też pozostaną na bardzo długo.

- Kocham Cię.

Większość swoich rozmów telefonicznych i tych w cztery oczy , SMS'ów i meili kończę najczęściej powiedzonkiem : I lov ya!

Nie wiem jak mam odebrać te słowa od Toma. Naprawdę nie wiem. Czy przejść od razu do dnia codziennego udając, że w ogóle tego nie usłyszałem, czy też porozmawiać z Nim na ten temat i wytłumaczyć, że „Kocham Cię” od dawien dawna znaczy dla mnie tyle co „Cześć” lub „Jak leci?”.

Nie chcę tego słyszeć, chcę dowodów. Tom mi je daje na każdym kroku, ale czy ja jestem gotów na przyjęcie Jego i Jego dowodów uczucia ( jakiekolwiek by to uczucie nie było) do mnie? Tego również nie wiem.

Jednocześnie chcę i boję się. Chcę móc każdego poranka gładzić jego włosy, witać pocałunkiem na dzień dobry, parzyć kawę i podpalać papierosa, ale z drugiej strony boję się, że to co teraz razem stworzyliśmy mogło by się jeszcze szybciej rozpaść i ponownie w moim życiu powstała by pustka.

Nie chcę więcej myśleć o nie przygotowanym obiedzie na czas, czy też o tym że nie mając ochoty na nic, zostawiłem brudną szklankę po mleku w zlewie. Nie chcę myśleć już nigdy więcej o tym, że mam stos czyichś ubrań do prania i jeszcze więcej do wyprasowania. Mam dość niańczenia. Zabawiania. Kompromisów i chodzenia na ustępstwa. Tłumaczenia się z każdego swojego ruchu, wyjścia, uśmiechu na twarzy, gdy dostanę od kogoś miłą wiadomość bądź meila o obejrzeniu się na ulicy za innym facetem nie wspomniawszy.

Chcę być niezależny. Chcę robić to na co mam ochotę z kim, kiedy i gdzie popadnie.

Ale pustki boję się bardziej.

Tej pustki boję i obawiam się najbardziej. Nie chcę po raz kolejny przechodzić tego co z moim ex. Nie pozwolę sobie na to. Nie pozwolę na to Tom'owi. Nie pozwolę nikomu aby doprowadził mnie do takiego stanu psychicznego i fizycznego w jakim się znalazłem przed rokiem. NIGDY!!!

******

Na nocnej szafce były Jego zeszyty. Sięgnąłem po zeszyt z numerem „2”. W końcu odważyłem się po nie sięgnąć.

Przed 1-ą po południu obudził się Tom i zobaczywszy moją zapłakaną twarz oraz Jego pamiętnik, nie powiedział nic, jedynie mocno wtulił się we mnie po czy zaczął pieścić.

Sex na ukojenie ran nie jest najlepszym lekarstwem, ale ja tak bardzo pragnąłem się spocić razem z Tomem. Teraz!

Przed 3-ą po południu udało nam się w końcu wygramolić z łóżka i udać do wanny. Braciak, poproszony o zaparzenie kawy, widząc nasze zaspane i zmęczone twarze uczynił to niezwłocznie.

Mydliłem Jego plecy, nałożyłem szampon na włosy a chwilę później okazało się, że obaj dosyć nie mamy :)

Wanna, choć dużych rozmiarów okazała się za mała (tym razem). Przenieśliśmy się na podłogę.

Tom robił mi tak dobrze, że zapomniałem o bożym świecie i zacząłem się wydzierać.

Gdy brał mnie od tyłu, spojrzałem na swoje dłonie, na których żyły podwoiły swoją objętość.

- Nie przestawaj! - wykrzyczałem.

Przed 5-ą po południu, brat zapukał do drzwi od łazienki, abyśmy się pospieszyli bo czekał już od jakiegoś czasu aby w końcu z tejże skorzystać.

Kwadrans później, wychodząc z łazienki na czworaka (dosłownie!), braciak nie zadawał już żadnych pytań i nie domagał się żadnych wyjaśnień. Zaniemówił.

Ja i Tom również. Mocno wtuleni w siebie oglądaliśmy – raczej staraliśmy się oglądać – jakiś program w TV. Z marnym skutkiem. Obaj żyliśmy chwilą, która miała miejsce w toalecie. Było tak cudownie.

*******

Wtorek , środa i czwartkowe przedpołudnie upłynęło na pracy i uczelni.

Kolejne 10 propozycji nieruchomości. Nic, jak to tej pory, czym można by było się zachwycić lub ewentualnie wciągnąć powietrze na dłużej niż 5 sekund.

Późnym popołudniem zadzwoniła do mnie Laura, która oświadczyła, że właśnie przyleciała z Paryża i że jest w Sheffield zaledwie na dwa dni i że obowiązkowo musimy gdzieś tego wieczora wyjść.

Nie musiała mnie namawiać. Nie widzieliśmy się blisko rok. Rodowita Paryżanka. Kumpela do tańca i różańca z którą można konie kraść.

Umówiliśmy się o 10-ej wieczorem przed wejściem do nowego klubu IDentity.

Oboje byliśmy przed czasem. Zobaczywszy się nawzajem, rzuciliśmy się sobie w ramiona.

Ja, jestem dość sporych rozmiarów. 192 centymetry wzrostu, 88 kilogramów żywej wagi, ale Laura to „baba z jajami”. Gdy mnie dopadła, miałem wrażenie, ze wszystkie moje kości właśnie zostały pokruszone na miazgę. Czując, że nie wyrwę się z tego uścisku, poddałem się.

Kolejne pół godziny starałem się dojść do siebie, a w toalecie sprawdzałem, czy aby tak zupełnie przypadkiem, nie zostałem pozbawiony jakiejś części ciała .
Na szczęście, wszystko było na swoim miejscu :P

Plotom i plotkom końca nie było. Podobnie jak wypitemu alkoholowi i późniejszym wygłupom na parkiecie. O podrywaniu nawet nie wspominam, bo z Laurą to zrozumiałe i żadne wyjście na miasto nie mogło by się bez tego obejść.

Nie wiem kiedy i w jaki sposób, ale Laura w którymś momencie przedstawiła mi Hamida. Ten, ponoć, jak się później mi przyznał nie mógł oderwać ode mnie wzroku ( ? ) przez cały wieczór.

Od słowa do słowa, od rozmowy do rozmowy. Laura w końcu mrugnęła do mnie oczko dając tym samym do zrozumienia, żebym się zabawił tej nocy.

Pożegnałem się z Laurą obiecując, że jak tylko wstanę dnia następnego to do niej zadzwonię.

Wyszliśmy z klubu i złapaliśmy pierwszą napotkaną taksówkę. Byłem napalony. Koleś był na serio cholernie przystojny. Jednodniowy, ciemny zarost na jego twarzy, która w pewnym momencie przysunęła się do mnie, a jego usta zaczęły całować, jedynie spotęgowały moją rządzę.

Byłem gotowy. A raczej ugotowany. Koleś rozwalał wyglądem.

Gdy w końcu znaleźliśmy się u mnie, szybciej niż samo wejście do mieszkania odbyło się zrzucenie większości odzienia. On nadal pozostawał w bokserkach.

Zapytał, czy może wziąć szybki prysznic, bo nie czuje się najświeższy. Nie miałem nic przeciwko, wręcz przeciwnie, spodobało mi się to. Zapytałem jeszcze czy potrzebuje pomocy podczas kąpieli, po czym szybko odpowiedział: Nie!

Dodałem, że jestem w sypialni na górze i aby nie bał się tam wejść.

Hamid udał się do łazienki a ja do sypialni, sprzątając naprędce jakieś porozrzucane po całej podłodze zużyte wcześniej gumki.

10 minut później w końcu zawitał na górze i mocno wtulił się we mnie. Nie zamierzałem marnować czasu na pieszczoty tylko od razu przejść do rzeczy.

Moja dłoń bezpardonowo wylądowała na jego kroczu. Po czym jeszcze szybciej się cofnęła.

- Jesteś aktywny czy pasywny – zapytałem.
- Aktywny. - otrzymałem odpowiedź.

Starałem się powstrzymać od wybuchu śmiechu, (wypity wcześniej alkohol nadal działał) i nawet udało mi się.

Ponownie moja dłoń zawędrowała na jego krocze.

- I co chcesz z „tym” zrobić? - zapytałem, trzymając w swoich dłoniach najmniejszego kutasa z jakim się spotkałem w całym swoim życiu.
- Ostro Cię przedmuchać. - otrzymałem w odpowiedzi.

To już nawet nie było śmieszne, to było tragiczne. Koleś przez ponad pół godziny próbował zrobić cokolwiek swoim mikrusem, a ja, wściekły na cały świat z nieudanej nocnej przygody, miałem ochotę wziąć książkę w ręce i poczytać sobie do snu.

Przez cały ten czas, kiedy on usilnie próbował zrobić mi dobrze, ja ziewałem coraz mocniej, aż w końcu nie wytrzymałem i poprosiłem, w najbardziej z możliwych i delikatnych, znanych mi sposobów, aby wracał do siebie, co też uczynił, bez dyskusji wszelakich.

Wcześniej zamówiona taksówka, na szczęście przyjechała na czas, a Hamid obiecał przed wyjściem , że zadzwoni ( po co?).

Gdy w końcu wyszedł, usiadłem z wrażenia i zrobiłem wielkie oczy.

- Co to, do jasnej cholery było? - przeszło mi od razu przez myśl. - „Ostro Cię przedmuchać” ???? - Czym???

Chwilę później wisiałem na telefonie, rozmawiając z Laurą, która mało nie posikała mi się ze śmiechu przez słuchawkę słuchając mojej nocnej przygody.

Godzinę później wróciłem do łóżka. Miałem dosyć.

Żadnych arabów, turków i azjatów więcej!!!

I kto, tu kurwa, jest gwiazdą?

2008-11-10T23:17:00.005Z

Wtorek – Niedziela

Cały tydzień na wariackich papierach. Jak nie oglądanie nieruchomości to spotkania w sprawie nowej pracy, a nawet jak nie to, to praca, uczelnia lub nauka...

Jestem zmęczony.. Na serio zmęczony i czasem mam ochotę jebnąć to wszystko w cholerę i niech się dzieje co chce.

We wtorek miałem dwa, umówione wcześniej spotkania z ewentualnymi pracodawcami. Rozmowy przebiegły .. hmm....- aby nie powiedzieć zwyczajnie - przebiegły po prostu zwyczajnie :P

Nie sądziłem, że aż tyle energii, czasu i uwagi będę musiał poświęcić na to przedsięwzięcie. A jednak.

O szukaniu własnego domu nie wspominam. Bo ten temat doprowadza mnie do kurwicy.

Ostatnie dwie nieruchomości, nie dość, że nie spełniały warunków przedłożonych ani przeze mnie ani braciaka, to do tego koszt dziwnym trafem zwiększył się o drugie tyle. Nic, tylko idzie się powiesić lub pociąć tępym nożem.

W środę zaczęło się. Od białego rana. Guy Fawkes Night – czyli święto z okazji rocznicy zamachu na Izbę Lordów i próby jej wysadzenia w powietrze. Tego dnia, nawet przez pięć minut nie dało się nie usłyszeć lub nie zobaczyć sztucznych ogni czy petard. Co gorsza, nie spodziewałem się i nie liczyłem, aby obchody tegoż święta, skończyły się szybciej jak w przyszłym tygodniu.

Wszelkie próby skoncentrowania się na środowym teście z walijskiego, spełzły na niczym i nadal nie wiem jak w ogóle udało mi się ten test zaliczyć.

Przed 19-ą przyszedł Tom z kolejną porcją filmów. Tym razem wieczór postanowiliśmy spędzić z horrorem. Silent Hill, Saw IV i Hostel III.

W momencie największego napięcia zadzwonił telefon. Obaj podskoczyliśmy do góry. To dzwonił Nicksy (DJ Essenstial – Manchester) z pytaniem, czy nie mógłbym grać dla nich dnia następnego. Potrzebowali kogoś pomiędzy 1-ą a 3-ą w nocy.

- Czyżby nie mieli już nikogo lepszego???

Zgodziłem się. Prawdę powiedziawszy, liczyłem na spotkanie z Gary'm H. Moim bożyszczem z GayDarRadio. Koleś potrafi rozłożyć na łopatki swoimi umiejętnościami dj'skimi!

Po seansie filmowym, Tom chciał uciekać do siebie. Nie udało Mu się. Zatrzymałem Go namiętnym pocałunkiem i propozycja wspólnej, długiej kąpieli. Która okazała się na serio długą. Przed 3-ą nad ranem wspólnie udaliśmy się do sypialni.. ale zasnąć nadal nie mogliśmy. Nasza bezsenność została wykorzystana. Aż do 5-ęj nad ranem.

W czwartek, 3 godziny później obaj musieliśmy być na zajęciach. Obaj kurwiliśmy, obaj chcieliśmy wracać do cieplutkiego wyra.

Nawet udało Nam się nie spóźnić. Tom pobiegł na zajęcia z psychologii, a ja na pedagogikę.

Dziwnym trafem przetrwałem do południa, po czym, biegiem udałem się na kolejne spotkanie w spawie pracy. Spotkanie okazało się porażką – nie mam zamiaru wchodzić w jeszcze większe gówienko w jakim się znajduję teraz.

Na 14-ą musiałem być w pracy.

Praktycznie nie zdążyłem wejść do środka, nim się dowiedziałem o „nowościach”, że Kathy, Jack oraz Clare zrezygnowali z pracy i że Reesche chciałby ze mną porozmawiać.

Starałem się opanować, ale nie mogłem. Parsknąłem śmiechem. NIKT nie zakumkał o co chodzi. Może i lepiej?!

Reesche próbował pogadać ze mną tego popołudnia kilkakrotnie. Za każdym razem udałem, że nie mam czasu i że jestem zajęty. Nie chciałem z nim rozmawiać. Zresztą po co? Decyzja o zmianie pracy już dawno została podjęta, a liczne, wcześniejsze, moje rozmowy jakby jednym uchem wpadły drugim wypadły. Nie ma sensu ciągnąć tego dalej i bawić się w podchody.

O wpół do dziesiątej wieczorem byłem umówiony z Tomem na późną kolację na mieście. Przyszedł wcześniej do mnie do pracy i bezpośrednio stamtąd udaliśmy się do Wok-Manii na jakieś chińskie żarcie. Nie siedzieliśmy długo. Efekt niewyspania ostatniej nocy obojgu dawał się we znaki. Obaj byliśmy zmęczeni. Jakąś godzinę później pożegnaliśmy się wymieniając przed wejściem do lokalu namiętne buziaki. Po czym obaj złapaliśmy po taksówce i udaliśmy się w swoich kierunkach. Tom do akademika, ja do siebie, do domu.

Szybki prysznic i już leżałem w wyrku. Nie wiem kiedy, zasnąłem jak dziecko.

Obudziłem się o 7-ej rano. O ósmej musiałem być w pracy, w której jakoś musiałem wytrzymać do 15-ej. Nawet się udało bez większych problemów. Następnie, popędziłem do biblioteki uniwersyteckiej, bo jedynie tam mogłem znaleźć potrzebne mi materiały do projektu z hiszpańskiego.

W końcu po dwóch godzinach szperania w milionie książek udało mi się znaleźć to czego szukałem. Następnie zadzwoniłem do Toma, pytając czy jedzie dziś wieczorem ze mną do Manchesteru. Niestety. Miał sporo zaległości i musiał to kiedyś nadrobić. Poprosił również, abym nie robił żadnych planów na niedziele, bo ma pomysł jak mi wynagrodzić fakt, że tego wieczora nie może ze mną pojechać. Starałem się dopytać, co takiego wymyślił specjalnego na niedzielę, ale pomimo podchodów wszelakich, nie zdradził nawet rąbka tajemnicy.

Z tą niewiedzą i różnymi domysłami co do niedzieli, wróciłem do domu, wziąłem długi prysznic i zjadłem zamówione wcześniej tajskie żarcie. Nie mam pojęcia co to było, ale smakowało fajnie i było cholernie ostre. Zjadając ostatni kęs musiałem otrzeć czoło, które pokryte było kroplami potu. Oczy mi łzawiły, ale byłem męski i dzielny. Zjadłem wszystko :) Wypita butelka pepsi nie ugasiła mojego pragnienia. Przez dłuższy czas, co i rusz podchodziłem do kranu, aby napełnić szklankę lodowata wodą. W końcu pieczenie przeszło samoistnie a ja moglem się skupić na przeglądaniu swojej płytoteki i wybraniu czegoś na dzisiejszą noc.

Nie jestem najlepszym DJ'em. Robiłem to zaledwie kilkanaście razy w swoim życiu i nadal mnie zastanawia, czemu Nicksy zadzwonił akurat do mnie, skoro mógł do miliona innych, lepszych. A do tego Essential to klub z renomą na skalę światową, porównywany do londyńskiego Heaven. Najgorsze, to fakt, że miałem straszną tremę. Grałem dwukrotnie w Essential i znałem już ten sprzęt, ale to nie zmieniało faktu, że moglem coś spieprzyć. A tego bym na serio nie chciał.

Pięć po dziewiątej miałem przedostatni pociąg do Manchesteru. Na dworcu byłem pół godziny wcześniej. Chciałem jeszcze, na spokojnie napić się mocnej kawy przed podróżą i zapalić papierosa.

Pociąg był punktualnie i punktualnie o 10-ej byłem na Manchester Piccadilly, skąd miałem 5 minut piechotą do klubu. Cudowna i wspaniała atmosfera panująca w Manchesterze daje się odczuć jeszcze na dworcu. Nowości techniczne i budowlane wdzierają się w każdy możliwy zakamarek tego miasta wręcz siłą.

Nie spieszyłem się do klubu, miałem sporo czasu, który postanowiłem poświęcić na zwiedzenie tylko mnie znanych - z wcześniejszych, wielokrotnych wizyt w Manchesterze – miejsc.

Piccadilly to doskonałe miejsce, z którego wszędzie jest blisko i wszędzie łatwo trafić. To taki punk centralny, miejsce spotkań, niczym warszawska kolumna Zygmunta lub metro centrum.

Przechodząc się, utartymi szlakami, dotarłem do samego centrum, gdzie na placu, jak zawsze było mnóstwo ludzi, przeważnie studentów, zapatrzonych w ulicznych artystów. Ludzi, którzy jeszcze się nie zdecydowali jak i gdzie spędzą ten wieczór a raczej noc. A wybierać jest naprawdę w czym.

Pokręciłem się trochę, przeglądając sklepowe wystawy, aż dotarłem do deptaka, którym idąc prosto, dotarłem do knajpy znajomych. Wszedłem na moment, przywitać się i wypić kolejną tego dnia kawę. Chwilę pogadaliśmy, powspominaliśmy i umówiliśmy się na jakąś dłuższą wizytę.

Tą samą trasą wróciłem do centrum, a stamtąd poszedłem do Gay Village i na Canal Street czyli dzielnicy gejowskiej, w której nawet żarcie jest przegięte. Kluby, bary i knajpy prześcigają się w zdobyciu klientów każdej nocy, wymyślając co i rusz nowe atrakcje.

Przed północą zjawiłem się w końcu w klubie, w którym, zapewne od jakiegoś już czasu panował gwar i tłok. Wszystkie bary oblężone, podobnie jak i 3 parkiety. Lokal składa się z trzech kondygnacji, gdzie na każdej z nich jest grana inna muzyka. W sali głównej odnalazłem za konsoletą Nicksy'ego. Przywitałem się i podziękowałem za zaproszenie. Pogadaliśmy chwilkę, po czym zapytałem, gdzie dziś mam grać. Odpowiedział, że na samej górze, na zamkniętej imprezie sponsorowanej przez „Zubrowska” (zapisałem jak usłyszałem). Nie zajarzyłem w pierwszej chwili przez co lub przez kogo jest sponsorowana ta impreza, aż do momentu, gdy nie zobaczyłem wielkiego plakatu promującego Żubrówkę – skądinąd nie wiedzieć czemu, nazywaną Zubrowska.

Przeciśnięcie się na samą górę, łatwe nie było. Na serio było tłoczno, a ludzi nadal przybywało.

Przy deckach stała Aphrodite, czyli rezydentka Essential. Gdy w końcu mnie zobaczyła, pomachała do mnie i gestem zaprosiła za konsoletę. Byłem i zdenerwowany i podniecony, za chwilę sam miałem objąć stanowisko DeeJay'a. Rozejrzałem się wokół, upewniając się, że wszystko jest na swoim miejscu i czy coś się zmieniło. Na szczęście, wszystko było tak jak pamiętałem z ostatniej imprezy kilka miesięcy temu. Chciałem napić się drinka, na tremę, ale znałem panujące tu zasady : Pijesz – Nie grasz! W sumie bardzo słuszna zasada, której wszyscy się trzymają. Ja również zamierzałem.

Kilka minut przed samą 1-ą w nocy Aphrodite podziękowała zebranej publice, zapowiadając mnie. Jako specjalnego gościa (???what the fuck??? ) z Polski, skąd pochodzi Zubrowska. Spojrzałem na nią i zrobiłem minę jak bym za moment miał ją udusić gołymi rękoma.

Byłem wściekły. Po jasną cholerę wspominała, skąd jestem? Komu i na co to potrzebne. Towarzystwo już i tak mające nieźle w czubie jutro tego pamiętać nie będzie, podobnie jak i mnie, ale całą imprezę będą mnie zaczepiać i wypytywać o jakieś pierdoły.

Zanim opuściła konsoletę, zapytałem czy jest Gary H. Odpowiedziała, że zaniemógł.

Kawałek, który na sam koniec zapodała Aphrodite dobiegał końca, zarzuciłem na ruszt Axwella i I found U, przygasiłem światła i czekałem. Nie zrobiłem żadnego przejścia, po prostu z cierpliwością czekałem aż sam usłyszę rozmowy ludzi zebranych w tej sali. Gdy w końcu usłyszałem, zapodałem pierwsze dźwięki wcześniej przygotowanego utworu i automat sterujący oświetleniem. Na tym zawsze można polegać i nie trzeba się zajmować kilkoma rzeczami naraz a jedynie skupić na samym graniu. Czterokanałowy Pioneer DJM700 to prawdziwa, profesjonalna machina, która potrafi wyczyniać cuda i cudeńka i z pierwszego, oryginalnego utworu, trwającego trochę ponad trzy minuty, wymodziłem ponad piętnaście. Już wiedziałem, że wszystko będzie dobrze i że wszystko sprawnie mi pójdzie. Już o nic się nie martwiłem i niczego się nie obawiałem.

Nawet, ludzi wiecznie proszących o jakieś kawałki, których i tak nie zamierzałem grać tej nocy. Miałem przygotowaną swoja playlistę i tego zamierzałem się trzymać.

Przed 2-ą w nocy przyszedł do mnie Nicksy, pytając, czy wszystko w porządku. Odpowiedziałem, że w jak najlepszym. Po czyj jego głowa zwróciła się w stronę wejścia. Moja mimowolnie również. W wejściu do tej sali stała sama Tyra Banks!!!

- Zapomniałem Ci powiedzieć. Tyra jest dzisiejszym gościem specjalnym. – oświadczył mi Nicksy, po czym obrócił się na pięcie i poleciał się z nią przywitać.

Ponownie tego wieczora, byłem wściekły. Czemu nikt mnie o tym nie poinformował wcześniej?

Chwilę później cała gromada ludzi wepchała mi się za konsolę. Wiedziałem, że wszyscy managerzy jak i DJ'e chcieli pokazać się tłumowi w towarzystwie Tyra'y, ale czy ktokolwiek z nich zdawał sobie sprawę, jak bardzo mi przeszkadzają? Jestem pewien, że nie!

Gdy tylko Tyra zdążyła się wgramolić za konsolę od razu zrzuciła część moich płyt. Spojrzałem na nią wściekle, a ta zaczęła mnie przepraszać. Przez zęby wydusiłem z siebie, że nie ma sprawy i starałem się wrócić do grania. Ta jednak nie poprzestała na tym, pytając, czy zagram dla niej coś Davida Guetty. Spojrzałem na nią i prosto z mostu odpowiedziałem: Nie!

Popatrzyła na mnie, tymi swoimi olbrzymimi oczami, nie dowierzając, w to co przed chwilą usłyszała. Stojący za nią Nicksy, wyglądał jak by za moment miał się rozpłakać, a ja stałem przed tą całą szopką z obojętną miną. Tyra przewróciła jedynie oczami po czym powiedziała:

- Masz rację! To Ty jesteś tu dziś gwiazdą.- Po czym pocałowała mnie w policzek.

Nicksy i cała reszta jakby zaczęli ponownie oddychać. Ja się odwróciłem i w ogóle się już więcej niczym i nikim nie przejmowałem.

Schodząca ze sceny Tyra, o mało co nie wywinęła orła, ale któryś z jej ochroniarzy ( a może przydupasów) podtrzymał ją w ostatniej chwili. Pokręciła się jeszcze przez jakiś moment po czym zaczęła się zwijać. Przed wyjściem pomachała do mnie a ja do niej. Wiedziałem, że to jedyna osoba dzisiejszego wieczora, która będzie mnie pamiętać.

Dzięki bogu, zbliżała się trzecia nad ranem, a mój czas grania dobiegał końca. Chwilę przed trzecią zjawił się Nicksy i Aphrodyte. Ta ostatnia miała grac ponownie po mnie. Nicksy, popatrzył na mnie, pokręcił głową i powiedział, że na serio byłem gwiazdą dzisiejszej nocy, bo Tyra i całe jej towarzystwo o niczym i o nikim innym nie rozmawiali. Jedynie o mnie.

- Rozumiem, że dzisiaj piję i bawię się na koszt firmy? - Właściwie bardziej oświadczyłem niż zapytałem.
- Yyyy! Jasne! - Wydusił z siebie, ponownie kręcąc głową z niedowierzania.

- No cóż! Ktoś tutaj jest gwiazdą :)

Bawiłem się na maxa! Takiej ilości Żubrówki - przepraszam – Zubrowskiej, nie pochłonąłem chyba przez całe swoje życie, aniżeli tej nocy. Jacyś ludzie co i rusz do mnie podchodzili i ściskali mi dłoń. ( po co?)

O 6-ej nad ranem, napruty w trzy dupy, powiedziałem sobie : Dość!!!

Pożegnałem się ze wszystkimi, po czym udałem się w kierunku Piccadilly. Na szczęście, na zewnątrz było jeszcze ciemno, więc nie miałem efektu stroboskopu, a co za tym idzie, w jednym kawałku, patrząc na jedno oko ( drugie było baaardzo zmęczone :P ) udało mi się dotrzeć do celu.

Pierwszy pociąg powrotny miałem za dwadzieścia minut. Ten czas poświęciłem na odnalezienie coffe shopu i zamówienie potrójnego espresso oraz na papierosa. O ile udało mi się w miarę sprawnie wydukać z siebie sprzedawczyni, że moim marzeniem jest mocna kawa, o tyle z podpaleniem papierosa poszło mi już gorzej. Męczyłem się przez pięć minut, aż w końcu zapalniczka zapaliła, a ja poczułem w płucach, cudowny dym papierosowy.

- Tego było mi potrzeba! - Powiedziałem na głos sam do siebie.

Następnie, udałem się na peron, na którym stał już mój pociąg. Wszedłem do środka i zapytałem napotkanego konduktora, czy aby na pewno ten pociąg jedzie do Sheffield i gdzie ma stację końcową. Odpowiedział, że jedzie i kończy właśnie w Sheffield.

Lepiej już być nie mogło. Poprosiłem go, aby w razie czego obudził mnie na miejscu, po czym ulokowałem się w pierwszym lepszym fotelu. Mogłem wybierać i przebierać w miejscach, bo pociąg był praktycznie pusty. Ale nie miałem już na to siły.

Godzinę później, konduktor, wedle mojej prośby, starał się mnie dobudzić. Gdy mu się w końcu to udało, podziękowałem i udałem się grzecznie w kierunku postoju taksówek. Wsiadłem do pierwszej i 20 minut później padłem do wyra.

Rzadko mi się zdarza spać w ubraniu, ale tym razem to miało miejsce. Gdy się przebudziłem, na budziku dochodziła 2-a po południu.

- Dobrze, że chociaż buty zdjąłem. - Pomyślałem, gdy w końcu doszedłem do siebie, jako tako.

Zlazłem na dół i poprosiłem brata o kawę, sam udając się z paczką papierosów do łazienki a następnie do gorącej wanny pełnej piany.

Wiedziałem, że to mi pomoże. Chwilę później braciak przyniósł mi kawę, którą, jeszcze gorącą wypiłem jednym duszkiem. Wręczając kubek z powrotem bratu. Ten jedynie popatrzył na mnie i pokręcił głową.

Zanurzyłem głowę pod wodę i leżałem tak, tak długo aż płuca nie zaczęły się domagać tlenu. Było mi tak dobrze, tak błogo.
Półtorej godziny moczenia dupska w gorącej wodzie, doprowadziło mnie, i moje ciało do używalności.

Co prawda, żołądek nadal szwankował i nie chciał myśleć o jedzeniu, ale bynajmniej mi to nie przeszkadzało.

Pokręciłem się trochę po mieszkaniu, odebrałem pocztę, na którą i tak nie miałem zamiaru tego dnia odpowiadać, połaziłem po jakichś portalach i stronach, po czym musiałem się wyszykować do pracy na 17-ą. Bardzo mi się nie chciało tego dnia nigdzie wychodzić. Ale jak mus to mus.

W pracy miałem stos pracy papierkowej, na którą bynajmniej ochoty nie miałem. Moja głowa i moje myśli były zupełnie gdzie indziej. Przypomniałem sobie o prośbie Toma i o nie planowaniu niczego na niedzielę. Złapałem za telefon i zadzwoniłem do Niego.

- To co? Jaki masz plan na niedzielę? - Wypaliłem od razu.
- Po pierwsze: Dobry wieczór, a po drugie : dowiesz się w niedzielę. - odpowiedział.

I ponownie, jak za pierwszym razem tak i tym nie dał się podejść, aby uszczknąć choć malutkiego rąbka tajemnicy.

Pogadaliśmy dłuższą chwilę ( półtorej godziny :P ) i opowiedziałem Mu o spotkaniu z Tyrą Banks. Gdy skończyłem, zaczął się śmiać i powiedział, że jestem nieprawdopodobny. Upewniłem Go, że doskonale o tym wiem, ale, że nadal może mi to powtarzać :)

Umówiliśmy się na jutrzejszy (sobotni) wieczór. Będzie u mnie nocować.

Starałem się wrócić do obowiązków, ale nic z tego nie wyszło, cały wieczór spędziłem na nicnierobieniu w biurze i nie miałem z tego powodu żadnych wyrzutów sumienia.

Po powrocie do domu, wziąłem szybki prysznic i zarzuciłem „Efekt motyla”. Dawno nie oglądałem tego filmu, a cholernie go lubię. W międzyczasie przypomniałem sobie, że nic nie jadłem cały dzień, ale byłem na tyle leniwy, że nie chciało m się nic robić do jedzenia, a już tym bardziej dzwonić po coś na dostawę. Po filmie, głodny, udałem się do sypialni i szybko zasnąłem. Zresztą znowu musiałem być dnia następnego na 8-ą rano w pracy.

W sobotę, w końcu udało mi się uporać z całą papierkową robotą. Od rana siedziałem nad tym wszystkim, starając się dojść do ładu i składu. Przed piątą po południu w końcu się udało.

W międzyczasie, Reesche, wielokrotnie próbował podchodów, aby ze mną porozmawiać, a ja uparcie udawałem, że jestem zajęty. Prawdę powiedziawszy, byłem naprawdę zajęty. Chciałem mieć za sobą tą papierkową robotę.

Punktualnie o 17-ej wyszedłem z pracy. Po drodze wstąpiłem do H&M i dokonałem zakupu dwóch koszulek ( różowa i biała), oczojebnej, żółtej czapki oraz w takim samym kolorze torby. Sklepy obuwnicze omijałem szerokim łukiem. Brat zapowiedział mi, że jak zobaczy nową parę butów to wyrzuci mnie wraz z nimi :) LOL

Po 6-ej byłem w domu. Wściekle głodny ( od przedwczoraj nic nie jadłem) dopadłem lodówkę i pożerałem wszystko co napatoczyło mi się pod rękę. Siedząc na podłodze, przy otwartej lodówce i wcinając kabanosa, brat przyszedł do kuchni i powiedział, że ktoś dzwonił w sprawie pracy. Zostawił wiadomość na sekretarce.
Wiadomość była najmniej ważna. Nawet nie zamierzałem jej odsłuchiwać tego dnia.

Parę minut później zjawił się Tom, z torbą wypchaną po brzegi. Widząc mnie siedzącego przed lodówką, zapytał, czy może dołączyć do mnie. Zrobiłem więcej miejsca i chwilę później obaj pałaszowaliśmy zawartość lodówki, świetnie się przy tym bawiąc i karmiąc nawzajem.

W pewnym momencie zaczęliśmy się wygłupiać jak małe dzieci. Tom wysmarował mi twarz ketchupem, ja, nie pozostając Mu dłużny, majonezem a następnie musztardą, którą i On w końcu dopadł, wyrywając mi butelkę z dłoni.

Zaczęliśmy się śmiać z samych siebie. Tom nagle wstał, pogrzebał w szufladzie z pierdołami, czyli ze wszystkim i niczym, coś wyciągnął, następnie udał się do łazienki i wracając pokazał mi grzebień.

Nie miałem najmniejszego pojęcia co zamierza zrobić. Usiadł za mną i zaczął mnie czesać. Zrobił mi przedziałek przez środek głowy, po czym dwa kucyki. Następnie poprosił abym się odwrócił do Niego twarzą i wybuchł śmiechem, tak strasznym, że zwijał się ze śmiechu po całej kuchennej podłodze.

Wstałem i udałem się do łazienki, aby zobaczyć co też nawyprawiał z moimi włosami. Umorusany ketchupem i musztardą z dwoma kucykami wyglądałem niczym Pippi Langstrump. Sam zacząłem się śmiać z własnego odbicia w lusterku. Tom wyjął telefon i zaczął robić zdjęcia.

Sam poszedłem za ciosem i pobiegłem do schowka wynajdując różnego rodzaju materiały, w tym tiule, woale i inne alabastry. Zacząłem przebierać i ubierać Toma we wszystko co znalazłem robiąc Mu śliczną plisowaną spódniczkę z przezroczystego tiulu a la balerina, przewieszając przez ramię srebrny kawałek materiału, wiążąc to wszystko z tyłu. Gdzieś znalazłem czarną perukę na wiedźmowa modłę ( to zapewne z jakiejś Halloween'owej imprezy) i moment później sam starając się opanować śmiech robiłem Mu sesję zdjęciową, podczas której, Tom wyginał i przeginał się na maxa. Cudowny widok.

Brat, przestraszył się i uciekł do siebie do sypialni a Tom dopadł mnie i zaczął najpierw całować a następnie zlizywać całą zawartość lodówki, którą miałem na twarzy.

Podłoga kuchenna, choć dosyć chłodna okazała się najlepszym miejscem w tamtym momencie aby na zlizywaniu ketchupu, majonezu i musztardy nie poprzestać.

Dwie godziny później, nadal na podłodze paląc papierosy, postanowiliśmy wziąć szybki prysznic. Który, o dziwo, okazał się na serio szybki i udaliśmy się do sypialni. Tom poprosił abym ustawił budzik na 7-ą rano.

Czyś Ty zwariował??? - zapytałem. - Jutrzejszy dzień jest moim jedynym, całkowicie wolnym dniem od pracy i uczelni. Kiedyś muszę się wyspać i odpocząć. - powiedziałem.
Wiem, ale to ważne. Czym wcześniej wstaniemy, tym wcześniej zobaczysz niespodziankę, którą mam dla Ciebie. - odpowiedział.

Nie dyskutowałem już więcej. Bardziej interesowała mnie niespodzianka aniżeli, brak snu czy wypoczynku.

Tom wtulił się mocno we mnie a ja w Niego. Nie poprzestałem na tym i dalej drążyłem temat niespodzianki. Tom pozostał nie ugięty. Nie powiedział nic na ten temat. Pocałował mnie i życzył dobrej nocy. Nie długo zajęło mi zaśnięcie.
O 7-ej zadzwonił budzik. Tom obudził się pierwszy, pocałował mnie na dzień dobry, po czym zszedł na dół do kuchni i zaparzył kawę. Następnie dało się usłyszeć, że bierze prysznic. Chciałem do Niego dołączyć, ale jeszcze bardziej chciałem pozostać w łóżku.

Tom starał się mnie dobudzić kilkakrotnie, w końcu przed samą ósmą zrzucił kołdrę na podłogę, rzucił się na mnie i powiedział:

- Wstawaj śpiochu!
- Jeszcze pięć minut, mamusiu. - odpowiedziałem, udając bardzo zaspanego.

Uśmiechnąłem się i przytuliłem Go mocno do siebie.

Kawa, która była gotowa od blisko godziny, zaczęła działać od razu. A wraz z porannym papierosem poczułem, że dostaję skrzydeł.

Zimny prysznic sprawił jedynie, ze dobudziłem się do końca i wiedziałem co się dzieje wokół mnie.

Gdy skończyłem poranną toaletę, Toma zapytał ile czasu potrzebuję na wyjście z domu oraz wcześniejsze spakowanie cieplejszych ubrań. Odpowiedziałem, ze 20 minut powinno wystarczyć, po czym złapał za słuchawkę telefonu i zadzwonił po taxi.

Taxi było przed czasem, a ja na szczęście przed czasem gotowy do wyjścia. Nie było korków i jechało się cudownie. 15 minut później byliśmy na dworcu.

Tom poprosił abym poszedł po kawę a sam stanął w kolejce po bilety. Obaj kilka minut później spotkaliśmy się na środku dworca, wręczając sobie nawzajem kawę i bilety.

Gdy spojrzałem na swój bilet, miejscem docelowym miał być Manchester Piccadilly. Popatrzyłem na bilet i na Toma dziwnym wyrazem twarzy.

- Po co chcesz jechać do Manchesteru? - zapytałem.
- Przekonasz się za godzinę, a teraz chodźmy na papierosa – odpowiedział, uśmiechając się pod nosem.

Nadal nie wiedziałem, co wymyślił i wykombinował tego dnia.

Po kawie i papierosie udaliśmy się na peron. Zaczekaliśmy kilka minut, po czym pociąg się w końcu zjawił. Wsiedliśmy i zajęliśmy pierwsze wolne miejsca obok siebie.

Tom złapał mnie za dłoń i nie wypuszczał aż do czasu, kiedy to nie wysiedliśmy w Manchesterze.

- Czy mogę zapytać, co robimy w Manchesterze i jaki jest powód wizyty w tym mieście? - zapytałem w końcu.
- To część niespodzianki. Tu mamy przesiadkę i 15 minut na papierosa. Proponuje od razu udać się na zewnątrz i zapalić. - Odpowiedział.

Nie musiał mnie do tego zmuszać ani namawiać. Chwilę później obaj paliliśmy przed wejściem na dworzec.

Jak się dowiedziałem, czasu nie mieliśmy za wiele, więc musieliśmy się streszczać.

Dwa szybkie papierosy później, wsiadaliśmy do kolejnego pociągu. Nie wiedziałem gdzie podążamy, do momentu kiedy Tom nie wręczył mi kolejnego biletu. Blackpool. To był cel niespodzianki. Tyle o tym mieście słyszałem i tyle czytałem, ale nigdy nie udało mi się tam pojechać. Tom zamierzał to zmienić. Udało Mu się. Zrobił mi niespodziankę i cieszę się, że do samego końca nie powiedział nic na ten temat.

Przed 11-ą byliśmy na miejscu, skąd od razu udaliśmy się do ZOO, w którym czekała mnie niespodzianka w postaci oceanarium. Będąc pod basenem wspólnie obserwowaliśmy, najpierw rekiny, następnie orki aż w końcu delfiny. Te ostatnie reagowały na dotyk szyby akwarium i zbliżały swoje cudowne mordki do szyby, gdy ktokolwiek dotknął tejże.

Siedzieliśmy na ławce, nad nami znajdowało się kilka tysięcy hektolitrów wody i wodnych stworzeń oraz roślin.

Cztery godziny później, Tom oznajmił mi, że i tak wszystkiego nie udało nam się zwiedzić i zobaczyć.

Na samo Zoo, a zwłaszcza część Safari potrzeba co najmniej dwóch dni. Do tej części nawet nie udało nam się dojść.

Z Zoo udaliśmy się do centrum , z którego jest rzut beretem do wszystkich mol w tym mieście.

Zaczęliśmy od północnego, pełnego sklepików z pamiątkami, kilkoma knajpkami, po czym udaliśmy się do centralnego, w którym przoduje, niczym w Londynie Diabelski Młyn.

Nie było możliwości abym się nie przejechał na tym kole, co też wspólnie, po odstaniu 25 minut z Tomem uczyniliśmy.

Po tych przeżyciach przeszliśmy się deptakiem dalej, w kierunku Pleasure Beach Blackpool, w którym znajduje się największy rollercoaster w Europie.

Pepsi Big Max One było moim wyzwaniem tego wieczora. Tom kilkakrotnie odradzał mi ten pomysł, ale ja postawiłem na swoim. Po odczekaniu co swoje w kolejce, w końcu usiedliśmy, wspólnie w trzecim wagoniku.

Przerażony, tym co wyczyniam, darłem mordę :

- Dawaj! Dawaj! Dawaj!

Tom zamknął oczy i nie otwierał ich do czasu zanim kolejka nie znalazła się na samej górze.

Ostatnie słowa, które pamiętam i które wykrzyczał, brzmiały: Kocham Cię!

Moja dłoń, którą ciskał z całej siły, straciła czucie wszelakie.

Niebieska szczoteczka do zębów

2008-11-04T07:17:00.002Z

Poniedziałek

- Jesteśmy spóźnieni. - Powiedziałem bardzo spokojnie, gdy w końcu otworzył jedno oko, które przed chwilą całowałem.

Na zegarze dochodziła 7:30 a na 8-ą obaj mieliśmy zajęcia. Wyskoczył jak poparzony i zaczął poszukiwania swojej bielizny i ubrania, które ostatniego wieczora latały po całym salonie. Zresztą tak samo jak i moje.

- Czy 20 minut nam wystarczy na wyszykowanie się? - Zapytałem równie spokojnie. Wiedziałem, że i tak się spóźnimy i tak.
- Ja będę gotowy za 5 minut. - Odpowiedział.

Zamówienie taksówki przed 8-ą rano nie jest proste, ale w końcu w 4-ej korporacji się udało, ta miała się pojawić za dziesięć 8-a.

Na spokojnie wstałem. Poszedłem pod prysznic, w czasie kiedy Tom palcem „mył zęby”. Wyszedłem spod prysznica i zacząłem grzebać w szafce.

- Czegoś mi tutaj brakuje. - Oznajmiłem. - Wolisz niebieski czy czerwony? - Zapytałem.
- Niebieski. - Odparł.

Chwilę później wręczyłem Mu nowiutką, niebieską szczoteczkę do zębów. Wytarłem się, a Tom rozpakował szczoteczkę. Ja wziąłem swoją i nałożyłem pastę, najpierw na Jego, następnie na swoją.

Po porządnym wyszczotkowaniu zębów, obie szczoteczki wylądowały w jednym kubeczku. Popatrzyłem przez chwilę na nie i powiedziałem.

- O tak! Tego mi właśnie brakowało. - Po czym uśmiechnąłem się a Tom ofiarował mi pierwszego buziaka tego dnia.

Ubrałem się, sprawdziłem czy wszystko co potrzebne mam spakowane i nie pozostało już nic innego jak czekać na taxi, która na szczęście przybyła na czas.

Przebicie się przez poranne korki i dotarcie na uczelnię zajęło nam 25 minut, czyli nie było najgorzej. Zaledwie kwadrans po czasie. Zanim Tom zdążył otworzyć drzwi auli, ja już się wydzierałem.

- Slach li, slach li, slach li.... (*) - Powtarzałem bez opamiętania. - Ale kredka do oczu mi się złamała i razem ją temperowaliśmy. - Wypaliłem, trzepocząc rzęsami i robiąc smutną minę.

Tom pokrył się już nie tylko czerwienią ale purpurą. Z auli dało się usłyszeć śmiech oraz zawodne : „Ooojjjjj” - To wszystkie EMO wiecznie umalowani, zrozumieli mój ból.

Profesor, zasłaniając twarz dłonią śmiał się również i jedynie kiwał głową. W końcu poprosił abyśmy zajęli miejsca, co też posłusznie uczyniliśmy. Znowu w centrum uwagi. Jak ja to kocham! :)

Zajęcia przebiegły szybko i przyjemnie. W południe skończyliśmy.

Tom chciał wracać do siebie, przebrać się i w ogóle, ale przypomniałem Mu, że mamy coś do załatwienia. Wspólnie. Zapomniał kompletnie i nie wiedział o czym mówię, aż do momentu, kiedy to stanęliśmy przed biurem podroży Thomson Holidays na West Street. 10 minut później wychodziliśmy z potwierdzeniami rezerwacji lotu i zakwaterowania w Tel Aviv'e na 26 czerwca przyszłego roku. Tom patrzył na nie z niedowierzaniem.

- Jesteśmy świrami, wiesz o tym? - Zapytał.
- To co? - Odparłem, jak gdyby nic się nie stało i jak gdybym zakupił przed chwilą gazetę.

Musiałem się trochę streszczać, ponieważ kwadrans po 1-ej byłem umówiony z Mario w sprawie rozmowy kwalifikacyjnej w ewentualnej nowej pracy.

Tom również musiał wracać do siebie. Pocałował mnie gorąco, ponownie spojrzał na potwierdzenie i pokręcił głową. Powiedziałem, że zadzwonię do Niego później, jak uporam się ze wszystkim i powiem jak poszła rozmowa kwalifikacyjna. Zanim zniknął za rokiem posłał mi jeszcze buziaka a ja Jemu.

Naprawdę musiałem się spieszyć. Nie chciałem się spóźnić na to spotkanie. Na szczęście byłem na czas. Mario przedstawił mnie Jessice. Na oko 30 kilka lat. Blondynka, szczuplutka i schludnie ubrana. Pogadaliśmy przez chwilę, po czym wyciągnąłem swoje CV.

Jessica czytała je i czytała, kiwając głową. W końcu skończyła, odłożyła na biurko i popatrzyła na mnie.

- Imponujące CV, bogate doświadczenie... a te referencje od Steven'a Seagal'a to od TEGO Seagal'a? – Zapytała.
- Yhy. Od tego. – Odparłem.

W jej oczach pojawiły się iskierki. Nie pozostało nic innego jak omówić warunki finansowe. Miałem tą pracę nawet od jutra.

Nie ukrywam, że warunki przedstawione mi były kuszące. Ba! Nawet bardzo kuszące. Ja jednak, odpowiedziałem, że zanim podejmę jakąkolwiek decyzję, muszę najpierw spotkać się z innymi ewentualnymi pracodawcami z którymi jestem umówiony w tym tygodniu. Chciałem być z nią szczery i chyba na dobre to wyszło. Było widać, że to docenia. Powiedziałem, że na początku przyszłego tygodnia zadzwonię i powiem co i jak. Pożegnaliśmy się.

Mario czekający na mnie przed wejściem, zapytał jak mi poszło. Wskazałem kciuk uniesiony do góry. Uśmiechnął się i poklepał mnie po plecach.

- Wiedziałem, że dostaniesz tą pracę.
- Mogę zacząć choćby i od jutra, ale umówiłem się z Jessicą, że zadzwonię do niej po odbyciu wszystkich umówionych spotkań w tym tygodniu.

Podziękowałem Mario za pomoc i za umówienie mnie na to spotkanie i powiedziałem, że nie wiem jak ja mu się za to wszystko odwdzięczę. Uśmiechnął się jedynie i powiedział, że to żaden problem.

Mario musiał wracać do siebie do pracy, a ja zadzwonić do Stana, aby dowiedzieć się gdzie mamy się spotkać.

5 minut później siedzieliśmy na tarasie Cafe Rouge. Słońce świeciło na tyle mocno, że nie trzeba było siedzieć w środku. No i na zewnątrz można było palić. Zamówiliśmy po podwójnym espresso i już mogliśmy na spokojnie porozmawiać.

- Ja już nie mogę! Ja już sam nie wiem czego chcę. To znaczy, chcę aby było tak jak dawniej. - Wypalił Stan.
- Czyli jak? Oszukując siebie i innych? - Zapytałem. - Musisz sam się na coś zdecydować. Jakąkolwiek drogę wybierzesz, ja to uszanuję i będę się starał Cię w tym wspierać. Ale musisz sam do tego dojść, czego chcesz od życia. Nikt Ci w tym nie pomoże. Nikt, poza Tobą nie może podjąć takiej decyzji.
- Wiem. Ale to takie trudne. - Odparł.
- Nikt nie powiedział, że życie jest łatwe, ale to my sami, najczęściej jeszcze je sobie utrudniamy.

Rozmawialiśmy blisko godzinę i cały ten czas starałem się przetłumaczyć Stan'owi kilka oczywistych spraw. Poniekąd, chyba mi się to udało. Gdy się żegnaliśmy, nie miał już takiej smutnej miny. Pocałowałem Go najczulej jak potrafiłem i przytuliłem mocno do siebie. Stan obiecał częściej się do mnie odzywać.

Będąc w tramwaju dostałem wiadomość. To od Stana.

- Dziękuję za rozmowę. Bardzo mi było tego potrzeba. Dziękuję że jesteś. Xxx

Odpowiedziałem:

- To ja dziękuję i cieszę się, że mogłem Ci pomóc. Xxx

Byłem w domu przed 16-ą. Od razu zabrałem się za zaległości w postaci poczty, bloga, forum i innych spraw. Gdy się z tym wszystkim uporałem zadzwoniłem do Toma i opowiedziałem jak poszło mi spotkanie w sprawie pracy. Ucieszył się, że poszło tak dobrze i obiecał, że będzie u mnie około 20-ej. Poprosiłem, aby był trochę później, ponieważ, na serio mam trochę zaległości i muszę to wszystko nadrobić, a z czasem u mnie krucho. Powiedział, że nie ma sprawy i że będzie zatem chwilkę po dziewiątej. Posłał buziaka przez słuchawkę a ja Jemu.

Przez ponad 3 godziny siedziałem nad książkami, notatkami i wyszukując w internecie potrzebnych mi informacji. Nawet nie zorientowałem się jak wybiła wpół do 10-ej. Tom zadzwonił i powiedział, że będzie za 5 minut i czy jadłem już kolację. Prawdę powiedziawszy, nie przypominam sobie abym jadł śniadanie. Odpowiedziałem, że nie. Zapytał, czy ma coś kupić do jedzenia. Zaproponowałem pizzę.

Kwadrans później obaj siedzieliśmy wtuleni w siebie, wcinając pizzę, zagryzając ją pieczywem czosnkowym. Oglądaliśmy komedię, którą Tom wypożyczył, a której ostatniej nocy nie udało nam się obejrzeć.

Po filmie udaliśmy się pod prysznic. Nawet w miarę grzeczny :P Następnie Tom wycierał mnie a ja Jego. Stanęliśmy nad umywalką, a Tom wyciągnął swoją niebieską szczoteczkę, dając mi do zrozumienia, że chce abym nałożył Mu pastę. Uczyniłem to z niemałą przyjemnością. Szczotkowaliśmy sobie zęby, patrząc sobie w oczy w lusterku. Z ustami pełnej piany Tom pocałował mnie a ja Mu się odwdzięczyłem.

Udaliśmy się do sypialni i kochaliśmy się. Po wszystkim Tom wtulony we mnie oznajmił.

- Wiesz co sprawiło mi dziś największą przyjemność? - Zapytał.
- Nie. Zabookowanie biletów? - Zapytałem.
- To również, ale najbardziej cieszę się ze swojej nowej niebieskiej szczoteczki do zębów.

Wtulił się jeszcze mocniej i pocałował na dobranoc.

Ja nie mogłem zasnąć. Patrzyłem na Niego, gładząc Go po głowie.

- Takie małe NIC, a jak cieszy. - Pomyślałem i również wtuliłem się w Toma.

(*)Slach Li = Przepraszam.

November barbecue

2008-11-03T20:46:00.003Z

Niedziela

Przebudziłem się około południa, ale, że nie musiałem nigdzie wychodzić to postanowiłem poleniuchować jeszcze przez jakiś czas w łóżku. Zresztą, komu by się chciało wychodzić z cieplutkiego i wygrzanego łóżeczka i brutalnie stanąć twarzą w twarz z ogólnie panującym chłodem? Bo z pewnością nie mnie.

Kolejną godzinę kręciłem się po całym łóżku, przeginając i wyginając się niczym kocica w rui. A to zwiesiłem głowę w dół, a to nogi zarzuciłem na ścianę. Zachowywałem się dosłownie jak 5-o latek. I co najdziwniejsze... cholernie mi się to podobało ;)

Z tego błogiego nicnierobienia brutalnie wyrwał mnie brat, drąc się na całe gardło, że mój telefon dzwoni już od pół godziny i że łaskawie mógłbym się wygrzebać z pieleszy i odebrać w końcu ten telefon.

Chciał – nie chciał, wygrzebałem się spod kołdry i zszedłem na dół. Obojętnym wzrokiem spojrzałem na telefon na ekranie którego było „zaledwie” 34 nie odebrane połączenia.

- Jak kocha, to poczeka.- Pomyślałem i udałem się do toalety w której spędziłem kolejne pół godziny. Stojąc przed lusterkiem kombinowałem nowe fryzury. Wyobraziłem sobie nawet ,że jestem łysy – ale ta myśl na szczęście szybko mi przeszła.

Ponownie w brutalny sposób, brat wtargnął w chwilę mojej prywatności i dnia wolnego, ponownie się wydzierając, że od pół godziny czeka aż zwolnię toaletę.

- Jak jeszcze raz się na mnie wydrzesz to będziesz tego gorzko żałował. - oznajmiłem, wychodząc z toalety i strzeliłem odpowiedniego focha jak na ciotkę przystało.

Braciak nie mógł się powstrzymać od śmiechu w jaki sposób strzeliłem focha i śmiał się przez cały czas pobytu w toalecie jak również długo po wyjściu z niej. Starał się mnie naśladować, jednakże z marnym skutkiem. W końcu takie FOCHY to potrafią strzelać jedynie prawdziwe damy :)

W końcu sam się zacząłem z tego śmiać.

Miałem mnóstwo nie odebranych połączeń, kilka SMS'ów oraz wiadomości na skrzynce głosowej. Naście razy dzwonił Stan, Tom również, ktoś z pracy i mój ex. Zacząłem oddzwaniać. Najpierw do ex, który oświadczył, że chciałby zabrać swoje rzeczy.

W końcu! Będę miał miejsce na swoje buty. - Pomyślałem. - W grudniu minie rok jak się wyprowadza i wyprowadzić się nie może, a ja nie mam już gdzie chować swoich butów.

Chciał przyjechać za pół godziny, ale szybko wybiłem mu to z głowy, oznajmiając, że jestem jeszcze w papilotach i bez makijażu i niech nie liczy, że ktokolwiek mu otworzy drzwi wcześniej niż godzina 16-a.

Następnie zadzwoniłem do Toma, który również nie wiele miał tej niedzieli do roboty. Wynajął kilka filmów i chciałby je ze mną obejrzeć. Zapytałem jedynie, czy muszę wychodzić do sklepu po wino. Odpowiedział, że o wszystko już się zatroszczył i o której ma się zjawić. Odpowiedziałem, że jak najszybciej.
(Niektórzy mają u mnie względy inni nie :P :P :P )

Kolejny telefon jaki wykonałem był do Stana. Za pierwszym razem nie odebrał, ale za drugim się udało. Zapytałem się jak się czuje i czy wszystko w porządku. Odpowiedział, że względnie w porządku i że chciałby się ze mną spotkać, aby pogadać. Powiedziałem Mu, że dziś jest to nie możliwe, ale jutro, nie widzę najmniejszych problemów. Umówiliśmy się na 14-ą w centrum.

Do pracy nie zadzwoniłem wcale.. w końcu to mój jedyny dzień wolny w tygodniu, bez pracy i bez uczelni. Niech się walą na ryj.

Z mojego nicnierobienia nie wiele wyszło. Do sklepu i tak musiałem wyjść. W końcu pora obiadowa się zbliżała, a wszystko co na obiad się nadawało znajdowało się w zamrażalce, zamrożone na kość.

Stojąc przed półkami wypchanymi po brzegi mięsidłem i rybami, nie byłem w stanie sam zdecydować co wybrać. Zadzwoniłem najpierw do domu do brata z pytaniem, na co ma dziś ochotę a następnie do Toma. Obaj uparli się na polędwicę wołową z grilla. Cóż mi pozostało? Nic więcej jak kupienie 3-ech befsztyków z polędwicy, szparagów, sera pleśniowego i pomidorów cherry.

Stojąc w gigantycznej kolejce do kasy, ponownie zadzwoniłem do brata z prośbą o wytarganie grilla i rozpalenie go na podwórku. Braciak oświadczył, że jestem pieprznięty aby w listopadzie rozpalać grilla, ale obiecał, że moją prośbę spełni.

25 minut później byłem z powrotem w domu gdzie Tom ( który w końcu przyjechał) i brat siłowali się z grillem.

Starałem się być jak najbardziej poważny, ale Tom zauważył, że śmieję się pod nosem z Ich podchodów i sztuczek graniczących z cyrkowymi aby złożyć i rozpalić grilla. Podszedł do mnie i dał mi buziaka.

- Dzień dobry. - Powiedział.
- Dzień dobry . Odpowiedziałem. - Dacie sobie radę czy potrzebujecie mojej pomocy?- Zapytałem spoglądając na grilla, którego wszystkie części walały się po całym podwórku.
- Daj nam 5 minut, a wszystko będzie tak jak być powinno.
- Dam Wam nawet więcej, jeśli potrzebujecie. Tylko czy wyrobimy się przed 20-ą z obiadem – uśmiechnąłem się.
- O nic się nie martw. - Odparł i ponownie mnie pocałował.

Ostatnią osobą która by się martwiła o cokolwiek tego dnia byłem z pewnością ja.

W końcu udało się. Grill zapłonął, polędwica, którą od razu zamarynowałem w czosnku i ziołach powędrowała na grilla, szparagi do wrzącej wody, pomidorki do pieca wraz z ziołami prowansalskimi, czosnkiem i oliwą z oliwek a ser pleśniowy do garnka w którym od jakiegoś czasu była śmietana.

Nie zorientowałem się kiedy wybiła 16-a i zjawił się mój ex. Widząc twarze pełne uśmiechu i szczęścia, wycofał się na początku, jednak ja go zauważyłem i zaprosiłem do środka.

Nasza rozmowa ograniczyła się do : Czy wszystko w porządku? Tak. Co u ciebie? Również ok.

- Wiesz, gdzie co leży, nie krępuj się, w końcu mieszkałeś tu ponad 3 lata – powiedziałem w pewnym momencie i wróciłem do Toma i braciaka, którzy w rękawiczkach i czapkach, grzebali patykami w żarzącym się węglu.

Sos był właściwie gotowy, pomidorki również, szparagi dogorywały na malutkim ogniu, czekaliśmy właściwie na samo mięcho.

Nawet nie wiem kiedy Tom otworzył butelkę wina i nalał 3 kieliszki. Nawet mój brat, który uwielbia robić wino własnej, domowej roboty ale jest totalnym abstynentem upił trochę z kieliszka.

W pewnym momencie mój ex zawołał mnie i poprosił o rozmowę.

- Czemu przez blisko 10 lat, gdy byliśmy razem nie udało mi się zobaczyć takiego szczęścia na twojej twarzy jakie masz dziś. - Zapytał.
- Sam sobie odpowiedz na to pytanie. - Odpowiedziałem.

Patrzył mi w oczy, głęboko. A ja żałowałem. Żałowałem jego i tych wszystkich, którzy zaczynają myśleć po wszystkim, po fakcie, gdy jest już za późno.

Zabrał wypakowaną po brzegi walizkę i znikł za rogiem podwórka. Szafy nadal są pełne jego.

Tom i brat wygłupiali się na całego gdy do Nich w końcu dołączyłem. Tom zapytał jedynie czy wszystko w porządku. Odparłem, że w jak najlepszym.

Chwilę później, gdy wszystko było w końcu gotowe udało nam się zasiąść do stołu kuchennego i cieszyć się obiadem. Ten minął w okamgnieniu, a na talerzach nie pozostało dosłownie nic. Czyli tak jak lubię.

Wspólnie dogadaliśmy się, że damy bratu pół godziny na grę, w czasie kiedy my będziemy zmywać po obiedzie. Ja zmywałem a Tom wycierał naczynia. Tj był bardziej do mnie przytulony i to Mu jedynie był w głowie aniżeli wycieranie naczyń. Ale absolutnie mi to nie przeszkadzało ;) Robiliśmy wszystko aby „zmywanie” przedłużyć ile się da. Po 45 minutach i wielokrotnie umytym każdym talerzu i sztućcu, braciak w końcu oznajmił, że się nagrał i że wynosi się do siebie do sypialni. Salon należał już tylko i wyłącznie do nas.

Nawet nie zdążyliśmy wejść do salonu gdy Tom rzucił się na mnie i zaczął łapczywie całować i pieścić. Nie pozostałem Mu winny. Obaj w jakimś dzikim szale zrzuciliśmy wszystko z siebie i kochaliśmy się. Tom tego popołudnia był bardzo stanowczy i dominujący. Cholernie mi się to podobało. Za każdym razem gdy już prawie dochodziłem, On przerywał. Dawał na wstrzymanie, na chwilę oddechu, po czym zaczynał wszystko od początku. Za piątym razem nie udało Mu się. Doprowadził mnie do szału a moje całe ciało do eksplozji przypominającej wybuch wulkanu. Całe moje ciało się trzęsło i było mi tak cudownie. Kolejne minuty spędziliśmy mocno wtuleni w siebie.

Tom włączył jakiś film, który wypożyczył, następnie wtulił się mocno we mnie i opatulił nas zupełnie nagich kocem. Nie zwracałem najmniejszej uwagi na film. Wolałem bawić się Jego włosami, karkiem i plecami aniżeli oglądać film.

Zarzuciłem nogę na Jego nogi i chyba zasnąłem. Przebudziłem się na moment gdy się przekręcał twarzą do mnie. Ściskając i całując w usta na dobranoc.

Byłem taki szczęśliwy!

A życie musi toczyć się dalej

2008-11-03T04:46:00.003Z

Cały wtorek starałem się dojść do siebie. Na szczęście z pomocą przyszedł Tom, który zabrał mnie na długi spacer i do kina. O ile spacer był cudowny, włączając parkowe szaleństwo w stosie opadłych liści o tyle przedpremierowy pokaz „Quantum of Solace” czyli najnowszy Bond... James Błond - to strata czasu. Osobiście nie polecam.

Tego wieczora chciałem, aby Tom został na noc. Nie chciałem zostawać sam. Miałem ochotę się poprzytulać. Został.

Następnego dnia, żadne z nas nigdzie nie musiało się spieszyć, Tom miał zajęcia na 14-ą , a ja dzień całkowicie wolny. Cudowna pobudka w ramionach Toma, wspólny prysznic, wspólne śniadanie... wiedziałem, że ten dzień będzie fajny, skoro tak fajnie się rozpoczął.

Zamierzałem ten dzień spędzić w mój ulubiony sposób i zawsze poprawiający mi humor czyli na zakupach.

Już od jakiegoś czasu nosiłem się z zamiarem zakupem większego telewizora, bo z czasem 32 cale okazały się jakby małe.

Wspólnie z Tomem i braciakiem wyruszyliśmy na podbój wszystkich okolicznych super i hiper marketów ze sprzętem AGD i RTV. W trzecim znalazłem to co chciałem. Przy kasie ustaliłem, że dostawę życzę sobie jeszcze tego samego dnia około godziny 16-ej, po czym, z dumnie uniesioną głową, wstukałem swój PIN do karty kredytowej i wyczyściłem w większości jej stan.

Tom musiał uciekać na zajęcia. Dał mi buziaka na pożegnanie i obiecał, że wieczorem przyjdzie przetestować nowy sprzęt. Po czym mrugnął do mnie oczko. Już wiedziałem, że nie tylko nowy sprzęt będzie testował :P :P :P

Było mi mało, zatem z bratem poszliśmy na dalsze zakupy. Kolejna, zbędna para butów. Czarny płaszcz ¾ , biały szalik, białe rękawiczki i biały kaszkiet od Debenhams'a. Tego było mi potrzeba. Bratu też się dostało. Przechodząc obok WH Smith'a, brat dostrzegł na wystawie jakąś grę (wszystkie PS3, Nintendo, Wii itp. to dla mnie czarna magia, a wszelkie gry komputerowe w które grywam ograniczają się do Scrabble na Kurniku). Wszedłem, kupiłem i wręczyłem. Obaj szczęśliwi wracaliśmy do domu.

Chwilę po 16-ej dwóch osiłków wniosło, podłączyło i zainstalowało cały nowy sprzęt. Centralnie na środku salonu stanęła 42 calowa plazma, a w każdym kącie kolumna od zestawu kina domowego. Usiadłem na sofie i zapodałem na maxa głośność.

- Nooo! To sąsiedzi mają przeeeejebane! :) - uśmiechnąłem się sam do siebie, zadowolony z zakupu.

Brat od razu przetestował nowa grę, a ja udałem się do sypialni, w której, jakby najmniej dawało się odczuwać efekty trzęsienia szybami i podłogą. Musiałem powtórzyć na następny dzień cały materiał z Walijskiego. I gdyby tylko by mi się chciało tak bardzo jak mi się nie chciało to z pewnością wszystko poszło by i szybciej i łatwiej i przyjemniej. A tak to ślęczałem nad tym wszystkim do 8-ej wieczorem.

Przed 9-ą przyszedł Tom, przynosząc ze sobą dwie butelki Gallo. Przygotowałem szybką kolację, czyli wrzuciłem do mikrofali wcześniej zakupionego kurczaka w sosie Korma i ryż pilaw, a do pieca wrzuciłem czosnkowe naanbredy. Uwielbiam szybkie gotowanie. 5 minut później kolacja była gotowa ;) Tom wyciągnął kieliszki, otworzył wino i wspólnie powędrowaliśmy do salonu.

Tom był przerażony gabarytami ekranu nowiutkiej plazmy. Ale szybko Mu to minęło. Usadowił się wygodnie obok mnie na sofie i wcinając Kormę oglądaliśmy film z mojej podroży do Tel Aviv'u.

Trzeba przyznać, że efekty wizualno – foniczne, dało się zauważyć od razu.

Następnie, w ruch poszedł 3-i sezon QAF oraz druga butelka wina, która jakimś dziwnym trafem skończyła się już na drugim odcinku. Trzeba było sięgnąć po moje zapasy i otworzyć kolejną.

Trzecią butelkę później, nieźle wstawieni, postanowiliśmy najpierw przenieść się pod prysznic a następnie do sypialni, gdzie Tom dał z siebie wszystko.

Nie chciało nam się spać, rozmawialiśmy blisko do 3-ej nad ranem. O wszystkim i o niczym. O pierdołach. O naszych marzeniach i pragnieniach, aż w końcu Tom powiedział, że zazdrości mi strasznie podróży do Izraela. Że bardzo chciałby kiedyś tam pojechać i na własnej skórze poczuć tamtejszą kulturę, język i wszystko co z tym związane. Odpowiedziałem Mu, że 600 funtów to nie majątek, bo tyle kosztuje tydzień w Tel Aviv'ie łącznie z hotelem i przelotem, a wrażenia są bezcenne. Umówiliśmy się, że następnego dnia idziemy zabookować miejsca na lipiec.

Obaj podnieceni samą myślą wspólnej podróży kochaliśmy się jeszcze raz, aby przed 4-ą nad ranem paść z wycieńczenia, wtuleni w siebie.

Pobudka o 10-ej rano do najgorszych nie należała. Zważywszy, że Tom obudził się wcześniej i zanim zszedłem do kuchni kawa była już gotowa.

Od południa miałem zaleczenie materiału z Walijskiego. Nie poszło mi rewelacyjnie, ale najważniejsze, że zaliczyłem. Co prawda mogłem się lepiej do tego przyłożyć, ale jakoś tak wyszło.

Następnie zajęcia z historii Anglii i przeróbka okresu celtyckiego. Przed wpół do 5-ą mogłem zabrać wszystkie swoje rzeczy i udać się w kierunku pracy. Byłem przeraźliwie głodny, więc po drodze zahaczyłem o fast-food'a. Idąc ulicą i pochłaniając kanapkę z Sub-Way'a natknąłem się na Stana.

Zmienił się od naszego ostatniego spotkania, zmizerniał. W ogóle był jakiś smutny, Jego oczy również. Chciał pogadać. Umówiliśmy się na sobotę wieczór.

Szedłem do pracy myśląc o Stanley'u. Zresztą w pracy również o Nim myślałem. Coś musiało się stać.- pomyślałem. Nie był sobą. - Może powinienem do Niego zadzwonić?

Wszelkie próby dodzwonienia się do Niego spełzły na niczym. Nie wiedziałem co sądzić na ten temat, zatem postanowiłem po pracy podjechać do Niego. Niestety, nie zastałem Go.

Wróciłem do domu przed 1-ą w nocy cały czas myśląc o Stanie. Po prostu nie dawał mi spokoju.

Wziąłem gorącą kąpiel i położyłem się spać. Moją ostatnią myślą była : Mam nadzieję, że nic złego się nie stało.

W piątek o 9-ej byliśmy z bratem umówieni na obejrzenie ostatnich dwóch nieruchomości. Obaj byliśmy na miejscu przed czasem. Oba ostatnie domy bardziej mnie podpasowały aniżeli bratu.

Cztery sypialnie i wielki ogród, czyli tak jak chciałem, ale i cena większa. Jak na razie żaden z nas nie ma swojego upatrzonego domu, więc chyba na tych propozycjach się nie zakończy. Pożyjemy – zobaczymy.
O 12-ej byłem na uczelni, zaliczając kolejny materiał, tym razem z hiszpańskiego. Tego powtarzać na szczęście już nie musiałem. A o 3-ej udałem się do pracy.

W międzyczasie zadzwonił Mario z propozycją pracy. Co prawda szukam pracy, ale nie chcę się ładować w podobne gówienko w jakim jestem aktualnie. Gówienko, w którym atmosfera jest aktualnie tak niezdrowa i chora, że przychodzę, odwalam co swoje i wychodzę. Umówiłem się z Mario na poniedziałek na rozmowę wstępną. Zobaczymy co mi zaoferują.

Przed 11-ą przyszedł do mnie do pracy Tom i powiedział, że idziemy gdzieś do klubu. Zabawić się.
Nie miałem nic przeciwko. Mało tego, strasznie tego potrzebowałem. Jakoś, mało mnie interesował fakt, że dnia następnego muszę być na godzinę 8-ą rano w pracy. Chciałem się rozerwać i zabawić.

Poszliśmy do Affinity a następnie do Plug'a. W tym ostatnim ochroniarze robili jakieś problemy względem mojego sportowego obuwia, ale w końcu im przeszło i moment później obaj bujaliśmy się w rytm house zapodawanego przez DJ'a.

Musiałem wyjść do toalety, w końcu piwo dawało o sobie znać, nie tylko w głowie :P

W kiblu spotkałem Steve'a – instruktora z siłowni. Na mój widok zaczął piszczeć jak 15-o latka zobaczywszy swojego idola. Wciągnął mnie do kabiny i zaczął całować. Gdy w końcu udało mi się oswobodzić z jego objęć, oświadczyłem, że nie jestem sam. Nie wiem czy zrozumiał czy też było mu już wszystko jedno, ale wyciągnął torebkę z kokainą. Wysypał trochę na kartę bankową, drugą utworzył dwie ścieżki, po czym jedną sam wciągnął a drugą zapodał mnie.

- Here we go again – No to zaczynamy imprezkę – przeszło mi przez myśl.

W kilkutysięcznym tłumie, w końcu udało mi się odnaleźć Toma, który i tak był już nieźle wcięty aby zauważyć, że właśnie wciągałem koks.

Bawiliśmy się do 3-ej nad ranem, po czym pojechaliśmy do mnie. Tom był wykończony. Ja również. Dziś nici z przytulanek. Zasnęliśmy jak potulne baranki.

O 6:30 myślałem, że wywalę budzik przez okno. Łeb mi pękał, kac żyć nie dawał a wyschnięte na pieprz gardło darło się wniebogłosy o choć kroplę wody. Tom spał w najlepsze, nie słysząc nawet budzika, ani tego te kurwię pod nosem. Zlazłem do kuchni, z zamkniętymi oczami zaparzyłem kawę po czym udałem się do łazienki i wziąłem prysznic. O wpół do 8-ej zadzwoniłem do Clare z którą miałem tego dnia pracować, że będę później o jakieś 15 minut, bo się nie wyrobię. Byłem 45 minut spóźniony. Żadne z nas jakoś się tym faktem zbytnio nie przejęło.

Kwadrans przed 9-ą, gdy Clare mnie zobaczyła, oświadczyła jedynie:

- U la la. Zaszalałeś.
- Shiii... nie tak głośno – poprosiłem.

Poszedłem do biura w którym udawałem, że bardzo ciężko pracuję, a tak naprawdę robiłem wszystko aby nie robić nic. Miałem ochotę wrócić do łóżka, ponownie przytulić się do Tom'a i zasnąć. I tak przebiegł mi cały dzień w pracy aż do godziny 5-ej.

Byłem wykończony i nie miałem ochoty na jazdę tramwajem czy autobusem w godzinach szczytu. Zamówiłem taxi i 20 minut później byłem w domu.

Nie zwracając uwagi na nic udałem się do sypialni i walnąłem się do wyra. Niestety Tom'a już w nim nie było. Wcześniej poprosiłem brata aby obudził mnie przed 9-ą.

Musiałem zasnąć od razu, bo nic nie pamiętam. Ale może to i lepiej.

Zgadnie z prośbą braciak obudził mnie o 9-ej wieczorem. Chyba potrzebowałem tego snu, bo udało mi się w miarę dojść do siebie.

Po przebudzeniu i zejściu do kuchni pierwszą rzeczą jaką zrobiłem, było zajrzenie do lodówki. Żołądek mnie ściskał z głodu. W końcu cały dzień nic nie jadłem. Niestety, w lodówce nie znalazłem nic co mogło by mnie jakoś specjalnie zainteresować. Moja głowa i mój żołądek podpowiadały mi jedno: JOGURT OWOCOWY.

Myśl o jogurcie nie dawała mi żyć, zatem ubrałem się i poszedłem na sklepu. Jeżeli tak się czują kobiety w ciąży to szczerze im współczuję. 10 minut później zajadałem jogurt truskawkowy, jednakże moja ochota na tenże przeszła mi szybciej niż przyszła. W połowie odłożyłem kubeczek i udałem się do łazienki, wziąłem gorąca kąpiel i przed 11-ą byłem gotowy na wyjście do klubu, gdzie byłem umówiony ze Stanem.

Taxi przyjechało na czas, ale mgła, która pojawiła się nagle była tak ogromna, że nie było widać własnych dłoni. Taksówkarz, trasę, którą zwykle inni pokonują w 15 minut, pokonał w 45.

Byliśmy ze Stanem umówieni w nowym klubie IDentity. Kolejny gejowski moloch na kilka tysięcy osób.

Klub ogólnie ma fajny i nowoczesny wygląd. Dwa piętra, kilka barów, chillout room, darkroom i jednego fajnego barmana imieniem Dan :)

Stan czekał na mnie na dolnym poziomie przy barze. Na dzień dobry zapytałem, czemu nie odbiera moich telefonów. Odpowiedział, że nie miał ochoty na rozmowę z kimkolwiek. Zrozumiałem, sam nie raz i nie dwa, również nie mam ochoty rozmawiać z kimkolwiek.

Stan pochłaniał niewyobrażalne ilości alkoholu, w końcu nie wytrzymałem i sam zapytałem co jest grane.

- Dziwka, zostawiła mnie – wypalił w pewnym momencie.
- A czego się spodziewałeś? - odpowiedziałem. - Każdy, poza nią znał prawdę. Nie byleś z nią szczery, zresztą nadal nie jesteś, nie wspominając już o tym, że szczery nie jesteś z samym sobą. Czego się spodziewałeś? Podziękowań? Zrozumienia? Wybaczenia? Że będziesz miał przygodę z facetem i będziesz to kontynuował przy każdej możliwej okazji i zachciewajce? Stan! Na jakim świecie Ty żyjesz? - Musisz zdecydować, czego chcesz od świata, od siebie i od innych.

Stan zamilkł. Nie rozmawialiśmy już więcej na ten temat. Tego wieczora obaj bawiliśmy się tak jak wcześniej. Razem. Cudownie i wspaniale.

O 5-ej nad ranem Stan zaproponował abyśmy pojechali do niego. Odmówiłem. Powiedziałem Mu, że jeśli w końcu coś przemyśli, zdecyduje się na coś to niech da mi znać... pocałowałem Go namiętnie na dowidzenia i złapałem pierwszą taksówkę. Do której wszedłem nie oglądając się za siebie. W taksówce myślałem cały czas o Stanie. Czy aby na pewno dobrze postąpiłem. Nadal tego nie wiem.

Byłem w domu przez 6-ą nad ranem, a gdy kładłem się spać nadal o Nim myślałem.

_______________________

Jego pamiętniki leżą u mnie w sypialni. Ale udaję, że nie mam czasu, że jestem zajęty , a tak naprawdę boję się je czytać. Potrzebuję czasu.

_______________________

Wiele osób mnie się pyta czy z Tom'em to coś na poważnie. Zatem odpowiadam.

Każdą swoja przyjaźń biorę bardzo na poważnie. Tom jest dla mnie kimś specjalnym i wyjątkowym. Przyjacielem. Jednakże, bardzo wiele brakuje abym powiedział : kocham Cię.

To musi wystarczyć ;)

...

2008-10-28T00:32:00.001Z

Poniedziałek

Obudziłem się przed budzikiem, który był ustawiony na 5:30 rano. Czekał mnie cholernie ciężki dzień. Ale postanowiłem, że załamywać się będę dopiero po wszystkim. Na razie muszę się wziąć w garść. Nie jest to ani łatwe ani proste.

O 6-ej, po wcześniejszym prysznicu, milionie papierosów i kilku kawach, korporacja taxi dała mi znać, że taksówkarz jest na miejscu.

Było jeszcze ciemno, ale może to i lepiej, bo nikt, łącznie z taksówkarzem nie mógł dostrzec moich zapuchniętych oczu. A jeśli nawet, ktoś by to dostrzegł to mało mnie to interesowało. Jest na tym świecie kilka innych, poważniejszych spraw i problemów, którymi człowiek powinien się przejmować, a niżeli własnym wyglądem.

Kwadrans przed 7-ą byłem na lotnisku. Odprawa. Zero bagażu. Wszystko na szczęście przebiegło szybko i sprawnie.

O 8-ej samolot w końcu wystartował. Nie było ani tłoczno ani żadnych cholernych bachorów, które mogły by drzeć japy wniebogłosy. Dziękowałem wszystkim bogom i bożkom za to zrządzenie losu.

Chwilkę po 11-ej polskiego czasu wylądowaliśmy w końcu w Gdańsku na Lechu. Splunąłem zaraz po wyjściu z samolotu i udałem się do odprawy. Ta, o dziwo, również przebiegła szybko i sprawnie.

Po wyjściu z lotniska musiałem zapalić. Nerwy mną szarpały. Cały się trząsłem. Tak bardzo nie chciałem aby stało się to co i tak już jest nieuniknione i co mnie czeka za moment. Przez cały czas nie dopuszczałem myśli, że to co się stało, stało się naprawdę.

Nie musiałem się już spieszyć. On na mnie i tak zaczeka. Wybaczy spóźnienie. Zrozumie. Jak nikt inny.

Ceremonia zaczynała się o godzinie 14-ej w katedrze na cmentarzu Oliwskim, miałem sporo czasu, ale do domu Jego rodziców nie odważyłem się pójść. Spacerowałem ulicami Gdańska ze wzrokiem wbitym w chodnik, potrącając przechodniów, nie zważając na nic i na nikogo uwagi. Nadal do mnie nie docierało to co się stało.

Sam nie wiem, gdzie się znalazłem, ale czasu też nie pozostało mi za wiele. Zatrzymałem pierwszą taksówkę i poprosiłem o kurs na Oliwski.

- Park? - Zapytał.
- A czy ja wyglądam jak bym się do parku wybierał? - dojebałem ze złością.

Zrozumiał, że dalsza dyskusja ze mną nie ma sensu i moim celem bynajmniej nie jest park.

Musiałem, jakoś samoistnie, w niezrozumiały dla mnie sposób, podążać w kierunku cmentarza, bo nie minęło 5 minut jak byliśmy na miejscu. A może tak mi się wydawało?

Mimo to, brakowało mi odwagi aby wejść do kaplicy. Stałem przed, patrząc na wszystkich wchodzących. Nie rozpoznałem nikogo. A przecież mamy tylu wspólnych znajomych!?

Czułem się jak po niezłej ilości dragów. Nie wiedziałem w pewnym momencie, gdzie jestem, co robię i co się ze mną dzieje. Ludzie, a to wchodzili a to wychodzili.

W pewnym momencie musiała mnie dostrzec. Nie zwracając uwagi na nic i na nikogo podbiegła do mnie wpadając mi w objęcia.

Ta mała kobieta po 50-e o mało co mnie nie udusiła i przewróciła. Skąd Ona wzięła taką siłę? Ledwo się utrzymałem na nogach. Przez bardzo długą chwilę nic nie mówiliśmy. Ona ściskała mnie, ja Ją. To wystarczyło za wszystkie słowa.

- Dziękuję, że przyleciałeś – wydusiła, przez płacz z siebie.
- To ja dziękuję – Nasze spojrzenia w końcu się spotkały. Mówiły wszystko!

Wzięła moją dłoń i zaczęła prowadzić ku temu czego najbardziej się obawiałem. Wnętrza.

Trumna musiała stać tu już jakiś czas. Ludzie podchodzili do niej. Zamkniętej. Głaskali. Coś mówili. Stali i milczeli. A Ona nadal mnie prowadziła... na sam przód. Wyrwałem się w pewnym momencie i powiedziałem, że nie mogę, że nie wypada.

- Jeśli czegoś nie wypada, to być w tym miejscu, tu i teraz – odpowiedziała.

Nasze spojrzenia ponownie się zetknęły. Jednakże zaciskanie zębów, które do tej pory pomagało jako-tako tym razem nie przyniosło żadnych rezultatów. A przynajmniej nie takich jak się spodziewałem. Łzy same leciały po moich policzkach i za nic nie mogłem tego powstrzymać. Nie chciałem. I ponownie jak po dużej ilości dragów usiadłem w pierwszej ławce trzymając Ją za dłoń.

Nie pamiętam mszy, nie pamiętam wyprowadzenia ciała, a i szczątkowo pamiętam co się działo nad samym grobem. Moją i nie tylko moją twarz pokrywał niekończący się strumień łez.

Chyba musiało być po wszystkim, bo podeszła do mnie i poprosiła abym choć na moment udał się na stypę. Do Jego domu.

Broniłem się najlepiej jak potrafiłem, jednakże, nie najlepiej, bo 10 minut później siedziałem w specjalnie wynajętym autokarze, specjalnie na tą „okazję”.

W Jego domu było tak dużo osób, ale nikogo znajomego. Znajome były jedynie wszystkie zakamarki, kąty, książki. Nie wiele się zmieniło. Cały On!

W którymś momencie, ponownie wzięła moja dłoń i zaprowadziła do Jego sypialni. Usiedliśmy na Jego łóżku, a ja nie wytrzymałem. Wtuliłem się w Nią mocno i łkałem niczym dziecko. Gładziła mnie po włosach i choć to przynosiło ulgę to nie na tyle aby moje serce przestało myśleć nad tym co się stało.

Podniosła moja głowę ze swojego ramienia, spojrzała mi bardzo głęboko w oczy i wręczyła stos zeszytów.

- Mam nadzieję, że Ty coś z tego zrozumiesz. A jeśli tak się stanie będziesz w stanie mi wytłumaczyć. Dlaczego?

Spakowałem wszystkie otrzymane dzienniki, po czym udałem się bez słowa do wyjścia, następnie do taksówki na lotnisko.

Przez długi okres czasu nie odważyłem się nawet zajrzeć do torby. W końcu w samolocie do Sheffield zajrzałem do zeszytu z numerem 1.

Całą resztę drogi do domu płakałem.

____________________________________

Jak można mieć tylu przyjaciół i być samotnym?

Dobranoc

Kto? Kto Ci pozwolił?

2008-10-23T22:45:00.001+01:00

.. bez ostatniego słowa? .. bez żartu – który miałeś wrodzony... bez rozmowy wspólnej – którą obaj tak uwielbialiśmy,... bez słowa pociechy? ... bez słowa pocieszenia?

Jak mogłeś???

Ale wiesz doskonale że zarówno to jak i wszystko inne Ci wybaczam!

Do zobaczenia!

Kocham Cię!